Supreme Court dismisses appeal as no obvious legal error exists regarding state property rights.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland refused to accept the cassation appeal against the district court's ruling on a land registry entry. The appellant sought to register lease claims against a non-existent research unit, arguing statutory basis for the transfer of assets to the state. The court found the appeal lacked sufficient legal reasoning to demonstrate an obvious violation of law, as the disputed assets were merely rights without the necessary satisfaction of creditor claims required for state ownership. Consequently, the appeal was rejected under Article 3989 § 2 of the Code of Civil Procedure.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1, § 2 k.p.c.; The Supreme Court will not accept a cassation appeal unless it demonstrates an obvious violation of law or a serious legal issue requiring interpretation, as the appeal must contain sufficient legal reasoning to prove a cardinal breach of law.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I CSK 741/14 POSTANOWIENIE Dnia 19 maja 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jan Górowski w sprawie z wniosku Wyższej Szkoły w W.przy uczestnictwie Skarbu Państwa - Prezydenta m. W.o wpis,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 maja 2015 r.,na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawiez dnia 25 lutego 2014 r., sygn. akt V Ca 68/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania jeżeli: w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).Instytucja przedsądu, jak wynika z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego, jest zgodna z normami konstytucyjnymi, a także z zaleceniami Rady Europy zezwalającymi na wprowadzenie środków eliminujących dostęp do sądu najwyższego szczebla.
Skarga kasacyjna służy od prawomocnego orzeczenia, ma ograniczony zasięg, a jej podstawowym celem jest ochrona interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i twórczy wkład Sądu Najwyższego w rozwój prawa.W sprawie nie występuje żadna z przesłanek określonych w art. 3989 § 1 k.p.c., choć skarżąca odwołała oczywistej zasadności skargi kasacyjnejZaskarżone skargą kasacyjną orzeczenie oczywiście narusza prawo, gdy jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami, albo zostało wydane w wyniku błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa, które jest w sposób pewny i niewątpliwy z góry widoczne dla prawnika, bez potrzeby głębszej analizy jurydycznej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 2003 r., I PKN 341/2001, OSNP 2004, nr 6, poz. 100).
Konieczne jest zatem przedstawienie takich zarzutów, które wskazują na oczywiste i rażące naruszenie przez sąd zasad orzekania w demokratycznym państwie prawa (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 lipca 2009 r., I CSK 126/09, niepublikowane).W skardze nie zostały przytoczone wystarczające argumenty (wywód prawny) świadczące kwalifikowanym naruszeniu prawa przez Sąd Okręgowy. Przypomnieć należy, że jeżeli przesłanką wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest stanowisko skarżącego, że jest ona oczywiście uzasadniona, to w uzasadnieniu wniosku powinien on zawrzeć wywód prawny wykazujący takie kardynalne naruszenie prawa (por np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 października 2005 r., II CZ 89/2005, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 135, z dnia 10 sierpnia 2006 r., V CSK 2004/06, LEX nr 421035, z dnia 24 lutego 2006 r., IV CSK 8/06, LEX nr 201037).
Skarga kasacyjna takiego przekonywującego wywodu nie zawiera. Wnioskodawczyni domagała wpisania w księdze wieczystej nr […] obejmującej nieruchomość stanowiącą własność Skarbu Państwa - Prezydenta m. W. jej roszczeń, wynikających z umowy dzierżawy zawartej dnia 31 lipca 2003 r. z nieistniejącą jednostką badawczo –rozwojową. Jej zdaniem, istnieje ustawowa podstawa jego dokonania, jaką stanowi art. 13 ust. 3 ustawy z dnia 25 lipca 1985 r. o jednostkach badawczo rozwojowych (jedn. tekst: Dz.U. z 2001 r. Nr 33, poz. 388, ze zm.).
Tymczasem, z samej treści tego unormowania wynika, że majątek zlikwidowanej jednostki badawczo rozwojowej dopiero po zaspokojeniu wierzycieli staje się własnością Skarbu Państwa. W postępowaniu wieczystoksięgowym brak podstaw do badania, czy nastąpiło uprzednie zaspokojenie roszczeń wierzycieli.Mieniem są tylko prawa, nie są zaś obowiązki (długi i inne obowiązki czy obciążenia), które własność i inne prawa majątkowe obciążają (zob. art. 554). Oprócz praw, pojęcie mienia obejmuje posiadanie będące stanem faktycznym, mającym znaczenie prawne i dającą się określić wartość; podobnie należy ocenić ekspektatywy (prawa podmiotowe tymczasowe).
Mienie oznacza wyłącznie aktywa, jest zatem ujęte wąsko (por. wyrok Sądu Najwyższego w wyroku z dnia 3 grudnia 2009 r., II CSK 215/09, LEX nr 551060).Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania(art. 3989 § 2 k.p.c.). l.n