Supreme Court dismisses cassation appeal for obvious meritlessness regarding adverse possession claim.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal for examination, ruling it obviously unfounded. The applicant argued that the lower court erred in assessing the requirements for adverse possession prior to 1989 and the applicant's attempts to lease the property. The court determined that the applicant failed to demonstrate an obvious violation of law requiring immediate recognition, thus the appeal lacked the necessary public interest justification.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 13 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is obviously unfounded if the applicant fails to prove an obvious violation of law evident from basic legal knowledge, rendering the appeal inadmissible for examination.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I CSK 827/15 POSTANOWIENIE Dnia 14 października 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bogumiła Ustjanicz w sprawie z wniosku Z. S. przy uczestnictwie Miasta W., W. R., J. S., A. S., K. S., E. B., G. B. , B. W., K. C., D. N., M. N., S. W. i A. M.o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 października 2016 r.,na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w W.z dnia 29 maja 2015 r., sygn. akt V Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem Sąd Okręgowy w W. oddalił apelację wnioskodawcy od postanowienia Sądu Rejonowego w W. z dnia 17 września 2013 r., którym zostało oddalone jego żądanie stwierdzenia nabycia w drodze zasiedzenia własności nieruchomości obejmujących wskazane działki.Wnioskodawca w skardze kasacyjnej powołał podstawę przewidzianą w art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c., a we wniosku o przyjęcie tej skargi do rozpoznania wskazał przyczynę objętą art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Oczywistą zasadność skargi kasacyjnej wywiódł z kwalifikowanego naruszenia przez Sąd Okręgowy art. 172 i 336 k.c. w odniesieniu do oceny jego działań jako niespełniających przesłanek samoistnego posiadania w okresie poprzedzającym 1989 rok oraz starań o zawarcie z właścicielem nieruchomości umowy dzierżawy.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna ukształtowana została w przepisach kodeksu postępowania cywilnego jako środek zaskarżenia o szczególnym charakterze, skierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa i jednolitości wykładni oraz eliminację orzeczeń oczywiście wadliwych, bądź dotkniętych nieważnością postępowania, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżania orzeczeń niesatysfakcjonujących stron.
Realizacji tego celu służy instytucja tzw. przesądu, ustanowionego w art. 3989 k.p.c., w ramach którego Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny sprawy przedstawionej mu ze skargą kasacyjną. Zakres przeprowadzanego badania jest ograniczony do kontroli, czy w sprawie występuje istotne zagadnienie, zachodzi potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, a zatem okoliczności przewidziane w art. 3989 § 1 pkt 1 do 4 k.p.c. Nie podlegają natomiast badaniu podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie.
Założenie wymagania objętego art. 3984 § 2 k.p.c. zostanie spełnione, jeżeli zostaną przedstawione w skardze kasacyjnej i uzasadnione przesłanki o charakterze publicznoprawnym, stanowiące podstawę wstępnej, merytorycznej oceny przyczyn określonych w art. 3989 § 1 k.p.c.Oczywista zasadność skargi kasacyjnej w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. łączy się z obowiązkiem wykazania, że w sprawie doszło do kwalifikowanego, czyli oczywistego naruszenia prawa, widocznego od razu, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby głębszej analizy, a jego skutkiem było wydanie przez Sąd drugiej instancji orzeczenia oczywiście wadliwego (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49; z dnia 8 marca 2002 r., I PKN 341/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100; z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 285/07, niepubl.; z dnia 23 listopada 2010 r., III UK 10/11, niepubl.).
Argumentacja uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, w odniesieniu do tej przyczyny, na tle powołanych podstaw tej skargi oraz motywów zaskarżonego wyroku nie pozwala na uznanie, że doszło do naruszenia przepisów regulujących postępowanie apelacyjne, a tym bardziej w rażącym stopniu, jak też, iż skarga jest oczywiście uzasadniona. Nie zostały przedstawione argumenty dla poparcia tezy o tak rozumianej oczywistej zasadności skargi, a skarżący skupił się na przedstawieniu własnego przekonania o popełnieniu niedopuszczalnych nieprawidłowości.W postępowaniu przed Sądem drugiej instancji nie miała miejsca żadna z przyczyn nieważności postępowania, które Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę z urzędu, stosownie do art. 39813 § 1 k.p.c.Z powyższych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 w związku z art. 13 § 2 k.p.c. db