Legislator Case Law & Legislation
I CSK 884/24 AI generated

Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to identify a significant legal issue under Art. 3989 § 1 k.p.c.

Case Number I CSK 884/24
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by Z.S. against a lower court ruling that rejected his claim to establish the non-existence of certain resolutions. The appellant argued that the lack of standing to file the original suit should have triggered a review of the resolutions' validity, yet the court found the questions raised were fact-specific and did not address an abstract legal issue. Consequently, the court determined the appeal failed to meet the statutory requirements for cassation review under the Code of Civil Procedure.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3989 § 1 k.p.c.; A cassation appeal is inadmissible if the grounds do not identify a significant legal issue of general importance, particularly when questions are fact-specific or mischaracterize the role of the Supreme Court in reviewing the scope of the dispute.

Keywords

AI generated
cassation appeal dismissal significant legal issue standing to sue invalidity of resolutions Code of Civil Procedure

Cited Legislation

AI generated
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy uznał, że ‎z motywów skargi kasacyjnej nie wynika, by zachodziły przyczyny określone w art. 3989 § 1 k.p.c., co uzasadniało odmowę przyjęcia tej skargi do rozpoznania.
§ 20 in conjunction with § 8 ust. 1 pkt 1 in conjunction with § 10 ust. 4 pkt 2 of the Minister of Justice's Regulation of 22 October 2015 on fees for legal counsel activities
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem orzecznictwa przywołanie przyczyny kasacyjnej unormowanej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
art. 390 k.p.c
Obowiązkiem wnoszącego skargę jest wywiedzenie i uzasadnienie występującego w sprawie problemu ‎w sposób zbliżony do tego, jaki przewidziany jest przy przedstawianiu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c.
art. 3989 § 1 k.p.c
Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy uznał, że ‎z motywów skargi kasacyjnej nie wynika, by zachodziły przyczyny określone w art. 3989 § 1 k.p.c., co uzasadniało odmowę przyjęcia tej skargi do rozpoznania.

Cited Case Law

AI generated
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

I CSK 884/24 POSTANOWIENIE 31 października 2025 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Beata Janiszewska na posiedzeniu niejawnym 31 października 2025 r. w Warszawie‎w sprawie z powództwa Z.S.‎przeciwko […] Związkowi […] w X.‎o ustalenie,‎na skutek skargi kasacyjnej Z.S. ‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie‎z 20 listopada 2023 r., I ACa 657/23, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od Z.S. na rzecz […] Związku […] w X. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. [J.T.]

UZASADNIENIE

Powód Z.S. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie, którym oddalono apelację skarżącego w sprawie o ustalenie toczącej się przeciwko […] Związkowi […] w X.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Jako przyczynę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego. Ujął je w formie rozbudowanego pytania o to, „czy w sytuacji stwierdzenia przez Sądy obu instancji braku legitymacji powoda do wytoczenia powództwa o ustalenie, wyłącza to uprawnienie powoda do żądania zbadania kwestii nieważności uchwał, a zatem ich merytorycznej treści potencjalnie mogącej wpływać na prawa i obowiązki powoda, zaś przy przyjęciu wyłączenia ustawowego kontroli takich uchwał (jak uczyniły to Sądy obu instancji) skutkowałoby to wyłączeniem możliwości ich kontroli pod względem prawnym, zaś powód jako członek Zjazdu pozbawiony byłby możliwości ochrony swojego interesu prawnego, w sytuacji gdy żaden przepis prawa wprost nie wyłącza takiej możliwości, zaś jest to pośredni cel żądania w zakresie ustalenia; w sytuacji odpowiedzi pozytywnej na wyżej zadane zagadnienie powód wnosi o wskazanie prawnej możliwości w zakresie dokonania oceny prawidłowości zwołania Zjazdu, a także podejmowanych uchwał” (s. 2 skargi).

Jednocześnie skarżący nadmienił, „że rozwinięcie opisu okoliczności uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej zawarte zostało w uzasadnieniu podstaw kasacyjnych niniejszej skargi” (s. 3 skargi). Zacytowane tu fragmenty stanowią całość uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem orzecznictwa przywołanie przyczyny kasacyjnej unormowanej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. wymaga poprawnego zidentyfikowania problemu, w tym odniesienia go do konkretnych przepisów. Konieczne jest także przedstawienie argumentów prowadzących do rozbieżnych ocen danego zagadnienia (zob. postanowienie SN z 10 maja 2001 r., II CZ 35/01).

