Supreme Court dismisses appeal as no legal issue exists regarding land use restrictions under the Spatial Planning Act.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal against a lower court's refusal to accept the case. The appellants argued that a legal issue existed regarding whether a prior investment process was necessary to claim compensation for land use restrictions under the Spatial Planning Act. The court found that the appellants failed to prove they utilized the land in a manner incompatible with the new plan before its adoption, rendering the legal question moot.
Legislator headnote
AI generatedart. 3989 § 1 k.p.c.; The Supreme Court will not accept a cassation appeal if the facts established by the lower courts preclude the existence of a significant legal issue or serious doubt regarding the interpretation of the law.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt I CSK 665/13 POSTANOWIENIE Dnia 8 lipca 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tadeusz Wiśniewski w sprawie z powództwa J. D.-M., D. M. i M. M.przeciwko Gminie Miasto R.o zobowiązanie do wykupu nieruchomości i zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 lipca 2014 r.,na skutek skargi kasacyjnej powodów J. D.-M. i M. M.od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 27 czerwca 2013 r., sygn. akt I ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek uzasadniających przyjęcie wniesionej skargi kasacyjnej do rozpoznania. Skarżący opierają wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej na występowaniu zagadnienia prawnego sprowadzającego się do wyjaśnienia, na czym polega istotne ograniczenie w korzystaniu z nieruchomości w dotychczasowy sposób lub zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem na gruncie art. 36 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Stanowiska skarżących nie sposób jednak podzielić. Zmierzają oni do wyjaśnienia, czy dla przyjęcia, że po stronie właściciela powstaje roszczenie z art. 36 ust. 1 cyt. ustawy konieczne jest wykazanie, że rozpoczęto przed zmianą planu zagospodarowania przestrzennego proces inwestycyjny, czy też wystarczająca jest zmiana oznaczenia przeznaczenia nieruchomości zawarta w samym planie zagospodarowania przestrzennego. Wskazane zagadnienie nie uwzględnia jednak okoliczności sprawy. Jak wynika z poczynionych ustaleń, skarżący nie wykazali, że przed uchwaleniem planu zagospodarowania przestrzennego korzystali z nieruchomości w taki sposób, który nie jest już możliwy po jego uchwaleniu.
Ponadto w chwili uchwalenia tego planu nie obowiązywał żaden inny plan lub dokument, który określałby przeznaczenie tej nieruchomości. Ustalenia te mają charakter wiążący dla Sądu Najwyższego w postępowaniu kasacyjnym. Jak z tego wynika, Sądy meriti wcale nie odmówiły skarżącym możliwości wykazania - w inny sposób niż przez przedstawienie decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę - sposobu dotychczasowego korzystania z nieruchomości, jednak skarżący ciężarowi temu nie sprostali. Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 1 k.p.c. a contrario). aw