Cassation appeal dismissed for failure to prove legal issue or judicial inconsistency under Polish Civil Procedure Code.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal without a full trial, ruling that the appellant failed to meet the statutory requirements for admissibility. The appellant argued that the lower court's interpretation of Civil Code articles 560 and 579 required clarification or revealed judicial inconsistencies, but the court found no such serious doubts or divergences in existing case law. Consequently, the appeal was rejected under Article 3989 of the Civil Procedure Code, and the appellant was ordered to pay the cassation costs.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3984 § 2 k.p.c.; Art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.; A cassation appeal is admissible only if the appellant demonstrates a significant legal issue, serious doubts requiring interpretation, or judicial inconsistencies, as mere assertions without proof of these prerequisites are insufficient.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I CSK 749/15 POSTANOWIENIE Dnia 18 sierpnia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Kwaśniewski w sprawie z powództwa G. D. i G. R. przeciwko W. W. o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 sierpnia 2016 r.,na skutek skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 12 stycznia 2015 r., sygn. akt I ACa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od pozwanego na rzecz powoda G. R. kwotę 1800 zł (jeden tysiąc osiemset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Określone w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. - zważywszy zwłaszcza, że zaskarżone orzeczenie cechuje się prawomocnością - może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania.
Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.We wniesionej przez pozwanego skardze kasacyjnej wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania (s. 4-10) oparty został na przesłance wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Przesłanka, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. nie została jednak wykazana. Skarżący nie wskazał bowiem przyczyny, dla której zachodzi potrzeba dokonania przez Sąd Najwyższy wykładni przepisów art. 560 § 1 k.c. i art. 579 k.c., ani - też poza gołosłownymi stwierdzeniami - nie wyjaśnił, na czym polega ewentualna rozbieżność w orzecznictwie sądów co do wykładni obu powyższych przepisów w brzmieniu znajdującym zastosowanie w tej sprawie.
Oba powołane w uzasadnieniu wniosku orzeczenia Sądu Najwyższego z 2002 r. nie dowodzą istnienia poważnych wątpliwości ani rozbieżności w judykaturze co do wykładni obu wskazanych wyżej przepisów. W tym stanie rzeczy należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i art. 99 k.p.c. oraz na podstawie § 6 pkt 6 w zw. z § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 2013, poz. 490), znajdującego zastosowania w sprawie na podstawie § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 2015, poz. 1804). jw