Supreme Court dismisses appeal on lease default, ruling no legal issue exists for interpretation.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by a lessor against a lease contract dispute. The appellant argued that the Supreme Court should clarify the wording of a specific clause regarding additional deadlines and the consequences of lease default. The court rejected these arguments, stating that the statutory provisions are clear and do not require judicial interpretation or instruction for lawyers.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; The Supreme Court will not accept a cassation appeal if no significant legal issue exists, the statutory provisions are clear, and the appeal does not raise serious doubts or inconsistencies in case law.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I CSK 830/14 POSTANOWIENIE Dnia 17 czerwca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tadeusz Wiśniewski w sprawie z powództwa R. S.A. w W. przeciwko J.P. i P. Spółce Partnerskiej w W., J. D. i K. P. o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 czerwca 2015 r.,na skutek skargi kasacyjnej pozwanychod wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawiez dnia 24 stycznia 2014 r., sygn. akt VI ACa 465/13, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; zasądza solidarnie od pozwanych na rzecz strony powodowej kwotę 1800 (jeden tysiąc osiemset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek uzasadniających przyjęcie wniesionej skargi kasacyjnej do rozpoznania. Strona skarżąca opiera wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej jedynie na dwóch występujących, jej zdaniem, istotnych zagadnieniach prawnych, jednakże stanowiska jej nie sposób jednak podzielić.
W pierwszej kolejności nie może być mowy o uznaniu za istotne zagadnienia prawnego, które zmierza do wyjaśnienia przez Sąd Najwyższy, jak powinno brzmieć sformułowanie na podstawie art. 70913 § 2 k.c. wezwania zawierającego konsekwencje upływu dodatkowego terminu wyznaczonego przez finansującego. Tak ujęte zagadnienie prawne nie przejawia jednak szczególnej istotności, w kontekście jednoznacznego brzmienia przepisów ustawy i przepisów o wykładni oświadczeń woli. Skarżący zapominają przy tym, że Sąd Najwyższy sprawuje nadzór judykacyjny nad orzecznictwem sądów powszechnych, a nie udziela instruktażu przeznaczonego dla pełnomocników, w jaki sposób powinni oni formułować swoje oświadczenia w obrocie prawnym.Nie sposób także uznać, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne sprowadzające się do ustalenia skutków niewywiązania się przez korzystającego - w określonym w art. 70913 § 2 k.c. terminie - z obowiązku uiszczenia zaległych rat leasingowych.
W świetle wyraźnego brzmienia wskazanego przepisu dodatkowe wyjaśnianie tej kwestii jest zbędne. Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 1 k.p.c. a contrario).O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.