Supreme Court dismisses cassation appeal on press correction issue, finding no legal interpretation needed.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland dismissed the appellant's cassation appeal against the appellate court's order to publish a press correction. The appellant argued that the lower court misinterpreted the legal definition of a 'correction regarding facts' versus an opinion, while the respondent contended the dispute was merely a matter of factual subsumption. The court ruled that the appeal failed to demonstrate a serious legal interpretation issue or obvious error, as the correction request did not require an alternative version of reality.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 31a ust. 1 Prawa prasowego; The Supreme Court will not accept a cassation appeal unless there is a significant legal issue requiring interpretation of provisions raising serious doubts or causing divergences in case law, or if the appeal is obviously justified.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
I CSK 6974/22 POSTANOWIENIE 25 stycznia 2024 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Marcin Krajewski na posiedzeniu niejawnym 25 stycznia 2024 r. w Warszawiew sprawie z powództwa D. O. przeciwko redaktorowi naczelnemu "G."o opublikowanie sprostowania,na skutek skargi kasacyjnej redaktora naczelnego "G."od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawiez 12 lipca 2022 r., I ACa 270/22, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od redaktora naczelnego „G.” na rzecz D. O. 360 złotych zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 12 lipca 2022 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie na skutek apelacji powoda D. O. zmienił wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z 2 grudnia 2021 r., zobowiązując pozwanego redaktora naczelnego „G.” do opublikowania sprostowania artykułu opublikowanego 26 lutego 2021 r. w dzienniku „G.”.Skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego wniósł pozwany, wskazując że w sprawie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości i wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) oraz powołując się na jej oczywistą zasadność (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.).Zdaniem skarżącego w sprawie istnieje potrzeba wykładni art. 31a ust. 1 w zw. z art. 33 ust. 1 pkt 1 Prawa prasowego, a wątpliwości interpretacyjne ma budzić pojęcie sprostowania „odnoszącego się do faktów”.
Według pozwanego rozstrzygnięcia wymaga, czy twierdzenia wskazujące na nieprawidłowość lub niecelowość cudzego postępowania stanowią wypowiedzi o faktach, czy też należy je uznać za zdania o charakterze ocennym, wartościującym, niemogące stanowić przedmiotu sprostowania prasowego. Skarga kasacyjna ma być zdaniem skarżącego oczywiście uzasadniona, ponieważ wnioskowane przez powoda sprostowanie nie tylko wprowadzałoby opinię publiczną w błąd, sugerując nieprawdziwość faktu – treści „taśm O.”, ale także nie przedstawiało żadnej alternatywnej rzeczywistości, a ograniczało się jedynie do zaprzeczenia treści artykułu.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).
Skarga kasacyjna stanowi nadzwyczajny środek zaskarżenia prawomocnych orzeczeń, którego celem jest ochrona interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości orzecznictwa, usunięcie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych. Ograniczenie przesłanek do czterech ma zapewnić, że przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane te funkcje, a skarga kasacyjna nie stanie się instrumentem wykorzystywanym w każdej sprawie.Przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga wskazania przepisu prawa, którego wykładnia budzi wątpliwości, określenia zakresu koniecznej wykładni, podania, na czym polegają wątpliwości związane z rozumieniem przepisu oraz przedstawienia argumentacji przemawiającej za tym, że mają one rzeczywisty i poważny charakter, nie należą zaś do zwykłych wątpliwości związanych z procesem stosowania prawa.
Wymagane jest także wykazanie, że treść i znaczenie przepisu nie zostały dostatecznie wyjaśnione w dotychczasowym orzecznictwie lub że istnieje potrzeba zmiany ich dotychczasowej wykładni (zob. postanowienie SN z 21 listopada 2023 r., I CSK 4931/22). Jeżeli podstawą wniosku w tym zakresie jest twierdzenie o występujących w orzecznictwie sądowym rozbieżnościach wynikających z dokonywania przez sądy różnej wykładni przepisu, konieczne jest także wskazanie rozbieżnych orzeczeń, dokonanie ich analizy i wykazanie, że rozbieżność wynika z rożnej wykładni przepisu (zob. postanowienia SN: z 28 marca 2007 r., II CSK 84/07; z 30 listopada 2023 r., I CSK 200/23, i z 30 listopada 2023 r., I CSK 291/23).Skarga kasacyjna nie spełnia powyższych kryteriów.
