Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to prove obvious merit under Civil Procedure Code.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland dismissed the appellants' cassation appeal against a lower court's ruling on a life annuity contract. The appellants argued for a specific interpretation of the Civil Code but failed to provide convincing legal reasoning or demonstrate the obvious merit required by law. The court held that the appeal did not meet the statutory prerequisites for extraordinary review, specifically lacking the necessary argumentation to establish the need for Supreme Court interpretation.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 pkt 2, 4 k.p.c.; The Supreme Court may not admit a cassation appeal unless the appellant demonstrates the obvious merit of the claim and proves the necessity of resolving a precedent-setting issue.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I CSK 671/14 POSTANOWIENIE Dnia 23 października 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Kwaśniewski w sprawie z powództwa M. M. i K. M.przeciwko J. M. i A. M.o rozwiązanie umowy dożywocia,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 października 2014 r.,na skutek skargi kasacyjnej powodów od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 26 listopada 2013 r., sygn. akt VI ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Przysługująca od prawomocnych orzeczeń skarga kasacyjna, jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, ma na celu – w interesie publicznym – ujednolicanie orzecznictwa sądów powszechnych, rozstrzyganie spraw precedensowych oraz o istotnym znaczeniu dla orzecznictwa sądowego i rozwoju prawa. Uwzględnienie celu i charakteru skargi kasacyjnej wymaga właściwego rozumienia treści przesłanek, wymienionych w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c., i właściwego ich uzasadnienia.Chociaż skarżący powołali się na przesłanki określone w art. 3989 § 1 pkt 2 i 4 k.p.c., to nie przedstawili na s. 5-6 przekonywającej argumentacji jurydycznej, mającej dowodzić istnienia potrzeby dokonania przez Sąd Najwyższy wykładni przepisu art. 913 § 1 k.c. ani oczywistej zasadności ich skargi.Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (s. 5-6) w istocie przedstawia, w odmiennym tylko ujęciu, kwestie podniesione w ramach uzasadnienia podstaw kasacyjnych, a mianowicie forsowanie preferowanej wykładni art. 913 § 1 k.c. bez wskazania na źródła istnienia poważnych wątpliwości rozbieżności interpretacyjnych w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.).
Ponieważ skarżący twierdzą, że ich skarga jest oczywiście uzasadniona (s. 6), powinni przedstawić argumentację prawną, wyjaśniającą w czym ta oczywistość się wyraża oraz uzasadnić to twierdzenie, przy uwzględnieniu, że „oczywistość” skargi to jej zasadność ewidentna, niewątpliwa, możliwa do stwierdzenia bez głębszej analizy (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 75). Skarga kasacyjna powodów nie przedstawia wyraźnie wyodrębnionego w stosunku do uzasadnienia podstaw kasacyjnych tak rozumianego uzasadnienia „oczywistości” skargi, lecz odsyła jedynie do podstaw skargi i ich uzasadnienia.Skarżący nie przekonali zatem o spełnieniu także i wymienionej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. przesłanki.Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).aw