Supreme Court dismisses appeal on insurance liability for engine damage in a stationary vehicle, rejecting the 'vehicle in motion' interpretation.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland dismissed the appellant's cassation appeal regarding an insurance dispute over engine damage caused by water ingestion. The appellant argued that the vehicle was not 'in motion' under the insurance policy's exclusion clause, while the insurer contended the car was moving based on standard contract interpretation rules. The court ruled that the appellate court's interpretation of 'vehicle in motion' was consistent with established legal principles and did not raise significant legal issues warranting Supreme Court review.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 65 k.c.: The Supreme Court will not accept a cassation appeal if the legal issue raised does not constitute a significant legal question or create serious doubts in legal interpretation, as the appellate court's reading of the 'vehicle in motion' clause aligns with established statutory rules.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I CSK 660/15 POSTANOWIENIE Dnia 23 czerwca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Zawada w sprawie z powództwa Z. Z. przeciwko U. S.A. w Ł. o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 czerwca 2016 r.,na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawiez dnia 27 maja 2015 r., sygn. akt VI ACa 1254/14, 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od powoda na rzecz strony pozwanej kwotę 1800 (tysiąc osiemset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Według art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten pozostaje w zgodzie z zaleceniami Rady Europy, dopuszczającymi wprowadzanie środków ograniczających dostęp do sądu najwyższego szczebla.Powód zarzucił zaskarżonemu wyrokowi Sądu Apelacyjnemu z dnia 27 maja 2015 r. naruszenie art. 328 § 2 k.p.c., art. 65, 385 § 2, art. 435 i 436 k.c. oraz art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej (Dz.U.2013.950 ze zm.), a wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadnił występowaniem w sprawie istotnych zagadnień prawnych, sprowadzających się do wyjaśnienia pojęcia „ruchu pojazdu” w kontekście postanowienia OWU AC, wyłączającego odpowiedzialność ubezpieczyciela za szkody wyrządzone przez ubezpieczonego „wskutek uszkodzenia silnika w wyniku zassania do niego wody w pojeździe będącym w ruchu”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie objęte podstawami kasacyjnymi, doniosłe z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy nierozwiązane dotąd w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może się przyczynić do rozwoju prawa. Kwestie podniesione przez powoda - któremu ubezpieczyciel odmówił wypłaty odszkodowania z powodu szkody polegającej na zablokowaniu silnika w ubezpieczonym samochodzie, powstałej po wjechaniu, podczas dużych opadów deszczu, do zalanego wodą, do wysokości kolan, tunelu, i zatrzymaniu się bez wyłączania silnika, z chwilą powstania fali spowodowanej ruchem innego pojazdu - nie są takimi zagadnieniami.
Przyjęta przez Sąd Apelacyjny wykładnia wskazanego postanowienia OWU AC, według której samochód powoda znajdował się w ruchu w rozumieniu tego postanowienia w chwili powstania szkody, nie budzi wątpliwości w świetle wynikających z art. 65 k.c. reguł wykładni, właściwych w odniesieniu do ogólnych warunków umów. W szczególności pozostaje ona w zgodzie z celem tego postanowienia oraz utrwalonym w orzecznictwie rozumieniem „ruchu pojazdu” w zakresie odpowiedzialności odszkodowawczej (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 grudnia 2013 r., II CSK 157/13).
Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej powoda do rozpoznania, a o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął zgodnie z art. 98 w związku z art. 108 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz § 6 pkt 6 i § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowione z urzędu (Dz. U. 2013.490), a także § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2015.1804). db