Potrzeba wykładni przepisów nie występuje, gdy Sąd Najwyższy zajął już stanowisko w określonej kwestii i nie zachodzi potrzeba jego zmiany. Na tle wykładni art. 31a ust. 1 Prawa prasowego w orzecznictwie Sądu Najwyższego nie budzi wątpliwości, iż sprostowaniu w rozumieniu tego przepisu podlegają tylko wypowiedzi odnoszące się do faktów, a zatem takie, które poddają się kwalifikacji w kategoriach prawdy albo fałszu, nie zaś wypowiedzi ocenne. Za te ostatnie mogą być uznane m.in. sądy wskazujące na nieprawidłowość lub niecelowość cudzego postępowania (zob. wyroki SN z 29 listopada 2016 r., I CSK 715/15, i z 12 kwietnia 2023 r., II CSKP 803/22; postanowienia SN: z 19 czerwca 2019 r., I CSK 24/19; z 18 sierpnia 2020 r., I CSK 801/19, i z 19 sierpnia 2022 r., I CSK 2331/22;).
W niniejszej sprawie Sąd Apelacyjny stanowisko to podzielił, natomiast skarga kasacyjna nie zmierza do zakwestionowania przyjętej wykładni przepisu, lecz polemizuje z poglądem Sądu drugiej instancji co do kwalifikacji konkretnej wypowiedzi jako odnoszącej się do sfery faktów, a nie ocen. Kwestia ta nie należy do sfery wykładni przepisu, ale subsumpcji konkretnego stanu faktycznego, a znaczenie rozstrzygnięcia w tej mierze nie wykraczałoby poza niniejszą sprawę.Skarżący powołuje się także na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej.
Wskazana w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. przesłanka zachodzi wówczas, gdy zasadność zarzutów podniesionych w skardze jest dostrzegalna prima facie, bez głębszej analizy prawnej. Dotyczy to więc jedynie uchybień przepisom prawa materialnego albo procesowego o charakterze elementarnym, polegających w szczególności na oparciu rozstrzygnięcia na wykładni przepisu oczywiście sprzecznej z jednolitą i ugruntowaną jego wykładnią przyjmowaną w orzecznictwie i nauce prawa, na zastosowaniu przepisu, który już nie obowiązywał, względnie na oczywiście błędnym zastosowaniu określonego przepisu w ustalonym stanie faktycznym.
Do wykazania oczywistej zasadności skargi powinno wystarczyć jedno konkretne twierdzenie, jedna stanowcza, przekonująca od razu teza, wskazująca racje podważające rozstrzygnięcie poddane krytyce i zaskarżeniu. Jedynie w takim wypadku możliwa jest kontrola prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji w postępowaniu kasacyjnym. Obciążenie go oczywistą i istotną wadą wskazuje, że usunięcie tego orzeczenia z obrotu leży w interesie publicznym – a tym samym, że może dojść do realizacji celu skargi kasacyjnej jako nadzwyczajnego środka zaskarżenia (zob. postanowienia SN: z 29 listopada 2022 r., I CSK 4912/22; z 30 listopada 2022 r., I CSK 2735/22; z 20 października 2023 r., I CSK 1612/23; z 26 października 2023 r., I CSK 76/23, i z 31 października 2023 r., I CSK 4805/22).W niniejszej sprawie nie zachodzi przesłanka z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Skarżący nie wykazał, że orzeczenie Sądu drugiej instancji obarczone jest oczywistą i istotną wadą.
Na tle art. 31a ust. 1 Prawa prasowego nie ma wyraźnych podstaw do ograniczenia praw żądającego sprostowania przez narzucanie mu obowiązku zaprezentowania „alternatywnej wersji rzeczywistości” czy wyjaśnienia, dlaczego zaprzecza informacjom zawartym w materiale prasowym (postanowienie SN z 28 października 2022 r., I CSK 3169/22), a kryterium zasadności publikacji sprostowania nie jest prawdziwość faktów ani prezentowanych w prostowanej publikacji prasowej, ani podanych w sprostowaniu (postanowienie SN z 22 sierpnia 2023 r., I CSK 5049/22)Ze wskazanych przyczyn należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1, 3 i 4 k.p.c. w zw. z § 8 ust. 1 pkt 2 w zw.
§ 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.[SOP](r.g.)