Legislator Case Law & Legislation
I CSK 72/19 AI generated

Supreme Court dismisses cassation appeal on adverse possession claim due to lack of good faith and unclear administrative decision.

Case Number I CSK 72/19
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by T. P. regarding a claim of adverse possession over real estate. The applicant argued that the administrative decision depriving them of rights was unclear and did not constitute a clear violation of the presumption of good faith under Article 7 of the Civil Code. The court held that the applicant failed to demonstrate good faith because they did not request clarification of the specific plots involved in the administrative ruling, and thus the legal issue raised did not warrant further review.

Legislator headnote

AI generated

Art. 7 k.c.; Art. 5 k.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.: An adverse possessor cannot be deemed to act in good faith if an administrative decision depriving them of rights lacks clarity regarding the specific plots, as they must request clarification to maintain the presumption of good faith.

Keywords

AI generated
adverse possession good faith presumption administrative decision cassation appeal real estate ownership

Cited Legislation

AI generated
Art. 7 k.c.
W szczególności, na tle złożonych okoliczności faktycznych w tej sprawie, odmowa przyjęcia, że wnioskodawca był posiadaczem w dobrej wierze nie stanowi oczywistego naruszenia domniemania dobrej wiary (art. 7 k.c.), a także nie oznacza oczywistego naruszenia art.
Art. 5 k.c.
7 k.c.), a także nie oznacza oczywistego naruszenia art. 5 k.c.
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Bez tego nie można mu przypisać dobrej wiary, zaś wskazane istotne zagadnienie prawne nie budzi wątpliwości.W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.
art. 3989 § 1 k.p.c
Bez tego nie można mu przypisać dobrej wiary, zaś wskazane istotne zagadnienie prawne nie budzi wątpliwości.W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.
art. 7 k.c
W szczególności, na tle złożonych okoliczności faktycznych w tej sprawie, odmowa przyjęcia, że wnioskodawca był posiadaczem w dobrej wierze nie stanowi oczywistego naruszenia domniemania dobrej wiary (art. 7 k.c.), a także nie oznacza oczywistego naruszenia art.
art. 5 k.c
7 k.c.), a także nie oznacza oczywistego naruszenia art. 5 k.c.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I CSK 72/19 POSTANOWIENIE Dnia 5 lipca 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z wniosku T. P., A. S., K. P., T. R. i D. R.‎przy uczestnictwie […], Gminy R. i Skarbu Państwa - Starosty Powiatu P.‎o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 5 lipca 2019 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy T. P. od postanowienia Sądu Okręgowego w W.‎z dnia 20 czerwca 2018 r., sygn. akt V Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie w skardze kasacyjnej wnioskodawcy, jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania, wskazali na oczywistą zasadność skargi oraz na występowanie na jej tle istotnego zagadnienia prawnego.

Skarga nie jest oczywiście uzasadniona. W szczególności, na tle złożonych okoliczności faktycznych w tej sprawie, odmowa przyjęcia, że wnioskodawca był posiadaczem w dobrej wierze nie stanowi oczywistego naruszenia domniemania dobrej wiary (art. 7 k.c.), a także nie oznacza oczywistego naruszenia art. 5 k.c. Istotne zagadnienie prawne z kolei dotyczy tego, czy można uznać, że posiadacz nie jest w dobrej wierze, jeśli została wydana decyzja administracyjna, pozbawiająca go władztwa nad częścią nieruchomości, z której nie wynikało, jakich działek ewidencyjnych dotyczyła, a w konsekwencji nie jest jasne, której konkretnie części nieruchomości pozbawiała właściciela nadal pozostającego posiadaczem całej nieruchomości.

Kwestia ta jednak wątpliwości nie budzi, zważywszy, że posiadacz powinien wystąpić do stosownych władz o uzupełnienie decyzji i precyzyjne wskazanie działek, których ona dotyczy. Bez tego nie można mu przypisać dobrej wiary, zaś wskazane istotne zagadnienie prawne nie budzi wątpliwości.W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. awaj