Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of preliminary grounds regarding foreign testament recognition.

Sygn. akt I CSK 671/11

POSTANOWIENIE

Dnia 15 czerwca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Irena Gromska-Szuster

w sprawie z wniosku L. K.

przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w W.

o uznanie orzeczenia zagranicznego,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 czerwca 2012 r.,

na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy

od postanowienia Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 18 sierpnia 2011 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2011 r. Sąd Apelacyjny

oddalił apelację wnioskodawcy od postanowienia Sądu pierwszej instancji

uznającego za skuteczny na obszarze Polski opisany w postanowieniu testament

wraz z upoważnieniem do działania dla wykonawcy testamentu – z wyłączeniem

nieruchomości położonych w Polsce.

W skardze kasacyjnej opartej na zarzutach naruszenia art. 321 § 1 w zw.

z art. 13 § 1 k.p.c., art. 328 § 2 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. oraz art. 378 § 1 k.p.c.,

wnioskodawca, jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania powołał się na przesłanki przedsądu przewidziane w art. 398 9 § 1 pkt

1 i 2 k.p.c. wskazując, że w sprawie wyjaśnienia wymaga, czy sąd orzekający

w sprawie o uznanie orzeczenia sądu państwa obcego, a w niniejszej sprawie

w sytuacji

uznania

skuteczności

na

obszarze

Polski

testamentu

wraz

z upoważnieniem do działania dla wykonawcy testamentu, w trybie przepisów art.

1145 i nast. k.p.c., jest zobowiązany z uwagi na treść norm art. 1102 § 1 k.p.c.

w zw. z art. 1108 § 1 k.p.c. (obowiązujących do dnia 1 lipca 2009 r.), uwzględniając

normę art. 321 § 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 1 k.p.c., do objęcia rozstrzygnięciem

składnika w postaci nieruchomości w przypadku, gdy spadkobiercy nie przysługuje

prawo własności ani inne prawo rzeczowe do nieruchomości położonej w Polsce,

a jedynie roszczenie o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego położonego

w Polsce gruntu i nieruchomość, nie objęta treścią wniosku o uznanie

orzeczenia oraz czy sprawą o prawo rzeczowe i o posiadanie nieruchomości,

w rozumieniu przepisów ustanawiających wyłączną jurysdykcję sądów krajowych,

w tym art. 11071 k.p.c., obowiązującego do dnia 1 lipca 2009 r., jest sprawa

związana z roszczeniem o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do gruntu

położonego w Polsce oraz o zwrot prawa własności budynku posadowionego na

tym gruncie?

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarżący nie wykazał, że w sprawie występują przesłanki przedsądu, na

które się powołał.

Sąd Najwyższy rozpoznając skargę kasacyjną jest związany wskazanymi

w niej podstawami (art. 39813 § 1 k.p.c.) i w postępowaniu kasacyjnym nie

rozstrzyga abstrakcyjnych problemów prawnych, a jedynie zagadnienia prawne

występujące w sprawie oraz kwestie związane z wykładnią przepisów prawnych,

których naruszenie skarżący zarzucił w skardze kasacyjnej.

Z tych względów jedynie zagadnienia prawne powstałe na tle przepisów

stanowiących podstawę skargi kasacyjnej mogą być skutecznie zgłaszane przez

skarżącego w ramach przesłanki przedsądu przewidzianej w art. 398 9 § 1 pkt 1

k.p.c.,

podobnie

jak

jedynie

potrzeba

wykładni

przepisów

wskazanych

w podstawach kasacyjnych może być zgłoszona jako uzasadnienie przesłanki

przedsądu przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.

Ponieważ w podstawach skargi kasacyjnej wnioskodawca nie zarzucił

naruszenia art.1102 § 1, art. 1108 § 1, art. 1107 1 ani art. 1145 k.p.c., nie może

skutecznie żądać przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na

konieczność dokonania przez Sąd Najwyższy wykładni tych przepisów ani z uwagi

na występujące na ich tle zagadnienia prawne. Prowadziłoby to bowiem do

rozstrzygania przez Sąd Najwyższy w ramach postępowania kasacyjnego

abstrakcyjnych problemów prawnych i dokonywania abstrakcyjnej wykładni

przepisów, bez żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcie sprawy, skoro wobec braku

kasacyjnych zarzutów naruszenia tych przepisów, Sąd Najwyższy nie mógłby

zastosować

w

sprawie

dokonanej

przez

siebie

wykładni

ani

wyników

rozstrzygniętego zagadnienia prawnego.

Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 9 § 2 k.p.c.

odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie znajdując też okoliczności,

które obowiązany jest brać pod uwagę z urzędu w granicach zaskarżenia.

db