Istotność problemu prawnego wyraża się w tym, że ma on znaczenie precedensowe dla rozstrzygania podobnych spraw lub rozwoju jurysprudencji (zob. postanowienie SN z 23 marca 2012 r., I CSK 496/11). Obowiązkiem wnoszącego skargę jest wywiedzenie i uzasadnienie występującego w sprawie problemu ‎w sposób zbliżony do tego, jaki przewidziany jest przy przedstawianiu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c. (zob. postanowienie SN z 18 lutego 2015 r., II CSK 428/14).Tylko we wskazanych wyżej okolicznościach może być realizowana publicznoprawna funkcja skargi kasacyjnej.

Jednocześnie przedstawiony Sądowi Najwyższemu problem musi mieć konkretny związek z rozstrzygnięciem danej sprawy, to jest z zarzutami skargi oraz podstawą prawną i faktyczną zaskarżonego wyroku (zob. postanowienie SN z 21 maja 2013 r., IV CSK 53/13). Przyjęcie skargi do rozpoznania ma bowiem na celu zarówno realizację interesu publicznego, jak i ochronę praw prywatnych. Zagadnienie prawne powinno mieć więc taki wymiar problemowy, aby udzielona przez Sąd odpowiedź miała znaczenie dla rozstrzygnięcia o zasadności skargi kasacyjnej wniesionej w sprawie, w której pytania zostały zadane, a jednocześnie – dzięki uniwersalnemu ujęciu – odpowiedź ta uzyskiwała walor aplikacyjny w rozstrzyganiu innych spraw.

Wywód skarżącego nie spełnia opisanych wyżej wymagań. Sprowadza się on do postawienia dwóch pytań, z których drugie wyraża oczekiwanie udzielenia powodowi porady prawnej w kwestii trybu kontroli uchwał podejmowanych przez pozwanego. Pytanie to a limine nie mogło uzasadniać przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, gdyż zostało oparte na mylnym założeniu co do roli Sądu Najwyższego w postępowaniu kasacyjnym. O wystąpieniu wskazywanej przez powoda przyczyny kasacyjnej nie świadczy również pierwsze z przytoczonych wyżej pytań.

Po pierwsze, pytanie zawarte w skardze kasacyjnej nie dotyczy abstrakcyjnego problemu prawnego, lecz konkretnie sytuacji prawnej powoda, a ponadto zawiera liczne zastrzeżenia nawiązujące do partykularnych okoliczności niniejszej sprawy. Nie zostało przy tym przedstawione jako pytanie o doniosłym charakterze; przeciwnie, powód zmierza do zasugerowania, że musi przysługiwać mu prawo do kontroli uchwał organu stanowiącego strony pozwanej, a jeśli z zaskarżonego wyroku wynika, iż nie ma on legitymacji do żądania ustalenia nieistnienia kwestionowanych uchwał, to przysługującym mu środkiem powinno być żądanie ustalenia ich nieważności; w innym bowiem razie powód byłby pozbawiony możliwości ochrony swojego interesu prawnego.

Tymczasem Sąd Apelacyjny obszernie przedstawił stanowisko w kwestii możliwości kontroli uchwał organów rolniczych zrzeszeń branżowych, do których na zasadzie analogii znajdują zastosowanie przepisy Prawa o stowarzyszeniach, natomiast skarżący nie przedstawił racji, które przekonywałyby o istnieniu zagadnienia prawnego pojawiającego się na tle (w tym – w kontrze do) ukształtowanego obecnie poglądu, a w konsekwencji świadczyły o wystąpieniu przywoływanej przez siebie przyczyny kasacyjnej. Po drugie, zagadnienie „żądania zbadania nieważności uchwał” nie powstaje w analizowanej sprawie, gdyż powód ostatecznie domagał się jedynie ustalenia ich nieistnienia.

Z motywów zaskarżonego orzeczenia nie wynika, by doszło do skutecznego rozszerzenia powództwa; podejmowane w tym zakresie czynności były przez samego powoda opatrzone zastrzeżeniami, że rozszerzenie następuje „w razie uznania powództwa” (do którego niewątpliwie nie doszło). W ramach (nieprecyzyjnie ujętych) wniosków apelacji powód nie mógł zatem zgłosić skutecznie żądania szerszego niż dotyczące przedmiotu rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego. W konsekwencji także zredagowane obecnie pytanie, mające uzasadniać przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie odnosi się do przedmiotu sprawy, a w konsekwencji nie spełnia wymagania, aby odpowiedź Sądu Najwyższego była istotna dla rozstrzygnięcia o zasadności skargi kasacyjnej.

Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy uznał, że ‎z motywów skargi kasacyjnej nie wynika, by zachodziły przyczyny określone w art. 3989 § 1 k.p.c., co uzasadniało odmowę przyjęcia tej skargi do rozpoznania. O kosztach orzeczono zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy, ich wysokość ustalając na podstawie § 20 w zw. z § 8 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia ‎22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c., orzeczono, jak w sentencji postanowienia.

Beata Janiszewska [J.T.][r.g.]‎