Legislator Case Law & Legislation
I CSK 845/14 AI generated

Supreme Court dismisses cassation appeal on statutory deduction of bank fees due to contractual agreement.

Case Number I CSK 845/14
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal against the appellate court's judgment regarding bank fee deductions. The appellant argued for statutory deduction under Article 93 of the Banking Act, claiming the lower court misinterpreted the law, while the bank contended the deduction was based on a contractual agreement. The court ruled that since the deduction stemmed from a contract rather than a statute, the statutory provision did not apply, and no significant legal issue required cassation review.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 93 ust. 2 pr. bank. A cassation appeal is inadmissible if the disputed provision applies only to statutory deductions and the deduction in question was based on a contractual agreement, as this does not create a significant legal issue requiring interpretation.

Keywords

AI generated
cassation appeal dismissal statutory deduction bank fees contractual agreement vs statute Banking Act interpretation legal issue significance

Cited Legislation

AI generated
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Art. 93 ust. 2 pr. bank.
W ocenie skarżącego, takiej wykładni wymaga art. 93 ust. 2 pr. bank.
art. 3989 § 1 k.p.c

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I CSK 845/14 POSTANOWIENIE Dnia 18 czerwca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z powództwa B. Spółki z o.o. w Ł.‎przeciwko Bank S.A. w W.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 czerwca 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej ‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie‎z dnia 23 lipca 2013 r., sygn. akt VI ACa 1703/12, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza od powódki na rzecz pozwanej kwotę 3600 (trzy ‎ tysiące sześćset) złotych tytułem kosztów postępowania‎ kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie powód złożył skargę kasacyjną, w której wskazywał, jako okoliczności uzasadniające przyjęcie skargi do rozpoznania, nieważności postępowania, oczywistą zasadność skargi oraz występowanie na tle skargi istotnego zagadnienia prawnego.

Skarga nie jest oczywiście uzasadniona - lektura zaskarżonego wyroku nie dowodzi oczywistego naruszenia prawa przy jego wykładni czy zastosowaniu. Powód co najwyżej nie podziela stanowiska zajętego przez Sąd Apelacyjny, które zresztą jest w pełni uzasadnione. Nie zachodzi również nieważność postępowania. W ocenie skarżącego, miałaby ona wynika z nieprawidłowej reprezentacji strony przez aplikanta adwokackiego, co jednak jest poza zakresem kompetencji aplikantów, którzy nie mogą być samodzielnymi pełnomocnikami, a jedynie działać za profesjonalnych pełnomocników.

Jak trafnie wskazano w odpowiedzi na skargę kasacyjną, z dokumentów dostępnych w aktach jednoznacznie wynika, że strona była przez cały czas reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, a aplikant działał jedynie w jego zastępstwie - w żadnym wypadku nie można zatem przyjąć, jak chce skarżący, że był reprezentowany przez aplikanta, a nie profesjonalnego pełnomocnika. Wreszcie przedstawiona w skardze kasacyjnej potrzeba wykładni przepisów prawa nie jest aktualna. W ocenie skarżącego, takiej wykładni wymaga art. 93 ust. 2 pr. bank.

Przepis ten reguluje zasady ustawowego potrącenia bankowego. Tymczasem w badanej sprawie bank dokonał umownego postanowienia - na podstawie regulaminu stanowiącego integralną część zawartej z umowy. W tym stanie rzeczy należy uznać, że art. 93 ust. 2 pr. bank. nie znajdzie tu zastosowania, zatem nawet ewentualne wątpliwości na tle jego wykładni nie uzasadniają przyjęcia skargi do rozpoznania.W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. l.n