Legislator Case Law & Legislation
I CSK 6351/22 AI generated

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious legal error in contract interpretation.

Case Number I CSK 6351/22
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court of Poland rejected the appellant's cassation appeal against a lower court's decision regarding damages for death. The appellant argued that the appellate court incorrectly interpreted a settlement agreement, but the Supreme Court found no obvious legal error. The court determined that the lower court's assessment fell within the bounds of judicial discretion and did not warrant cassation review.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.: A cassation appeal based on obvious legal error requires clear proof of a qualified violation of law, while an appeal based on interpretative doubts demands specific demonstration of serious interpretative issues or conflicting case law.

Keywords

AI generated
cassation appeal obvious legal error judicial discretion contract interpretation damages for death settlement agreement Supreme Court review

Cited Legislation

AI generated
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
Powołanie się na przyczynę kasacyjną z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.
Skarżący wskazał również na potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.), tj.
art. 3989 § 2 k.p.c.
Z powyższych względów, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie znajdując również okoliczności, które w ramach przedsądu jest obowiązany brać pod uwagę z urzędu, w szczególności nieważności postępowania (art.
art. 3984 § 2 k.p.c.
Oba te elementy muszą być przez skarżącego wyodrębnione, oddzielnie przedstawione i uzasadnione, a dla spełnienia wymogu z art. 3984 § 2 k.p.c.
art. 65 k.c.
dotyczy jej interpretacji z uwzględnieniem reguł wykładni oświadczeń woli (art. 65 k.c.).
art. 276/10
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
Powołanie się na przyczynę kasacyjną z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c
Skarżący wskazał również na potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.), tj.
art. 65 k.c
dotyczy jej interpretacji z uwzględnieniem reguł wykładni oświadczeń woli (art. 65 k.c.).
art. 917 k.c
Objęcie ugodą (art. 917 k.c.) roszczenia, które nie istniało w sensie materialnoprawnym, gdyż przepisy prawa takiego roszczenia w ogóle nie przewidywały, byłoby sprzeczne z właściwością (naturą) ugody.

Cited Case Law

AI generated
IV CSK 17/15
Supreme Court dismisses cassation appeal regarding factual changes in second instance without new evidence.
V CKN 1780/00
Supreme Court dismisses appeal for failure to present grounds for review as required by Civil Procedure Code.
V CZ 131/00
Supreme Court dismissed appeal for failure to state grounds for admissibility in cassation appeal under Civil Procedure Code.
I CSK 730/17
Supreme Court dismisses appeal for lack of significant legal issue and obvious merit under Polish Civil Procedure Code.
I CSK 947/22
Supreme Court dismisses appeal on civil costs due to lack of legal issue and insufficient evidence.
II CZP 2/14
(III CZP 2/14) wyjaśniły wątpliwości związane z dopuszczalnością domagania się zadośćuczynienia za krzywdę wywołaną śmiercią osoby bliskiej, która nastąpiła na skutek deliktu mającego miejsce przed 3 sierpnia 2008 r.
I CSKP 23/21
Supreme Court dismisses appeal allowing family to claim compensation for grief beyond a prior settlement agreement.
II CSKP 1488/22
Supreme Court quashes appeal ruling on death compensation claim barred by prior settlement agreement.
II CZ 102/02
postanowienia SN: z 15 października 2002 r., II CZ 102/02; z 28 marca 2007 r., II CSK 84/07; z 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07; z 15 kwietnia 2021 r., IV CSK 617/20).
II CSK 84/07
Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of reasoning citing specific procedural articles.
I UK 283/07
postanowienia SN: z 15 października 2002 r., II CZ 102/02; z 28 marca 2007 r., II CSK 84/07; z 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07; z 15 kwietnia 2021 r., IV CSK 617/20).
IV CSK 617/20
Polish Supreme Court dismisses cassation appeal in divorce property division case for lack of legal issues.
III CSK 59/15
Supreme Court dismisses cassation appeal claiming apparent legal inconsistencies regarding joint property division. The court finds no actual divergence in case law. The appeal is rejected because the cited legal inconsistencies are not real.
II CSK 70/21
Supreme Court dismisses cassation appeal as legal issue lacks novelty and does not require interpretation.
I CSK 380/19
Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious legal error and procedural prerequisites.
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

