Supreme Court dismissed cassation for lack of significant legal issue regarding contractual penalty mitigation.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's cassation against the appellate court's decision to mitigate a contractual penalty. The lower courts found the original penalty of 1% per day to be excessively high given that part of the breach resulted from the defendant's own control issues. The Supreme Court ruled that the appellant's arguments were too fact-specific and did not constitute a significant legal issue requiring Supreme Court interpretation.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation complaint is inadmissible if the raised legal issues are merely case-specific rather than significant legal problems of a precedent-setting nature that could substantially contribute to the development of law.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I CSK 629/15 POSTANOWIENIE Dnia 15 czerwca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wojciech Katner w sprawie z powództwa J. J. przeciwko Szkole […] w W.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 czerwca 2016 r.,na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawiez dnia 25 marca 2015 r., sygn. akt VI ACa 697/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 25 marca 2015 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie oddalił apelację od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 11 lutego 2014 r. Przedmiot sporu stron stanowiło roszczenie powoda o zapłatę za dostawę i montaż mebli, w stosunku do którego pozwana podniosła zarzut potrącenia własnego roszczenia z tytułu kary umownej, w związku z brakiem terminowego wykonania zobowiązania przez powoda. Sąd Apelacyjny podzielił konkluzje Sądu pierwszej instancji o konieczności miarkowania kary umownej dochodzonej w sprawie przez pozwaną od powoda ze względu na brak wykonania w terminie dostawy i montażu mebli.
Zdaniem Sądów obu instancji zastrzeżona kara była rażąco wygórowana (1% wartości świadczenia za każdy dzień opóźnienia w jego spełnieniu), naruszenie bowiem zobowiązania stanowiło częściowo rezultat zdarzeń leżących w zakresie kontroli pozwanej. W konsekwencji - co jednoznacznie potwierdził Sąd Apelacyjny - w wypadku zasądzenia kary umownej w pełnej żądanej wysokości byłaby ona niewspółmierna do wysokości szkody poniesionej przez pozwaną, w związku z brakiem należytego wykonania zobowiązania. Z tych powodów w ocenie Sądów obu instancji kara umowna powinna ulec obniżeniu do wysokości 0,1% za każdy dzień opóźnienia w spełnieniu świadczenia.Orzeczenie to zostało zaskarżone skargą kasacyjną przez pozwaną, która zarzuciła wydanie go z naruszeniem art. 484 § 2 oraz art. 481 § 1 k.c., wnosząc na tej podstawie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i oddalenie powództwa oraz o zasądzenie kosztów postępowania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:W sprawie nie występują przesłanki uzasadniające przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Brak w niej zwłaszcza podstaw, na których istnienie powołała się skarżąca.Wskazała ona na występowanie w sprawie trzech kwestii, określonych przez siebie jako istotne zagadnienia prawne. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego za istotne zagadnienie prawne uważać należy problem o nowym i precedensowym charakterze, związany z wykładnią przepisów prawa mających znaczenie dla konkretnej sprawy, którego wyjaśnienie przez Sąd Najwyższy może w poważnym stopniu przyczynić się do rozwoju prawa (tak Sąd Najwyższy w postanowieniach: z dnia 30 kwietnia 2015 r., V CSK 398/14, nie publ. oraz z dnia 29 lipca 2015 r., I CSK 980/14, nie publ.).
Żaden z problemów sformułowanych w skardze kasacyjnej nie odpowiada jednak tej przesłance.Dwie pierwsze ze wskazanych kwestii wiążą się z pytaniem o dopuszczalność miarkowania kary umownej w określonych sytuacjach faktycznych towarzyszących wykonaniu zobowiązania. Taki sposób sformułowania przesłanek stanowiących istotne zagadnienie prawne nie odpowiada tej przesłance, ujmowanej w myśl art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Problemy sformułowane przez skarżącą są w znacznym stopniu kazuistyczne, zbyt silnie wiążąc się z konkretnymi okolicznościami faktycznymi sprawy, by w ramach rozpoznania skargi kasacyjnej przez Sąd Najwyższy możliwe było wyrażenie ogólnego poglądu, który miałby znaczenie także dla innych spraw, przyczyniając się do rozwoju prawa.
Jedynie w takim wypadku doszłoby do spełnienia publicznego celu skargi kasacyjnej jako nadzwyczajnego środka zaskarżenia, przeważającego w jej ramach nad indywidualnym interesem stron postępowania.Trzeci z problemów, odnosi się natomiast do początkowej daty naliczania odsetek, na tle potrącenia roszczenia o spełnienie świadczenia głównego i kary umownej, w układzie, jaki miał miejsce w rozpoznawanej sprawie. Także ten problem został sformułowany w zbyt ścisłej relacji z konkretnymi okolicznościami faktycznymi, by mógł stanowić pole do sformułowania przez Sąd Najwyższy uniwersalnego poglądu o istotnym znaczeniu dla porządku prawnego.
Niezależnie od tego, kwestia ta pozostaje oczywista i może zostać wyjaśniona bez potrzeby głębszej analizy. Sposób obliczania odsetek wynika jednoznacznie z art. 481 k.c., który w zakresie początkowego terminu powinien być odczytywany łącznie z art. 455 k.c., definiującym wymagalność zobowiązania. Określenie konkretnej chwili wymagalności uzależnione jest natomiast od okoliczności konkretnej sprawy i ustaleń dokonanych na tym tle przez sąd. Kwestia ta - w kształcie, w jakim formułuje ją skarżąca - z opisanych wyżej przyczyn wykracza jednak poza granice przesłanki istotnego zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzeczono jak w postanowieniu. jw