Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to meet admissibility requirements under Civil Procedure Code.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court refused to accept the appellant's cassation appeal for adjudication due to non-compliance with statutory admissibility prerequisites. The appellant argued for a new trial based on alleged errors in evidence assessment and legal interpretation regarding damages and causation. The court determined the appeal was inadmissible because the appellant failed to provide a professional legal argument distinguishing the case from existing jurisprudence as required by law.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3983 § 3, Art. 3984 § 2, Art. 3989 § 1, Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if the appellant fails to substantiate the request for acceptance with a professional legal argument distinguishing the unresolved legal issue from established doctrine and case law.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I CSK 691/13 POSTANOWIENIE Dnia 8 maja 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wojciech Katner w sprawie z powództwa A. Ś.przeciwko A. W.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 maja 2014 r.,na skutek skargi kasacyjnej powodaod wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 16 kwietnia 2013 r., sygn. akt I ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
W sprawie o uwzględnienie różnych roszczeń związanych z zawartą między stronami umową zamiany nieruchomości, po rozpoznaniu apelacji powoda A. Ś. i pozwanego A. W., wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2013 r. Sąd Apelacyjny w […] zmienił wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 27 marca 2012 r. w ten sposób, że zasądzoną kwotę obniżył z 21.099,96 złotych do kwoty 2.096,47 złotych, oddalając apelacje w pozostałej części i rozstrzygając o kosztach postępowania. Sąd drugiej instancji przychylił się do zarzutów obu apelacji w części dotyczącej przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów, odnośnie do dowiedzenia szkody oraz związku przyczynowego pomiędzy zaniechaniem pozwanego a szkodą i w zakresie wysokości tej szkody.W skardze kasacyjnej powód zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 361 § 1 i 2 k.c. w związku z art. 471 k.c. wskutek braku adekwatnego związku przyczynowego i wadliwego stwierdzenia szkody oraz przez niezastosowanie art. 390 § 1 k.c. Ponadto zarzucone zostało naruszenie art. 6 k.c. w zakresie twierdzenia o nieprzedstawieniu dowodów w sprawie.
Naruszenie przepisów postępowania dotyczy art. 228 § 1 i art. 232 k.p.c. Skarżący wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę wyroku w zaskarżonej części i uwzględnienie powództwa, z rozstrzygnięciem o kosztach postępowania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna nie mogła zostać przyjęta do rozpoznania ze względu na niespełnienie przesłanek określonych w art. 3989 § 1 k.p.c.We wniosku o przyjęcie skargi powód powołał się na występowanie w sprawie istotnych zagadnień prawnych.
Pierwsze odnosi się do „możliwości przedstawienia dowodów na okoliczność wysokości żądanego przez powoda roszczenia, a tym samym ciężaru dowodu (art. 6 k.c.) w sytuacji dochodzenia odszkodowania za bezprawne korzystanie z lokalu”. Drugie zagadnienie zostało sformułowane jako dotyczące „kwestii faktów powszechnie znanych (art. 228 k.p.c.) w stosunku do cen najmu lokali mieszkalnych w sytuacji, gdy informacje o przedmiotowych kwotach są ogólnie dostępne”. Ponadto skarżący podniósł, że skarga jest oczywiście uzasadniona poprzez błędną wykładnię przepisów prawa materialnego w zakresie art. 361 § 1 i 2 w związku z art. 471 k.c. i stwierdzenie nie występowania adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy nienależytym wykonaniem umowy przez pozwanego a szkodą powoda.Do sformułowania powyższych kwestii pełnomocnik skarżącego ograniczył umotywowanie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania, czym nie wypełnił obowiązku, zawartego w art. 3984 § 2 k.p.c., zwłaszcza że wyjaśnienie przepisów, na które się powołuje skarżący ma bogate piśmiennictwo i orzecznictwo.
Z utrwalonego i znanego orzecznictwa Sądu Najwyższego oraz stanowiska doktryny wynika, że wniosek powinien zawierać profesjonalny wywód prawny, ze wskazaniem istoty zagadnienia prawnego, które ma być rozważone w wyniku wniesienia skargi kasacyjnej, włącznie z podaniem poglądów głoszonych na ten temat, ewentualnych rozbieżności, zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie. Wywód ten ma przekonać Sąd Najwyższy, że nierozwiązane dotąd zagadnienie prawne ma znaczenie nie tylko dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy, ale ma wymiar szerszy dla ogółu podobnych spraw i jego rozpatrzenie posłuży rozwojowi prawa (przykładowo postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 7 października 2010 r., I CSK 189/10, z dnia 23 marca 2012 r., II PK 2/12, z dnia 18 września 2012 r., II CSK 180/12 i z dnia 21 maja 2013 r., IV CSK 2013 r., IV CSK 53/13, niepubl.).
We wniosku powoda nie znalazły się jakiekolwiek argumenty, mające przemawiać za przyjęciem skargi, poza kwestionowaniem ustalonego stanu faktycznego i oceny dowodów, a to nie może stanowić podstawy skargi kasacyjnej (art. 3983 § 3 i art. 39813 § 2 k.p.c.).Mając to na uwadze należało na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej powoda do rozpoznania. [aw]