Supreme Court dismisses cassation appeal as no significant legal issue exists and facts are not generalizable.

Sygn. akt I CSK 648/10

POSTANOWIENIE

Dnia 6 kwietnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Tadeusz Wiśniewski

w sprawie z wniosku K. G.-C. i E. C.

przy uczestnictwie Miasta W.

o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 kwietnia 2011 r.,

na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawców od postanowienia

Sądu Okręgowego w W.

z dnia 25 marca 2010 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących

rozbieżności

w

orzecznictwie

sądów,

zachodzi

nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagań

przewidzianych w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., a odnoszących się do konstrukcji

redakcyjnej skargi kasacyjnej, może być zatem osiągnięty tylko przez powołanie

i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą

mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do

rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć

rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania.

W niniejszej sprawie nie występuje jakakolwiek ze wskazanych przesłanek

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. W szczególności nie wykazano,

że sformułowane przez autora tej skargi jako istotne zagadnienie prawne

rzeczywiście ma taki właśnie charakter. Sąd drugiej instancji przekonywająco

wywiódł, dlaczego – w ślad za stanowiskiem Sądu pierwszej instancji - oparł swoje

rozstrzygnięcie na takiej, a nie innej ocenie materiału dowodowym sprawy.

Wyjaśnił też z jakich względów przyjął, że wnioskodawcy przez ustawowo

określony czas nie byli samoistnymi posiadaczami spornej działki. Obszerne

wywody skarżących sprowadzają się do polemiki z tym stanowiskiem i tym samym

nie mogą odnieść oczekiwanego rezultatu. Należy także wskazać, że skarżący

zmierzają w istocie do podważenia wiążących Sąd Najwyższy ustaleń faktycznych

stanowiących podstawę zaskarżonego orzeczenia. Jest to jednak niedopuszczalne

z punktu widzenia jednoznacznej regulacji zawartej w art. 39813 § 2 k.p.c.

Podkreślić należy, że przedstawienie okoliczności uzasadniających przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na występujące w sprawie istotne

zagadnienie prawne polega na sformułowaniu tego zagadnienia i wskazaniu

argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen. Wymaganie ogólnego

sformułowania pytania prawnego ma na celu umożliwienie Sądowi Najwyższemu

udzielenia odpowiedzi o charakterze ogólniejszym, która wszakże nie może

zastępować

rozstrzygnięcia

konkretnej

sprawy.

W

rozpatrywanej

sprawie,

na podstawie zebranego materiału dowodowego Sądy obu instancji uznały,

iż wniosek

o

stwierdzenie

zasiedzenia

nie

zasługuje

na

uwzględnienie.

Na podstawie konkretnych okoliczności, które zaistniały w sprawie trudno

w zasadzie przyjmować, że mogą one mieć walor ogólny i stwarzają uniwersalne

zagadnienie prawne wymagające ze względu na interes publiczny rozstrzygnięcia

przez Sąd Najwyższy. Zagadnienie prawne powinno być postawione ogólnie

i abstrakcyjnie tak, aby mogło być rozpatrywane w oderwaniu od konkretnego stanu

faktycznego, a ponadto budzić poważne wątpliwości. Musi mieć ono jednak

charakter wyłącznie prawny, a zatem nie mogą jednocześnie obejmować elementu

stanu faktycznego sprawy.

Przedstawioną

argumentację

należy odpowiednio

odnieść

także

do

stanowiska skarżących, że w sprawie pojawia się potrzeba wykładni art. 336 w zw.

z art. 172 k.c.

W tej sytuacji, skoro nie ma potrzeby dokonywania wykładni przepisów

prawa, nie występuje też w niej istotne zagadnienie prawne, a zaskarżony wyrok

nie narusza prawa w oczywisty sposób, ani nie zapadł w warunkach nieważności

postępowania, należało orzec jak w postanowieniu (art. 3989 § 1 k.p.c. a contrario).

eb