Legislator Case Law & Legislation
I CSK 828/23 AI generated

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of new legal issue and failure to meet admissibility requirements.

Case Number I CSK 828/23
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the Bank's cassation appeal against the appellate court's ruling invalidating a consumer credit contract. The appellant argued that the court erred in applying consumer protection laws to a strictly foreign currency loan and failed to address specific legal questions regarding restitution and exchange service clauses. The court rejected these arguments, stating that the legal issues raised did not constitute new, unresolved legal questions necessary for Supreme Court review and were not properly formulated.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 390 § 1 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it raises a new legal issue not yet resolved in case law, which must be formulated generally to allow for a universal ruling rather than a specific case resolution.

Keywords

AI generated
cassation appeal admissibility new legal issue requirement consumer credit contract invalidity restitution claims timing exchange service clause abuse Supreme Court review scope consumer protection law application

Cited Legislation

AI generated
Art. 3989 § 1 k.p.c.
3989 § 1 pkt 3 k.p.c.).Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, a stosownie do art.
Art. 390 § 1 k.p.c.
Sąd Najwyższy przypomina, że konstrukcja takiego zagadnienia powinna odpowiadać wymogom zagadnienia prawnego, o którym mowa w art. 390 § 1 k.p.c. (postanowienie SN z 9 maja 2006 r., V CSK 75/06).
Art. 98 § 1 i 3 k.p.c.
odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, a stosownie do art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw.
Art. 99 k.p.c.
z art. 99 k.p.c. oraz § 10 ust.
§ 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.
art. 3851 § 1 k.c
zastosowaniu przez Sąd Apelacyjny dyspozycji art. 3851 § 1 k.c.
art. 58 § 2 k.c
i sankcji z art. 58 § 2 k.c.
art. 3852 k.c
3851 § 1 i 2, art. 3852 k.c.
art. 321 § 1 k.p.c
Z jednej strony skarżący wskazuje na orzekanie przez sąd ponad żądanie, nie powołując jednak art. 321 § 1 k.p.c., a z drugiej odwołuje się do błędnej kwalifikacji umowy, która w jego ocenie obejmowała kredyt walutowy a nie indeksowany do waluty obcej.
art. 65 k.c
W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania nie został jednak w tym kontekście wskazany art. 65 k.c.

Cited Case Law

AI generated
II CZ 102/02
postanowienia SN: z 15 października 2002 r., II CZ 102/02; z 29 lipca 2015 r., I CSK 980/14; z 19 czerwca 2018 r., IV CSK 56/18).Wykładnia art.
I CSK 980/14
Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of significant legal issue regarding transport contract clauses.
IV CSK 56/18
Supreme Court dismisses cassation appeal on easement creation by state enterprise ownership and prescription issues.
III CZP 33/01
III CZP 66/02
III CZP 64/02
III CZP 119/08
Supreme Court dismisses legal question submission as it concerns fact application, not abstract statutory interpretation.
V CSK 75/06
(postanowienie SN z 9 maja 2006 r., V CSK 75/06).
III CZP 2/00
Oznacza to, że rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego, dokonuje się przez wybór towarzyszącej mu odpowiedzi (postanowienie SN z 13 kwietnia 2000 r., III CZP 2/00).
III CZP 159/17
I CSK 242/18
Supreme Court allows cassation appeal against appellate court judgment in civil dispute over bank payment obligations.
V CSK 382/18
Supreme Court quashes appeal allowing retrial on consumer credit invalidity and unjust enrichment claims. Consumer bank dispute over invalid mortgage loan terms and interest claims. Court remands case for further proceedings on restitution and damages. Consumer credit contract invalidity restitution unjust enrichment interest claims consumer protection law. Supreme Court quashes appeal remands case for retrial on consumer credit invalidity and unjust enrichment claims. Consumer bank dispute over invalid mortgage loan terms and interest claims. Court remands case for further proceedings on restitution and damages.
I CSK 556/18
Supreme Court dismisses request to declare bank contract clause invalid due to judge recusal. The judge was excluded from the case, and the request for invalidity was not examined.
I CSKP 55/21
Supreme Court remands mortgage loan case for retrial on consumer protection clause validity and contract survival.
V CSKP 49/21
Supreme Court quashes appeal ruling on consumer loan contract validity and abusive clauses under Polish law.
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

