Supreme Court dismisses appeal due to plaintiff's death when only non-pecuniary personality rights are at stake.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the cassation appeal because the plaintiff died before the final judgment, leaving the proceedings in a state of permanent absence. The case involved a claim for apology and damages for personality rights, where the lower court ordered publication of apologies but rejected monetary compensation. Since the claim was limited to non-pecuniary redress not subject to inheritance, the court could not continue the process and had to terminate the appeal.
Legislator headnote
AI generatedArt. 174 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 391 § 1 k.p.c.; Art. 398 § 21 k.p.c.; Art. 922 § 1 k.c.; Art. 448 k.c.; Art. 445 § 3 k.c.: When a plaintiff dies and the subject matter consists solely of non-pecuniary personality rights not subject to succession, the proceedings must be terminated due to the permanent absence of the plaintiff.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt I CSK 929/22 POSTANOWIENIE Dnia 20 stycznia 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marcin Krajewski w sprawie z powództwa K. D.przeciwko […] "W." spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W., S. L., O. W., M. D. i M. M.o ochronę dóbr osobistych,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 stycznia 2022 r.,na skutek skarg kasacyjnych pozwanych: […] "W." spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W., M. D. i S. L. od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 26 marca 2021 r., sygn. akt V ACa […], umarza postępowanie kasacyjne.
UZASADNIENIE
W pozwie z 13 marca 2015 r., zmodyfikowanym pismem z 15 kwietnia 2015 r., powód K. D. wniósł o zobowiązanie pozwanych dziennikarzy – O. W. i M. D., M. M. i S. L., a także S. L. jako byłego redaktora naczelnego tygodnika „W.” oraz […] „W.” sp. z o.o. w W. jako wydawcy tygodnika „W.” do opublikowania oświadczenia z przeprosinami o treści i w formie sprecyzowanej w pozwie, a także o zasądzenie od pozwanych solidarnie na rzecz powoda kwoty 2 000 000 zł tytułem zadośćuczynienia za krzywdę wraz z odsetkami.Wyrokiem z 14 maja 2018 r.
Sąd Okręgowy w W. oddalił powództwo w całości.Apelację od powyższego wyroku wniósł powód, zaskarżając go w zakresie, w którym Sąd Okręgowy oddalił roszczenia niemajątkowe powoda.Wyrokiem z 26 marca 2021 r. Sąd Apelacyjny w […] częściowo zmienił zaskarżony wyrok, zobowiązując pozwanych O. W., M. D., M. M., S. L., […] „W.” sp. z o.o. w W. do opublikowania oświadczeń z przeprosinami szczegółowo opisanych w punkcie I.1.a-d wyroku, oddalił apelację powoda w pozostałym zakresie (pkt II) i orzekł o kosztach postępowania (pkt III).Od wyroku Sądu Apelacyjnego skargi kasacyjne wnieśli: […] „W.” sp. z o.o. z siedzibą w W. (co do pkt I i III), S. L. (co do pkt I.1.b-c i III) i M.
D. (co pkt I i III). Pismem datowanym na 5 stycznia 2022 r. pełnomocnik powoda przedłożył kopię aktu zgonu powoda, z którego wynika, że powód zmarł 16 listopada 2021 r. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 174 § 1 pkt 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. w razie śmierci strony postępowanie podlega zawieszeniu z urzędu. Nie dotyczy to jednak sytuacji, w której przedmiot postępowania stanowiły roszczenia ściśle osobiste, niepodlegające następstwu prawnemu. W związku z treścią orzeczenia Sądu Apelacyjnego i zakresem zaskarżenia określonym w skargach kasacyjnych, przedmiotem postępowania były jedynie roszczenia niemajątkowe z zakresu ochrony dóbr osobistych powoda, niepodlegające sukcesji prawnej (por. art. 922 § 1 i § 2 in principio k.c. oraz art. 448 k.c. w zw. z art. 445 § 3 k.c.).
Tego rodzaju sytuacja procesowa, określana w literaturze przedmiotu jako trwały następczy brak strony powodowej, uniemożliwia dalsze postępowanie w sposób nieodwracalny. Wobec niedopuszczalności wyrokowania zachodzi wówczas konieczność umorzenia postępowania kasacyjnego na podstawie na podstawie art. 355 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. (por. postanowienia Sądu Najwyższego z 5 grudnia 2000 r., V CKN 137/00, oraz z 19 sierpnia 2009 r., III CSK 351/08, OSNC-ZD 2010, nr B, poz. 54).Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.