Supreme Court dismisses cassation appeal for obvious meritlessness regarding civil procedure and commercial code violations.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland dismissed the appellants' cassation appeal against a lower court judgment in a dispute between individuals and a bank. The appellants argued that the lower court exceeded its jurisdiction and failed to apply specific commercial code provisions regarding letter exchanges. The court rejected these claims as obviously unfounded, noting that the appeal did not raise serious legal doubts and that the Supreme Court cannot review factual findings or evidence assessment.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3984 § 2 k.p.c.; A cassation appeal is admissible only if it raises a significant legal issue or is obviously well-founded, but appeals based on obvious errors in fact-finding or evidence evaluation are inadmissible.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I CSK 768/13 POSTANOWIENIE Dnia 24 września 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marta Romańska w sprawie z powództwa T. B. i D. B.przeciwko […] Bank […] S.A. w W.z udziałem interwenienta ubocznego […] Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego w W.o ustalenie,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 września 2014 r.,na skutek skargi kasacyjnej powodów od wyroku Sądu Okręgowego w W.z dnia 29 kwietnia 2013 r., sygn. akt V Ca […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2) zasądza od powodów na rzecz pozwanego kwotę 1.800 (tysiąc osiemset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
UZASADNIENIE
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądowym, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do tych przesłanek (art. 3984 § 2 k.p.c.), gdyż tylko wówczas może być osiągnięty cel wymagań przewidzianych przez art. 3984 § 2 k.p.c. Rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania jest konsekwencją oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym, o jakich jest mowa w art. 3989 § 1 k.p.c.Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został przez powodów uzasadniony oczywistą zasadnością skargi (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), z uwagi na wyraźnie naruszenie „art. 321 k.p.c. poprzez przekroczenie przez Sąd Okręgowy kognicji w postępowaniu drugoinstancyjnym” oraz „art. 917 k.c., w szczególności poprzez pominięcie, iż wymiana pism pomiędzy stronami procesu, tj. pisma z 22 marca i 6 lipca 2006 r. nie wyczerpała ustawowych znamion przepisów”.Skargę kasacyjną uznaje się za oczywistą, w przypadku gdy każdy prawnik bez przeprowadzania wnikliwej analizy powinien dojść do wniosku, że zarzut skarżącego jest niewątpliwy, a zaskarżone orzeczenie jaskrawo nieprawidłowe i nietrafne.
W tym przypadku, chodzi bowiem o szczególne, kwalifikowane wypadki naruszenia prawa przez sąd drugiej instancji, o naruszenia niepodlegające różnym ocenom, dostrzegalne w sposób oczywisty dla przeciętnego prawnika (por. postanowienie Sąd Najwyższy z 10 stycznia 2003 r., V CZ 197/02 (OSNC 2004, nr 3, poz. 49). Skonfrontowanie uzasadnienia wyroku z uzasadnieniem wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie pozawala stwierdzić, żeby skarga kasacyjna powodów była oczywiście uzasadniona, a więc już na pierwszy rzut oka i bez potrzeby przeprowadzania bardziej złożonych rozumowań (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z 24 stycznia 2011 r., IV CSK 485/10, nie publ. oraz z 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49).
Ponadto, we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powodowie ograniczyli się od wyliczenia braków w zakresie ustaleń faktycznych, jakimi – ich zdaniem – dotknięte mają być orzeczenia Sądów meriti. Powodowie nie mogą jednak oczekiwać, że ustaleń w powyższym zakresie dokona Sąd Najwyższy. Zgodnie z art. 3983 § 3 i art. 39813 § 2 k.p.c. podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zresztą zarzuty dotyczące ustalenia faktów i oceny dowodów, a Sąd Najwyższy jest związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia.
Trzeba zauważyć, że i Sąd drugiej instancji jest ograniczony w prowadzeniu postępowania dowodowego (art. 381 k.p.c.), co ma motywować strony do aktywności w zgłaszaniu wniosków dowodowych jeszcze przed Sądem pierwszej instancji. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. oraz - co do kosztów postępowania - art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz § 13 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn.
Dz. U. z 2013 r., poz. 461), orzeczono jak w postanowieniu. aw