I CSK 828/23 POSTANOWIENIE 7 czerwca 2023 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Marcin Łochowski na posiedzeniu niejawnym 7 czerwca 2023 r. w Warszawie,‎w sprawie z powództwa A. Z.‎przeciwko Bank spółce akcyjnej w W.‎o ustalenie,‎na skutek skargi kasacyjnej Bank spółki akcyjnej w W.‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie‎z 19 października 2022 r., I ACa 601/22, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza od Bank spółki akcyjnej w W. na rzecz A. Z. 5400 złotych zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Pozwany Bank S.A. w W. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z 19 października 2022 r., zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o jego uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy.W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołał się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej przejawiającą się w:

1) błędnym ustaleniu przez Sądy orzekające w sprawie, że umowa o konsumencki dewizowy kredyt mieszkaniowy/inwestorski nr […] z 6 maja 2008 r. łącząca powoda i pozwanego jest nieważna;

2) zastosowaniu przez Sąd Apelacyjny dyspozycji art. 3851 § 1 k.c. i sankcji z art. 58 § 2 k.c. do umowy kredytu stricte dewizowego (walutowego), z całkowitym pominięciem charakteru przedmiotowej umowy, jej specyfiki, jak również wyłącznie fakultatywnego charakteru postanowień dotyczących wypłaty i spłaty kredytu złotych, które w toku postępowania zostały uznane za abuzywne.Ponadto skarżący wskazał na potrzebę wykładni przepisów art. 3851 § 1 i 2 k.c. wywołujących rozbieżności w orzecznictwie Sądu Najwyższego oraz występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne:1) Jaki charakter posiada wyrok sądu w zakresie orzeczonych skutków abuzywności w postaci unieważnienia spornej umowę kredytu (konstytutywny czy deklaratoryjny) w odniesieniu do roszczeń pieniężnych o zwrot nienależnych świadczeń, a w konsekwencji, kiedy powstaje obowiązek rozliczeń stron w związku z unieważnieniem funkcjonującej dotąd umowy kredytu, tzn. kiedy roszczenia restytucyjne stron przedmiotowej umowy stają się wymagalne oraz od kiedy należy liczyć odsetki za opóźnienie w zapłacie tychże należności?2) Czy w sytuacji, w której dodatkowy mechanizm wykonania operacji związanych z umową – posiadający charakter dodatkowej w stosunku do umowy kredytu usługi kantorowej wymiany walut – w oparciu o tabele kursowe banku, ma charakter fakultatywny, dla indywidualnej kontroli pod kątem abuzywności tych postanowień, zastosowanie powinien mieć reżim norm prawnych zawartych w art. 3851 § 1 i 2, art. 3852 k.c. w zw. z art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (dalej:

„dyrektywa 93/13”).W odpowiedzi na skargę powódka wnosiła o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, względnie o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, jeżeli zaskarżone nią orzeczenie zapadło wskutek oczywistego naruszenia prawa, zaś oczywiste naruszenie prawa powinno być rozumiane jako widoczna, bez potrzeby dokonywania pogłębionej analizy jurydycznej, sprzeczność wykładni lub stosowania prawa z jego brzmieniem albo powszechnie przyjętymi regułami interpretacji (zob. postanowienia SN: z 26 lutego 2001 r., I PKN 15/01, i z 17 października 2001 r., I PKN 157/01).

Skarżący powinien wykazać kwalifikowaną postać naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, widoczną prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (postanowienie SN z 11 grudnia 2009 r., II PK 223/09). Ma to być przy tym zasadność łatwo dostrzegalna już nawet przy pobieżnej lekturze skargi (postanowienie SN z 7 maja 2010 r., V CSK 459/09). Po pierwsze, z uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie wynika wprost, które przepisy miałby zostać naruszone przez Sąd Apelacyjny w sposób kwalifikowany.

Z jednej strony skarżący wskazuje na orzekanie przez sąd ponad żądanie, nie powołując jednak art. 321 § 1 k.p.c., a z drugiej odwołuje się do błędnej kwalifikacji umowy, która w jego ocenie obejmowała kredyt walutowy a nie indeksowany do waluty obcej. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania nie został jednak w tym kontekście wskazany art. 65 k.c. Nie sposób natomiast ocenić zarzutu wadliwej oceny umowy bez argumentacji nawiązującej do naruszenia art. 65 k.c. Po drugie, walutowy charakter umowy kredytu sam w sobie nie wyklucza możliwości zawarcia w niej niedozwolonych postanowień umownych.

