Supreme Court dismisses appeal for lack of legal issue, upholding lower court on contract and unjust enrichment.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal, ruling that no significant legal issue existed to warrant review. The appellant argued the lower court erred regarding the scope of the claim and the proof of unjust enrichment, but the court found the lower court's reasoning correct. Consequently, the appeal was rejected because the appellant failed to demonstrate any of the statutory grounds for cassation under the Civil Procedure Code.
Legislator headnote
AI generatedArt. 398 § 1 k.p.c.; The Supreme Court will not accept a cassation appeal unless a significant legal issue exists, there is a need for interpretation of laws raising serious doubts, or the appeal is obviously justified.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I CSK 627/15 POSTANOWIENIE Dnia 14 czerwca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z powództwa "A." spółki z o.o. w W.przeciwko K. S.A. w W.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 czerwca 2016 r.,na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawiez dnia 20 lutego 2015 r., sygn. akt I ACa 1190/14, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od powódki na rzecz pozwanej kwotę 1800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIEZgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie powód wniósł skargę kasacyjną, w której jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania powoływał się wyłącznie na oczywistą zasadność skargi, która miała wynikać z dwóch okoliczności.
Pierwszą jest naruszenie mających zastosowanie w tej sprawie reguł postępowania w sprawach gospodarczych - w ocenie skarżącego Sąd II instancji błędnie uznał, że w sprawie powód dokonał niedopuszczalnego rozszerzenia powództwa w piśmie z 2011 r. Skarżący nie ma jednak racji. W pozwie jasno domagał się świadczenia z zawartej przez strony umowy o roboty budowlane, tymczasem roboty dodatkowe nie były przedmiotem tej umowy, ponieważ zlecający je kierownik budowy nie miał prawa reprezentacji zlecającego, zatem nie można przyjąć, że doszło w ten sposób do zmiany umowy.
Żądanie pozwu nie obejmowało wynagrodzenia za roboty dodatkowe, rzeczywiście więc doszło do niedopuszczalnej według ówcześnie obowiązującej regulacji postępowania w sprawach gospodarczych zmiany powództwa. Po drugie, oczywista zasadność skargi ma wynikać z przyjęcia przez Sąd II instancji, że powód nie udowodnił wysokości bezpodstawnego wzbogacenia pozwanego. Ponownie zgodzić się trzeba z Sądem II instancji, że samo wykazanie przez powoda wystawionej przez niego faktury za roboty dodatkowe takim dowodem nie jest. Ponieważ roszczenie z bezpodstawnego wzbogacenia nie jest roszczeniem umownym, zatem do kalkulacji jego wysokości nie mają znaczenia stawki określone przez strony w umowie - trzeba by zbadać, ile według cen rynkowych było warte wzbogacenia pozwanego kosztem powoda, które faktycznie miało miejsce.
Żadnego dowodu w tym kierunku powód jednak nie prowadził.W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. jw