Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of legal issue, ruling statutory interest applies to foreign currency debts.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal against a judgment ordering the payment of statutory interest on a debt denominated in foreign currency. The appellant argued that rising exchange rates caused unjust enrichment, but the court found this did not constitute a distinct legal issue requiring cassation review. Consequently, the court held that the statutory provisions governing interest apply universally to monetary debts regardless of the currency used.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 481 § 2 k.c.: The Supreme Court rejects cassation appeals where the legal question is merely a restatement of existing law without creating a precedent, confirming that statutory interest rules apply to all monetary obligations irrespective of the currency denomination.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
I CSK 963/24 POSTANOWIENIE 31 marca 2025 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Beata Janiszewska na posiedzeniu niejawnym 31 marca 2025 r. w Warszawiew sprawie z powództwa J.A.przeciwko P. spółce akcyjnej w W.o zapłatę,na skutek skargi kasacyjnej P. spółki akcyjnej w W.od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańskuz 11 października 2023 r., I ACa 4/23, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od P. spółki akcyjnej w W. na rzecz J.A. kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia orzeczenia zobowiązanemu do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. [J.T.] UZASADNIENIEPozwany P. S.A. w W. (dalej: bank) wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku, którym oddalono apelację skarżącego w sprawie o zapłatę toczącej się z powództwa J.A.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Jako przyczynę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał występowanie w sprawie istotnych zagadnień prawnych. Ujął je w formę dwóch pytań. Pierwsze dotyczyło tego, czy wzrost wartości waluty obcej w stosunku do pieniądza polskiego pełni tę samą rolę waloryzacyjną co odsetki ustawowe za opóźnienie, a tym samym - czy zasądzenie odsetek ustawowych za opóźnienie przy wzroście kursu waluty obcej, od której odsetki mają być naliczone, powoduje bezpodstawne wzbogacenie wierzyciela.
Drugie zagadnienie dotyczyło tego, czy od należności zasądzonej w walucie innej niż waluta krajowa można żądać odsetek ustawowych za opóźnienie według tej samej stopy co dla świadczeń wyrażonych w pieniądzu polskim.Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem orzecznictwa przywołanie przyczyny kasacyjnej unormowanej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. wymaga poprawnego zidentyfikowania problemu, w tym odniesienia go do konkretnych przepisów. Konieczne jest także przedstawienie argumentów prowadzących do rozbieżnych ocen danego zagadnienia (zob. postanowienie SN z 10 maja 2001 r., II CZ 35/01).
Istotność problemu prawnego wyraża się natomiast w tym, że ma on znaczenie precedensowe dla rozstrzygania podobnych spraw lub rozwoju jurysprudencji (zob. postanowienie SN z 23 marca 2012 r., I CSK 496/11). Obowiązkiem wnoszącego skargę jest wywiedzenie i uzasadnienie występującego w sprawie problemu w sposób zbliżony do tego, jaki przewidziany jest przy przedstawianiu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c. (zob. postanowienie SN z 18 lutego 2015 r., II CSK 428/14).Tylko we wskazanych wyżej okolicznościach może być realizowana publicznoprawna funkcja skargi kasacyjnej.
Jednocześnie przedstawiony Sądowi Najwyższemu problem musi mieć konkretny związek z rozstrzygnięciem danej sprawy, to jest z zarzutami skargi oraz podstawą prawną i faktyczną zaskarżonego wyroku (zob. postanowienie SN z 21 maja 2013 r., IV CSK 53/13). Przyjęcie skargi do rozpoznania ma bowiem na celu zarówno realizację interesu publicznego, jak i ochronę praw prywatnych. Zagadnienie prawne powinno mieć więc taki wymiar problemowy, aby udzielona przez Sąd odpowiedź miała znaczenie dla rozstrzygnięcia o zasadności skargi kasacyjnej wniesionej w sprawie, w której pytanie zostało zadane, a jednocześnie – dzięki uniwersalnemu ujęciu – odpowiedź ta uzyskiwała walor aplikacyjny w rozstrzyganiu innych spraw.
Przedstawione przez skarżącego problemy nie stanowią istotnych zagadnień prawnych w opisanym wyżej rozumieniu. Sprowadzają się one do tego samego problemu: czy art. 481 § 2 k.c. znajduje zastosowanie do wszystkich świadczeń pieniężnych, czy jedynie do świadczeń wyrażonych w walucie polskiej. Odpowiedź na pytanie o zakres zastosowania tego przepisu nie budzi jednak wątpliwości. Rzecz w tym, że art. 481 § 1 i 2 k.c. nie ograniczają się do świadczeń pieniężnych w walucie polskiej, lecz dotyczą świadczeń pieniężnych w ogóle.
Jest to oczywiste w świetle brzmienia tych przepisów, jak również wykładni historycznej. Rozporządzenia Rady Ministrów wydawane dawniej na podstawie art. 359 § 3 k.c. przewidywały (w pewnych okresach) różną wysokość odsetek w zależności od tego, czy dana suma wyrażona była w pieniądzu polskim czy w walucie obcej. Analogiczne rozwiązanie nie funkcjonuje jednak obecnie (i nie zawsze stosowano je w przeszłości).Skarżący w klarowny sposób przedstawił niekorzystne dla siebie zjawisko, które powstaje na tle rozliczeń z konsumentami, dokonywanych w razie upadku umowy kredytu.
Skoro jednak pobieranie odsetek ma swoją podstawę prawną, to należy uznać, że nie powstaje poruszone w ramach przyczyny kasacyjnej zagadnienie, czy zasądzenie odsetek od świadczenia wyrażonego w walucie obcej powoduje bezpodstawne wzbogacenie wierzyciela, w sytuacji gdy miał miejsce wzrost kursu tej waluty w stosunku do pieniądza polskiego. Artykuł 405 k.c. dotyczy tylko przypadków, w których wzbogacenie się cudzym kosztem nie miało uzasadnienia prawnego. Nie każdy zatem przepływ majątkowy, który – jak wynika z motywów skargi - można byłoby potencjalnie ocenić w kategoriach moralnych jako wątpliwy czy „niesłuszny”, stanowi bezpodstawne wzbogacenie.
Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy uznał, że z motywów skargi kasacyjnej nie wynika, by zachodziły przyczyny określone w art. 3989 § 1 k.p.c., co uzasadniało odmowę przyjęcia tej skargi do rozpoznania. O kosztach orzeczono na podstawie § 2 pkt 6 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c., orzeczono, jak w sentencji postanowienia. Beata Janiszewska [J.T.][a.ł]