Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of legal issue and factual connection to the case.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland dismissed the respondent's cassation appeal against the appellate court's decision to reject the plaintiff's claim for payment. The appellant argued that a specific legal question regarding the court's ability to make favorable inferences without documents was an important legal issue under the Civil Procedure Code. The court rejected this, ruling that the question did not pertain to the second instance proceedings, merely addressed an incidental act of law application, and lacked the necessary argumentation to demonstrate a precedent-worthy legal problem.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; The Supreme Court may not admit a cassation appeal if the cited legal issue is not present in the case, does not constitute an important legal issue, or lacks a concrete connection to the disputed facts and legal grounds of the challenged judgment.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
I CSK 6555/22 POSTANOWIENIE 15 grudnia 2023 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Beata Janiszewska na posiedzeniu niejawnym 15 grudnia 2023 r. w Warszawiew sprawie z powództwa I.P.przeciwko R.P.o zapłatę,na skutek skargi kasacyjnej R.P.od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańskuz 30 czerwca 2022 r., I ACa 28/22, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIEPozwany R.P. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku oddalającego apelację skarżącego w sprawie o zapłatę z powództwa I.P.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Jako przyczynę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego.
Ujął je w formę pytania o to, czy „w świetle przepisów art. 248 § 1 pkt 1 k.p.c. w zw. z art. 232 k.p.c. w zw. z art. 233 § 1 i 2 k.p.c. wobec niewykonania przez stronę zobowiązania nałożonego przez sąd I instancji pod rygorem pominięcia, możliwym jest dokonanie rozpoznania na korzyść strony zobowiązanej biernej wobec zobowiązania i czy w braku wykonania zobowiązania sąd może wywodzić korzystne dla tej strony wnioski i dokonywać ustaleń okoliczności spornych w sprawie bez dostarczenia wymaganych w zobowiązaniu dokumentów”.
Pozwany nie przedstawił dalej idącej argumentacji mającej świadczyć o występowaniu w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, poprzestając na sformułowaniu zacytowanego wyżej pytania.Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem orzecznictwa przywołanie przyczyny kasacyjnej unormowanej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. wymaga poprawnego zidentyfikowania problemu, w tym odniesienia go do konkretnych przepisów. Konieczne jest także przedstawienie argumentów prowadzących do rozbieżnych ocen danego zagadnienia (postanowienie SN z 10 maja 2001 r., II CZ 35/01).
Istotność problemu prawnego wyraża się w tym, że ma on znaczenie precedensowe dla rozstrzygania podobnych spraw lub rozwoju jurysprudencji (postanowienie SN z 23 marca 2012 r., I CSK 496/11). Obowiązkiem wnoszącego skargę jest wywiedzenie i uzasadnienie występującego w sprawie problemu w sposób zbliżony do tego, jaki przewidziany jest przy przedstawianiu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c. (postanowienie SN z 18 lutego 2015 r., II CSK 428/14). Tylko w takich okolicznościach może być realizowana publicznoprawna funkcja skargi kasacyjnej.
Jednocześnie przedstawiony Sądowi Najwyższemu problem musi mieć konkretny związek z rozstrzygnięciem danej sprawy, to jest z zarzutami skargi oraz podstawą prawną i faktyczną zaskarżonego wyroku (postanowienie SN z 21 maja 2013 r., IV CSK 53/13). Przyjęcie skargi do rozpoznania ma bowiem na celu zarówno realizację interesu publicznego, jak i ochronę praw prywatnych. Zagadnienie prawne powinno mieć więc taki wymiar problemowy, aby udzielona przez Sąd odpowiedź miała znaczenie dla rozstrzygnięcia o zasadności skargi kasacyjnej wniesionej w sprawie, w której pytanie zostało zadane, a jednocześnie – dzięki uniwersalnemu ujęciu – odpowiedź ta uzyskiwała walor aplikacyjny w rozstrzyganiu innych spraw.
Sformułowane przez pozwanego pytanie nie tylko nie występuje „w sprawie”, lecz również nie stanowi istotnego zagadnienia prawnego w przedstawionym wyżej rozumieniu.Po pierwsze, wątpliwości skarżącego dotyczą działania sądu pierwszej instancji. Wynika to zarówno z treści pytania oraz toku postępowania w sprawie, jak i z przywołanych przez pozwanego przepisów, które odnoszą się do postępowania pierwszoinstancyjnego i nie mają samodzielnego zastosowania w postępowaniu apelacyjnym. Tymczasem przedmiotem kontroli może być obecnie jedynie postępowanie przed sądem drugiej instancji.Po drugie, sformułowane przez pozwanego zagadnienie nie odnosi się w istocie do kwestii związanych z wykładnią prawa (treści norm wywodzonych z przytoczonych przepisów, w tym omyłkowo oznaczonego art. 248 § 1 k.p.c.), lecz stanowi jedynie pytanie o prawidłowość incydentalnego aktu zastosowania prawa.
Nadto związane jest ono ściśle z jedynym zarzutem skargi kasacyjnej, który w istotnej mierze dotyczy kwestii poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych. Tymczasem ustalenia i ocena dowodów przeprowadzone przez sąd drugiej instancji wiążą Sąd Najwyższy (art. 39813 § 2 k.p.c.) i nie mogą być obecnie kwestionowane (art. 3983 § 3 k.p.c.). Tak ujęte zagadnienie, niezależnie od jego partykularnego charakteru, wymyka się zatem kognicji Sądu Najwyższego i przez to nie może zostać uznane za występujące „w sprawie”.Po trzecie, skarżący nie przedstawił żadnej argumentacji mogącej świadczyć o tym, by przytoczone przezeń przepisy stwarzały trudność w ich wykładni.
Już sama treść art. 233 § 2 k.p.c. (w postępowaniu apelacyjnym stosowanego odpowiednio na podstawie art. 391 § 1 zd. 1 k.p.c.) wskazuje, że sąd dokonuje swobodnej oceny tego, jakie znaczenie nadać odmowie przedstawienia przez stronę dowodu lub przeszkodom stawianym przez nią w jego przeprowadzeniu wbrew postanowieniu sądu. Formułowanie jakichkolwiek ogólnych dyrektyw w tym przedmiocie byłoby zatem nie tylko niemożliwe z praktycznego punktu widzenia, lecz także niedopuszczalne. Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy uznał, że z motywów skargi kasacyjnej nie wynika, by zachodziły przyczyny określone w art. 3989 § 1 k.p.c., co uzasadniało odmowę przyjęcia tej skargi do rozpoznania.Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c., orzeczono, jak w sentencji postanowienia. (M.M.) [ał]