Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to prove legal issue or interpretative need under CPC Art. 3989.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland dismissed the appellant's cassation appeal against the appellate court's judgment. The appellant argued that a significant legal issue existed and that statutory interpretation was required, but the court found the arguments insufficient. The court ruled that the appellant failed to demonstrate a genuine legal controversy or a need for judicial interpretation as mandated by the Civil Procedure Code.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if the appellant proves a significant legal issue, a need for interpretation of laws raising serious doubts, or a violation of procedural rules, requiring detailed and separate argumentation.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I CSK 700/15 POSTANOWIENIE Dnia 20 lipca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Grzegorz Misiurek w sprawie z powództwa J. spółki z o.o. w C. przeciwko "I." spółce z o.o. w W. o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 lipca 2016 r.,na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 9 grudnia 2014 r., sygn. akt I ACa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Strona pozwana – I. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Warszawie wniosła o przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 9 grudnia 2014 r. Wniosek ten oparła na twierdzeniu, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne oraz zachodzi potrzeba wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości (art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.). Sąd Najwyższy, oceniając skargę z punktu widzenia podstaw przyjęcia jej do rozpoznania, zważył, co następuje:Ustawodawca, wprowadzając skargę kasacyjną jako nadzwyczajny środek prawny służący od prawomocnych orzeczeń podkreślił, że jej celem jest ochrona interesu publicznego polegającego na ujednoliceniu orzecznictwa sądów i rozwoju judykatury.
Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie rozpoznaje sprawy, a jedynie skargę, będącą szczególnym środkiem zaskarżenia. Jego rolą nie jest korygowanie ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa, nawet gdyby one rzeczywiście wystąpiły. Ocena podstaw przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania następuje w ramach tzw. przedsądu. Sąd Najwyższy bada, czy wskazano i należycie umotywowano przyczyny powołane w art. 3989 § 1 k.p.c., tj. czy występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, i przyjmuje ją do rozpoznania, jeżeli jest spełniona przynajmniej jedna z nich.
W art. 3984 § 2 k.p.c. przewidziano wymaganie przytoczenia i odrębnego uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Kognicja Sądu Najwyższego na tym etapie postępowania jest ograniczona i nie obejmuje oceny zasadności podstaw skargi kasacyjnej.Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, powołanie się na przesłankę istnienia potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów wymaga wykazania, że określony przepis prawa nie doczekał się wykładni - mimo wystąpienia takiej potrzeby - albo że niejednolita jego interpretacja wywołuje w odniesieniu do identycznych lub podobnych stanów faktycznych rozbieżności w judykaturze (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08; z dnia 28 marca 2007 r., II CSK 84/07; z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02; z dnia 12 grudnia 2008 r., II PK 220/08; z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07 - nie publ.).
Skarżącego obciąża obowiązek przedstawienia odrębnej i pogłębionej argumentacji prawnej zawierającej szczegółowe omówienie wątpliwości interpretacyjnych, a w przypadku istnienia rozbieżności w judykaturze, przytoczenia odpowiednich orzeczeń (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 8 lipca 2009 r., I CSK 111/09; z dnia 12 grudnia 2008 r., II PK 220/08; z dnia 31 stycznia 2008 r., II UK 246/07 - nie publ.; z dnia 13 grudnia 2007 r., I PK 233/07, OSNP 2009, nr 3-4, poz. 43; z dnia 30 maja 2005 r., I PK 23/05, nie publ.).Powołanie się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), które wiąże się z określonym przepisem prawnym i którego wyjaśnienie ma znaczenie nie tylko dla rozstrzygnięcia przedmiotowej, ale i innych podobnych spraw, wymaga precyzyjnego sformułowania i wskazania argumentów prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11).
W zasadzie powinno to być zagadnienie nowe, o charakterze rzeczywistym, a nie teoretycznym, którego wyjaśnienie przyczyni się do rozwoju jurysprudencji. Argumentacja uzasadniająca wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania musi zawierać odrębne, pogłębione wywody wskazujące na zaistnienie powołanych okoliczności (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 9 maja 2008 r., II PK 3/08; z dnia 19 października 2006 r., IV CSK 246/06; z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 37/08; z dnia 19 grudnia 2001 r., IV CZ 200/01 - nie publ.).Wywód skarżącego zawarty w petitum wniosku, jak i w jego uzasadnieniu, nie pozwala na uznanie, że skarżący spełnił opisane wymagania odnoszące się do sposobu konstruowania wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. orzekł, jak w sentencji. jw