Supreme Court dismisses appeal claiming civil code interpretation conflicts regarding co-op land use fees statute of limitations.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland dismissed the appellant's cassation appeal against a judgment denying a cooperative's claim for land use fees. The appellant argued that Article 118 of the Civil Code requires a three-year limitation period for such claims, citing alleged inconsistencies in lower court rulings. The court found no evidence of genuine legal disputes or conflicting jurisprudence requiring Supreme Court intervention, noting the issue had already been settled in prior decisions.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.; The Supreme Court will not accept a cassation appeal based on alleged interpretative conflicts in judicial practice unless the appellant demonstrates that the specific legal provisions in question have not yet been clarified by the Supreme Court or that a genuine conflict exists in current case law.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I CSK 781/15 POSTANOWIENIE Dnia 7 września 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Myszka w sprawie z powództwa Spółdzielni Mieszkaniowej [x]. w W. przeciwko Miastu W.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 września 2016 r.,na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 20 stycznia 2015 r., sygn. akt I ACa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od powódki na rzecz pozwanego kwotę 1800 zł (tysiąc osiemset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: 1.w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,2.istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,3.zachodzi nieważność postępowania lub 4.skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Przytoczony przepis pozwala Sądowi Najwyższemu na wstępną, merytoryczną ocenę wniesionej skargi kasacyjnej i zbadanie, czy za jej rozpoznaniem przemawia interes społeczny, skarga kasacyjna bowiem jest środkiem prawnym funkcjonującym przede wszystkim w interesie publicznym, który z kolei przemawia za skoncentrowaniem się Sądu Najwyższego na sprawach najpoważniejszych i precedensowych.Powódka złożyła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 20 stycznia 2015 r., oddalającego jej apelację od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 20 listopada 2013 r., którym Sąd oddalił powództwo o zasądzenie od pozwanego m.
W. kwoty 109 519 zł z odsetkami tytułem zwrotu części uiszczonych w latach 2002 – 2007 opłat rocznych z tytułu użytkowania wieczystego gruntu. Powołując się na podstawę przewidzianą w art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c., wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i zmianę wyroku Sądu pierwszej instancji przez orzeczenie zgodnie z żądaniem pozwu.Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżąca powołała się na przesłankę opisaną w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Twierdziła, że w sprawie zachodzi potrzeba wykładni art. 118 k.c., który wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów co do tego, czy roszczenie spółdzielni mieszkaniowej o zwrot części opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego gruntu jest roszczeniem związanym z prowadzeniem działalności gospodarczej i ulega na podstawie art. 118 k.c. przedawnieniu w terminie trzyletnim.
Analiza wywodów zawartych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że skarżąca nie przytoczyła argumentów, świadczących o występowaniu w niniejszej sprawie wskazanej przez nią przesłanki uzasadniającej przyjęcie skargi do rozpoznania. Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, skarżący powinien wykazać, że przepisy potrzebne do rozstrzygnięcia skargi wywołują poważne wątpliwości interpretacyjne i wyjaśnić, na czym one polegają albo wykazać, że przepisy te wywołują rozbieżności w orzecznictwie sądów.
Skarżąca nie przytoczyła argumentów świadczących o potrzebie wykładni art. 118 k.c. ze względu na rozbieżności w orzecznictwie sądów. Powołany przepis był już przedmiotem wykładni Sądu Najwyższego m.in. w uchwałach z dnia 26 kwietnia 2002 r., III CZP 21/02 (OSNC 2002, nr 12, poz. 149) i z dnia 11 lipca 2014 r., III CZP 33/14 (OSNC 2015, nr 5, poz.
56) oraz w wyrokach z dnia 12 marca 2004 r., II CK 53/03 (nie publ.), z dnia 8 listopada 2013 r., I CSK 34/13 (OSNC 2014, nr 9, poz.
90) i z dnia 10 stycznia 2014 r., I CSK 179/13 (nie publ.). Sąd Najwyższy, po dokonaniu analizy orzecznictwa, zajął stanowisko, że roszczenie spółdzielni mieszkaniowej o zwrot opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego gruntu jest roszczeniem związanym z prowadzeniem działalności gospodarczej i ulega przedawnieniu w terminie trzyletnim.Skarżąca nie wykazała, że zachodzi potrzeba po raz kolejny zajęcia stanowiska przez Sąd Najwyższy w tej samej kwestii.Konkludując, trzeba stwierdzić, że w sprawie nie zachodzi wskazana przez skarżącą przesłanka określona w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. ani brana pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania.
Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego zgodnie z art. 98 i 99 w związku z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz w związku z § 6 pkt 6 w związku z § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (jedn. tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.) i z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804). db