I CSK 6351/22 POSTANOWIENIE 20 marca 2024 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Mariusz Łodko na posiedzeniu niejawnym 20 marca 2024 r. w Warszawie‎w sprawie z powództwa S. M. ‎przeciwko I. spółce akcyjnej w W. ‎o zadośćuczynienie,‎na skutek skargi kasacyjnej I. spółki akcyjnej w W. ‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi‎z 31 maja 2022 r., I ACa 859/21, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

I. spółka akcyjna w W. wniosło skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 31 maja 2022 r. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadnił jej oczywistą zasadnością (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), wynikającą z błędnego uznania przez Sąd drugiej instancji, że zawarta między stronami ugoda, nie wyłączyła uprawnienia powódki do dochodzenia od pozwanego zadośćuczynienia z tytułu śmierci jej męża w wypadku drogowym. Skarżący wskazał również na potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.), tj. art. 917 i 918 k.c. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, gdy dla przeciętnego prawnika z samej jej treści – bez pogłębionej analizy i jurydycznych dociekań – w sposób jednoznaczny wynika, że wskazane w niej podstawy zasługują na uwzględnienie z uwagi na kwalifikowany charakter naruszenia przepisów prawa, a zaskarżone orzeczenie jest oczywiście nieprawidłowe (zob. m.in. postanowienie SN z 15 lipca 2015 r., IV CSK 17/15).

Powołując się taką przyczynę kasacyjną skarżący powinien wykazać, że popełnione przy ferowaniu zaskarżonego orzeczenia uchybienia w zakresie stosowania prawa miały charakter kwalifikowany i nie podlegały różnym ocenom (zob. postanowienia SN: z 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00; z 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, i z 10 kwietnia 2018 r. I CSK 730/17). Przy czym, o ile dla uwzględnienia skargi kasacyjnej wystarczy, że jej podstawa jest usprawiedliwiona, to dla jej przyjęcia do rozpoznania konieczne jest wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego (zob. postanowienie SN z 28 stycznia 2022 r., I CSK 947/22).Przedstawione przez skarżącego argumenty nie przekonują o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej, w tym, że zastosowanie powołanych w skardze przepisów prawa, było oczywiście błędne lub doprowadziło do nieprawidłowego rozstrzygnięcia, oraz że Sąd Apelacyjny naruszył prawo materialne i procesowe w sposób, który przekłada się na konieczność uchylenia zaskarżonego orzeczenia.

Ocena i stanowisko Sądu drugiej instancji mieszczą się w granicach przyznanej swobody i nie prowadzą do wniosku, że zaskarżony wyrok jest oczywiście sprzeczny z prawem.Zwrócić uwagę należy, że uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z powodu jej oczywistej zasadności sprowadzą się do błędnej wykładni postanowień ugody, tj. dotyczy jej interpretacji z uwzględnieniem reguł wykładni oświadczeń woli (art. 65 k.c.). Wykładnia ugody ewidentnie sprzeczna z wytycznymi wskazanymi w tym przepisie, może stanowić o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej (zob. postanowienia SN: z 18 stycznia 2023 r., I CSK 5915/22 oraz z 26 września 2023 r., I CSK 1138/23).

Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania nie przekonuje, że taka postać naruszenia reguł wykładni oświadczeń woli miała miejsce w przedmiotowej sprawie.Sąd meriti dokonując wykładni postanowień ugody uwzględnił poglądy orzecznicze Sądu Najwyższego i przekonująco wyjaśnił, że zawarta ugoda dotyczyła wyłącznie roszczeń odszkodowawczych z art. 446 § 1-3 k.c. Uwzględniając datę jej zawarcia oraz świadomość powódki co do rodzaju dopuszczalnych w tym okresie roszczeń, uzasadniony jest wniosek, że nie mogła obejmować zrzeczenia się przez najbliższych członków rodziny zmarłego roszczenia o zadośćuczynienie za doznaną krzywdę.

