Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of legal issue and obvious merit under Polish Civil Procedure Code.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal against a lower court judgment regarding a debt dispute. The appellant argued that the appellate court violated civil code provisions and failed to address all appeal grounds, but the court found no significant legal issues or obvious merit. Consequently, the appeal was rejected because the statutory prerequisites for its admission were not met.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1, 2 k.p.c.; A cassation appeal is admissible only if it raises a significant legal issue, creates serious interpretative doubts, or is obviously meritorious, requiring the appellant to substantiate these grounds.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I CSK 661/13 POSTANOWIENIE Dnia 8 lipca 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie z powództwa […] Agencji […] w W.przeciwko […] F. Spółce z o.o. w likwidacji z siedzibą w W.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 lipca 2014 r.,na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanejod wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt VI ACa […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) przyznaje radcy prawnemu E. D. od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego w […] kwotę 5400 (pięć tysięcy czterysta) złotych powiększoną o należny podatek VAT, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu pozwanej w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Określone w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania.
Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.Pozwana spółka wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadniła tym, że doszło do naruszenia art. 688 k.c. przez jego niezastosowanie a także art. 484 § 2 k.c. przez jego błędną wykładnię, ponadto zdaniem skarżącego odwołującego się do treści art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. zaskarżone orzeczenie w oczywisty sposób narusza art. 378 § 1 i 382 k.p.c. przez nierozpoznanie wszystkich zarzutów apelacyjnych.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Jak już wyżej wskazano, skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania o ile zostaną wykazane w okoliczności wymienione w art. 3989 § 1 k.p.c. Dwie pierwsze przyczyny przyjęcia skargi odwołujące się do treści art. 688 k.c. i 484 § 2 k.c. nie wyczerpują żadnej z tych okoliczności. W związku z powołaniem, się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej trzeba podnieść, iż w judykaturze Sądu Najwyższego przedmiotowa „oczywistość” skargi kasacyjnej zachodzi wówczas, gdy z samej treści skargi, bez potrzeby jej głębszej analizy oraz szczegółowych rozważań prawnych wynika, że przytoczone w niej podstawy uzasadniają jej uwzględnienie (tak np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 października 2007 r., III CSK 216/07, niepubl; z dnia 20 czerwca 2007 r.
II CSK 184/07, niepubl.). Skarżący w żaden sposób w oddzielnym wywodzie nie wykazał tak rozumianej oczywistej zasadności skargi kasacyjnej.Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. O kosztach pomocy prawnej udzielonej z urzędu powodowi Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 39821 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. w zw. z § 6 pkt 7 i § 12 ust 4 pkt 1 i § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (jedn. tekst Dz.
U. z 2013 r., Nr 461). aw