Supreme Court dismisses appeal on assignment of mortgage debt, ruling statutory requirements apply only to mortgage contracts, not assignment agreements.

Sygn. akt I CSK 716/19 POSTANOWIENIE Dnia 7 maja 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marta Romańska w sprawie z wniosku Narodowego Banku Polskiego w W. ‎przy uczestnictwie Syndyka masy upadłości Spółdzielczego Banku Rzemiosła i Rolnictwa w W. w upadłości likwidacyjnej, T. G. i L. spółki z o.o. w W. ‎o zmianę wpisu,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 maja 2020 r.,‎na skutek skarg kasacyjnych uczestnika T. G. i uczestnika L. spółki z o.o. w W. od postanowienia Sądu Okręgowego w W. ‎z dnia 7 maja 2019 r., sygn. akt XXIII Ga (…), 1) odmawia przyjęcia skarg kasacyjnych do rozpoznania;

2) zasądza od T.G. i L. ‎ spółki z o.o. w W. na rzecz Narodowego Banku ‎ Polskiego kwoty po 240 (dwieście czterdzieści) zł tytułem ‎ kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.), a obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do tych przesłanek (art. 3984 § 2 k.p.c.). Rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika z oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym, o których jest mowa w art. 3989 § 1 k.p.c. Uczestnicy wnieśli o przyjęcie ich skarg kasacyjnych do rozpoznania z uwagi na potrzebę rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), które przedstawili w formie pytania: czy z art. 3 ust. 2 ustawy z 6 grudnia 1996 r. o zastawie rejestrowym i rejestrze zastawów (tekst jedn.

Dz.U. z 2018 r. poz. 2017, dalej - u.z.z.) należy wywodzić obowiązek spełnienia wymogów wymienionych we wskazanym przepisie do wszelkiego rodzaju umów mających za przedmiot zmianę zastawu oraz umów, z których wynika nabycie wierzytelności zabezpieczonej zastawem rejestrowym. Zgodnie z ustaloną linią orzecznictwa, powołanie się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego jako przesłankę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wymaga wskazania na problem o charakterze abstrakcyjnym, nierozstrzygnięty w dotychczasowym orzecznictwie i wymagający pogłębionej wykładni.

Skarżący powinien to zagadnienie sformułować oraz przedstawić argumentację jurydyczną uzasadniającą tezę o możliwości rozbieżnych ocen prawnych w związku ze stosowaniem przepisów, na tle których ono powstało. Zagadnienie powinno być ponadto „istotne” z uwagi na wagę problemu interpretacyjnego, którego dotyczy dla systemu prawa. Skoro jednak skarga kasacyjna jest wnoszona w konkretnej sprawie, to zarówno charakter rozpoznawanego roszczenia, jak i ustalony przez sądy meriti stan faktyczny, którym Sąd Najwyższy byłby związany (art. 3983 § 3 i art. 39813 § 2 k.p.c.), musi pozostawać w związku z przedstawionym przez skarżącego zagadnieniem prawnym i pozwalać na jego rozstrzygnięcie.

Zagadnienie sformułowane przez uczestników dotyczy wykładni art. 3 ust. 2 u.z.z., a ten przepis niewątpliwie określa elementy umowy zastawniczej. Umową zastawniczą jest umowa, na podstawie której ma dojść do powstania zastawu i która jest zawierana między zastawcą, jako uprawnionym do rozporządzania przedmiotem zastawu i zastawnikiem, a zatem wierzycielem zabezpieczanej tym prawem wierzytelności. Art. 3 ust. 2 u.z.z. oczywiście nie ma zastosowania do umowy przelewu wierzytelności zabezpieczonej zastawem, gdyż nie wynika to ani z tego przepisu, ani z przepisów kodeksu cywilnego regulujących przelew wierzytelności.Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. oraz - co do kosztów postępowania - art. 520 § 2 k.p.c. w zw. z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c., § 4 ust. 1 pkt 8 w zw.

§ 2 pkt 7 i § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. poz. 1800), orzeczono jak w postanowieniu. jw