Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
I CSK 63/16 AI generated

Supreme Court dismisses appeal for lack of separate obviousness argument and procedural defect justification.

Case Number I CSK 63/16
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by the City of W. regarding a claim for acquisition of property through adverse possession. The appellant failed to provide a distinct legal argumentation for the 'obviousness' of the appeal's merit as required by law, while the City argued the lower court's procedure was flawed. The court ruled that the appellant's vague assertions did not meet the statutory threshold for an obvious appeal, necessitating a detailed factual and legal analysis that was not presented.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3989 § 1 pkt 3, 4 k.p.c.; Art. 13 § 2 k.p.c.: A cassation appeal based on the 'obviousness' of its merit must be substantiated by a separate, clearly distinguished argumentation explaining the evident legal justification, rather than relying on vague assertions that require detailed analysis.

Keywords

AI generated
cassation appeal obviousness of appeal adverse possession procedural defect separate argumentation

Cited Legislation

AI generated
Art. 3989 § 1 pkt 3, 4 k.p.c.
oparta została na przesłankach określonych w art. 3989 § 1 pkt 3 i 4 k.p.c.
Art. 13 § 2 k.p.c.
z art. 13 § 2 k.p.c.).O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie ‎art.
Art. 520 § 3 k.p.c.
13 § 2 k.p.c.).O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie ‎art. 520 § 3 k.p.c. oraz na podstawie § 8 pkt 1 w zw.
§ 8 pkt 1 w zw. z § 6 pkt 6 i § 13 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 września 2002 r.
§ 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r.
461), znajdującego zastosowanie z mocy § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. (Dz.U.
§ 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.
1668) ‎oraz § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. ‎(Dz.U.
art. 13 § 2 k.p.c
z art. 13 § 2 k.p.c.).O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie ‎art.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
Skarżący nie przekonał zatem ‎o spełnieniu także i wymienionej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 3989 § 2 k.p.c
przesłanki.Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi ‎do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.
art. 520 § 3 k.p.c
13 § 2 k.p.c.).O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie ‎art. 520 § 3 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 75
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 75).

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I CSK 63/16 POSTANOWIENIE Dnia 27 października 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Kwaśniewski w sprawie z wniosku A. G. P.‎przy uczestnictwie W. K. i Miasta W.‎o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 października 2016 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej uczestnika Miasta W. od postanowienia Sądu Okręgowego w W.‎z dnia 24 lipca 2015 r., sygn. akt V Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania ‎i zasądza od uczestnika Miasta W. na rzecz wnioskodawczyni kwotę 1350 zł (jeden tysiąc trzysta pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna uczestnika postępowania Miasta W. oparta została na przesłankach określonych w art. 3989 § 1 pkt 3 i 4 k.p.c. w zw. ‎z art. 13 § 2 k.p.c., stosownie do treści pisma procesowego z dnia ‎15 grudnia 2015 r., uzupełniającego braki formalne skargi kasacyjnej z dnia ‎26 listopada 2015 r.Nieważność postępowania apelacyjnego nie wystąpiła, ponieważ strona skarżąca, będąca uczestnikiem postępowania i jednym z przeciwników wniosku ‎o zasiedzenie, nawet nie twierdzi, aby to ona została pozbawiona możliwości obrony swoich praw w postępowaniu apelacyjnym.

Uczestnik postępowania – Miasto W., będące stroną tego postępowania, nie może skutecznie uzasadniać zarzutu nieważności postępowania apelacyjnego pozbawieniem możności obrony swoich praw wskutek nieuczestniczenia w tym postepowaniu innego podmiotu prawa, który nie był uczestnikiem tego postępowania.Ponieważ skarżący także twierdzi, że jego skarga jest oczywiście uzasadniona (s. 4), powinien przedstawić odrębną argumentację prawną, wyjaśniającą w czym ta oczywistość się wyraża oraz uzasadnić to twierdzenie, przy uwzględnieniu, że „oczywistość” skargi to jej zasadność ewidentna, niewątpliwa, możliwa do stwierdzenia bez głębszej analizy (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 75).

Skarga kasacyjna uczestnika nie przedstawia wyraźnie wyodrębnionego ‎w stosunku do uzasadnienia podstaw kasacyjnych tak rozumianego uzasadnienia „oczywistości” skargi. Na tle jej uzasadnienia jest wyraźnie widoczne, że ‎ocena zarzutów - a tym bardziej „oczywistości” zarzuconych uchybień, mających prowadzić do oceny o „oczywistej” zasadności skargi opartej na takich ‎zarzutach - wymagałaby szczegółowej analizy, obejmującej zbadanie faktycznych pod kątem ich właściwej kwalifikacji prawnej. Skarżący nie przekonał zatem ‎o spełnieniu także i wymienionej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. przesłanki.Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi ‎do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.).O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie ‎art. 520 § 3 k.p.c. oraz na podstawie § 8 pkt 1 w zw. z § 6 pkt 6 i § 13 ust. 4 ‎pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 września 2002 r.

‎(Dz.U. 2013, poz. 461), znajdującego zastosowanie z mocy § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. (Dz.U. 2016, poz. 1668) ‎oraz § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. ‎(Dz.U. 2015, poz. 1800). aj