Artykuł 3851 § 1 k.c. znajduje zastosowanie do oceny postanowień wszystkich umów zawieranych przez przedsiębiorcę z konsumentem oraz niektórych umów zawieranych w obrocie obustronnie profesjonalnym (art. 805 § 4 k.c.). Nawet zatem udzielenie kredytu w walucie obcej nie wyklucza zastosowania do oceny takiej umowy art. 3851 k.c. Nie można więc mówić o naruszeniu art. 3851 k.c. na tej płaszczyźnie.Natomiast oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na potrzebie wykładni przepisów prawa budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) wymaga wykazania, jaki konkretny przepis prawa, zastosowany w danej sprawie, jest przedmiotem rozbieżnej wykładni w orzecznictwie i na czym rozbieżność ta polega, co wymaga przytoczenia orzeczeń sądów wydanych w takich samych lub istotnie zbliżonych stanach faktycznych, względnie, jaki konkretny przepis prawa, zastosowany w danej sprawie, wymaga interpretacji ze strony Sądu Najwyższego, z czego potrzeba ta wynika i z jakich powodów dotychczasowy dorobek doktryny i orzecznictwa jest w tej mierze niewystarczający.

Nieodzowne jest ponadto, podobnie jak w przypadku przyczyny kasacyjnej określonej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., wykazanie związku między oczekiwaną od Sądu Najwyższego wykładnią prawa a wynikiem postępowania kasacyjnego (zob. np. postanowienia SN: z 15 października 2002 r., II CZ 102/02; z 29 lipca 2015 r., I CSK 980/14; z 19 czerwca 2018 r., IV CSK 56/18).Wykładnia art. 3851 § 1 i 2 k.c., we wskazanym w skardze zakresie, w aktualnym orzecznictwie Sądu Najwyższego nie budzi wątpliwości (zob. np. wyroki SN: z 4 kwietnia 2019 r., III CSK 159/17; z 9 maja 2019 r., I CSK 242/18; z 11 grudnia 2019 r., V CSK 382/18; z 30 września 2020 r., I CSK 556/18; z 2 czerwca 2021 r., I CSKP 55/21; z 27 lipca 2021 r., V CSKP 49/21; z 3 lutego 2022 r., II CSKP 415/22).

Nie ma zatem potrzeby ponownej wypowiedzi w tej kwestii.Z kolei istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie nowe, nierozwiązane dotychczas w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może przyczynić się do rozwoju prawa. Zagadnienie prawne powinno, przede wszystkim, być sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się w stanie faktycznym sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń (postanowienie SN z 7 czerwca 2001 r., III CZP 33/01), a jednocześnie być przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, aby umożliwić Sądowi Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, niesprowadzającej się do samej subsumpcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu (postanowienia SN: z 15 października 2002 r., III CZP 66/02; z 22 października 2002 r., III CZP 64/02; z 5 grudnia 2008 r., III CZP 119/08).Sformułowane przez skarżącego zagadnienia prawne nie czynią zadość tym wymaganiom.

Sąd Najwyższy przypomina, że konstrukcja takiego zagadnienia powinna odpowiadać wymogom zagadnienia prawnego, o którym mowa w art. 390 § 1 k.p.c. (postanowienie SN z 9 maja 2006 r., V CSK 75/06). W konsekwencji dopuszczalne jest przedstawianie zagadnień (pytań) prawnych wyłącznie „do rozstrzygnięcia”, a nie „do uzupełnienia”. Pytanie takie, zaczyna się zawsze od partykuły pytajnej „czy”. Oznacza to, że rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego, dokonuje się przez wybór towarzyszącej mu odpowiedzi (postanowienie SN z 13 kwietnia 2000 r., III CZP 2/00).

Przedstawione przez skarżącego pierwsze zagadnienie prawne tych wymagań nie spełnia.Odnośnie do drugiego zagadnienia prawnego, to skarżący nie wskazał argumentów prawnych, które prowadziłyby do rozbieżnych ocen w zakresie tego zagadnienia. Nie wykazał również, dlaczego dotychczasowy bogaty dorobek orzecznictwa Sądu Najwyższego oraz Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, jest niewystarczający do jego rozstrzygnięcia.Według Sądu Najwyższego, nie ma przy tym innych przyczyn uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, w szczególności nieważności postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.).Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, a stosownie do art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. oraz § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych obciążył skarżącego kosztami postępowania kasacyjnego.