Supreme Court dismisses cassation appeal as no legal issue exists regarding property division valuation errors.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland refused to accept the cassation appeal for review. The appellant argued that the lower court failed to determine the value of the shared property and applied incorrect valuation techniques for personal contributions. The court ruled that these arguments concern factual determinations and evidence assessment, which are not grounds for cassation under the Civil Procedure Code.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3983 § 3 k.p.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if it concerns the assessment of facts or evidence rather than a significant legal issue or a serious interpretation problem.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt I CSK 624/15 POSTANOWIENIE Dnia 14 czerwca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie ze skargi T. D. o wznowienie postępowania w sprawie z wniosku J. D.przy uczestnictwie T. D. o podział majątku wspólnego, zakończonej prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie z dnia 6 czerwca 2007 r., sygn. akt I Ns 1260/06,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 czerwca 2016 r.,na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego Warszawa - Praga w Warszawiez dnia 5 marca 2015 r., sygn. akt IV Ca 1149/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie wnioskodawca wniósł skargę kasacyjną, w której jako uzasadnienie przyjęcia skargi do rozpoznania powołał się wyłącznie na oczywistą zasadność skargi.
Ma o tym świadczyć uchybienie przez Sąd II instancji obowiązkowi działania z urzędu w zakresie ustalenia wartości podlegającego podziałowi spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu. Jednocześnie wnioskodawca podniósł podniósł dwa zarzuty kasacyjne, mianowicie naruszenie art. 684 k.p.c. w związku z art. 567 § 3 k.p.c. przez nieuwzględnienie apelacyjnych zarzutów co do ustalenia wartości dzielonego majątku oraz naruszenie art. 686 w związku z art. 567 § 3 k.p.c. przez zastosowanie nieprawidłowej techniki oszacowania wartości nakładów z majątku osobistego na majątek wspólny.
Przede wszystkim należy podkreślić, że zarzuty te dotyczą ustalenia faktu - wartości majątku do podziału i wysokości nakładów i oceny dowodów, w świetle których tego ustalenia faktu dokonano, nie są więc dopuszczalne (art. 3983 § 3 k.p.c.), mogłoby prowadzić nawet do odrzucenia skargi. Naruszenie art. 684 k.p.c. przez Sąd II instancji rzeczywiście wydaje się oczywiste, co jednak nie przesądza o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej. Z przepisu tego wynika, że sąd z urzędu ustala wartość majątku podlegającego podziałowi, tymczasem oddalając ten zarzut apelacyjny, Sąd II instancji podniósł, że opinia biegłego, o którą chodzi, nie była kwestionowana przed sądem, nie było wniosku o ponowną opinię czy jej aktualizację, ani wykazywania, że wartość nieruchomości, której dotyczyła jest inna.
Tymczasem z ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika jednoznacznie, że taka opinia jest ważna rok - w tej sprawie orzekając w 2015 r. korzystano z opinii z 2011 r. Jednakże wspomniany błąd Sądu nie wpłynął istotnie na rozstrzygnięcie - co do zasady bowiem w latach 2011-2015 wartość nieruchomości radykalnie się nie zmieniła.W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. jw