W momencie zawarcia ugody strony wiedzą, a przynajmniej powinny wiedzieć, jakie roszczenia im przysługują lub mogą przysługiwać w ramach określonego stosunku prawnego, mając na uwadze przepisy prawa materialnego. Objęcie ugodą (art. 917 k.c.) roszczenia, które nie istniało w sensie materialnoprawnym, gdyż przepisy prawa takiego roszczenia w ogóle nie przewidywały, byłoby sprzeczne z właściwością (naturą) ugody. Przepis wprowadzający normę uprawniającą najbliższych członków rodziny zmarłego do dochodzenia zadośćuczynienia za śmierć poszkodowanego (art. 446 § 4 k.c.), który zmienił dotychczasowy katalog środków ochrony osób bliskich zmarłego, wszedł w życie 3 sierpnia 2008 r., a więc po zawarciu ugody.

Przy czym w orzecznictwie Sądu Najwyższego dopiero uchwały z 22 października 2010 r. (III CZP 76/10) i 27 czerwca 2014 r. (III CZP 2/14) wyjaśniły wątpliwości związane z dopuszczalnością domagania się zadośćuczynienia za krzywdę wywołaną śmiercią osoby bliskiej, która nastąpiła na skutek deliktu mającego miejsce przed 3 sierpnia 2008 r. (zob. wyroki SN z 21 stycznia 2021 r., I CSKP 23/21, i z 22 lutego 2023 r., II CSKP 1488/22 ). Powołanie się na przyczynę kasacyjną z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga wskazania przepisu prawa, którego wykładnia budzi wątpliwości, określenia zakresu koniecznej wykładni, wykazania, że wątpliwości interpretacyjne mają poważny charakter i wymagają zajęcia stanowiska przez Sąd Najwyższy, a jeżeli podstawą wniosku w tym zakresie jest twierdzenie o występujących w orzecznictwie sądowym rozbieżnościach wynikających z dokonywania przez sądy różnej wykładni przepisu, konieczne jest wskazanie rozbieżnych orzeczeń, dokonanie ich analizy i wykazanie, że rozbieżność wynika z różnej wykładni przepisu (zob. postanowienia SN: z 15 października 2002 r., II CZ 102/02; z 28 marca 2007 r., II CSK 84/07; z 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07; z 15 kwietnia 2021 r., IV CSK 617/20).

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie spełnia powyższych wymagań. Rozbieżność w orzecznictwie sądów powinna być wykazana przywołaniem orzeczeń, w których odmienne rozstrzygnięcia zapadły w stanach faktycznych nieróżniących się od siebie w relewantny prawnie sposób (zob. postanowienia SN: z 7 czerwca 2015 r., III CSK 59/15; z 26 listopada 2021 r., II CSK 70/21). Lakoniczne uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ogranicza się do kilku zdań, bez powołania odpowiedniej argumentacji prawnej przekonującej o istnieniu tej przyczyny kasacyjnej.

Należy zwrócić uwagę, że wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania wraz z uzasadnieniem jest odrębną konstrukcyjnie i funkcjonalnie częścią skargi kasacyjnej i nie jest rzeczą Sądu Najwyższego poszukiwanie w innych jej częściach argumentów uzasadniających podniesione w nim twierdzenia. Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienie podlegają analizie na etapie przedsądu, natomiast przytoczone podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie oceniane są dopiero po przyjęciu skargi do rozpoznania, w trakcie jej merytorycznego rozpoznawania.

Oba te elementy muszą być przez skarżącego wyodrębnione, oddzielnie przedstawione i uzasadnione, a dla spełnienia wymogu z art. 3984 § 2 k.p.c. nie wystarczy odwołanie się do podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, ponieważ mimo że argumenty mogą być podobne, to Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania, nie analizuje zaś podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia (zob. postanowienie SN z 14 maja 2020 r., I CSK 380/19). Powołane wątpliwości interpretacyjne skarżącego były także przedmiotem wypowiedzi Sądu Najwyższego (zob. wyroki SN: z 21 stycznia 2021 r., I CSKP 23/21, i z 22 lutego 2023 r., II CSKP 1488/22).

Z powyższych względów, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie znajdując również okoliczności, które w ramach przedsądu jest obowiązany brać pod uwagę z urzędu, w szczególności nieważności postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.).[SOP][ms] ‎