Legislator Case Law & Legislation
I CSK 6169/22 AI generated

Supreme Court dismisses appeal for lack of significant legal issue and obvious justification under Polish Civil Procedure Code.

Case Number I CSK 6169/22
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court of Poland dismissed the appellant's cassation appeal against a final judgment in a personality rights dispute. The appellant argued for legal inconsistency and obvious justification but failed to provide distinct, substantive arguments distinguishing the lower court's fact-finding from the Supreme Court's standards. The court ruled that the appeal lacked the required public interest significance and did not meet the statutory thresholds for acceptance.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3981 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3984 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it raises a significant legal issue requiring uniform interpretation or constitutes an obvious violation, requiring distinct and substantive justification beyond mere citation of procedural errors.

Keywords

AI generated
cassation appeal admissibility significant legal issue obvious justification standard personality rights protection Civil Procedure Code uniform legal interpretation procedural dismissal

Cited Legislation

AI generated
art. 3981 § 1 k.p.c.
3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Z art. 3981 § 1 k.p.c.
art. 3989 § 1 k.p.c.
oddalającego jej powództwo o ochronę dóbr osobistych.W skardze kasacyjnej, w uzasadnieniu wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania, powódka wskazała przyczyny kasacyjne określone w art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Z art.
art. 3984 § 2 k.p.c.
nie jest tożsame z określonym w art. 3984 § 2 k.p.c., co oznacza, że skarżący powinien odrębnie przytoczyć podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie i odrębnie uzasadnić wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, nawet jeżeli argumentacja prawna może się w pewnym zakresie pokrywać (por.
art. 3989 § 2 k.p.c.
3989 § 1 pkt 4 k.p.c.Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Apelacyjny orzekł, jak w sentencji.
art. 98 § 11 k.p.c.
zasądza od powódki na rzecz pozwanej tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) zł z odsetkami wynikającymi z art. 98 §11 k.p.c.
art. 98 §11 k.p.c
zasądza od powódki na rzecz pozwanej tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) zł z odsetkami wynikającymi z art. 98 §11 k.p.c.
art. 3981 § 1 k.p.c
3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Z art. 3981 § 1 k.p.c.
art. 3989 § 1 k.p.c
Jednakże zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3984 § 2 k.p.c
nie jest tożsame z określonym w art. 3984 § 2 k.p.c., co oznacza, że skarżący powinien odrębnie przytoczyć podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie i odrębnie uzasadnić wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, nawet jeżeli argumentacja prawna może się w pewnym zakresie pokrywać (por.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
akt I CSK 707/17, niepubl.).Sformułowane przez skarżącą wątpliwości nie stanowią zagadnień prawnych w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated
II CZ 35/01
Appeal dismissed for failure to present legal issues with specific arguments under Polish Civil Procedure Code.
II CSK 376/14
Supreme Court dismisses cassation appeal due to logical contradiction and failure to meet admissibility criteria under Civil Procedure Code.
V CSK 547/14
Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of significant legal issue under Civil Procedure Code.
V CZ 131/00
Supreme Court dismissed appeal for failure to state grounds for admissibility in cassation appeal under Civil Procedure Code.
IV CZ 45/01
Supreme Court dismisses appeal when cassation petition fails to state grounds for its consideration under Civil Procedure Code.
VCZ 189/02
VCZ 189/02, niepubl.; z 13 lipca 2007 r.
III CSK 180/07
Supreme Court dismissed cassation appeal for failure to separately justify admissibility under Civil Procedure Code.
II CSK 688/16
Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of legal issue and failure to justify statutory interpretation needs.
V CSK 547/17
Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of significant legal issue or obvious legal violation.
IV CSK 567/17
Supreme Court dismisses appeal for lack of legal issue, noting appeal targets facts not law.
III CZ 93/06
postanowienia Sądu Najwyższego z 15 grudnia 2006 r., III CZ 93/06; niepubl., z 18 kwietnia 2012 r., I CSK 520/11, niepubl.
I CSK 520/11
Supreme Court dismisses appeal for failure to cite new cassation grounds as required by law.
II CSK 432/19
Supreme Court dismisses cassation appeal for procedural defects and lack of legal issues requiring resolution.
AI generated
I CSK 5481/22
Cassation appeal dismissed for failure to specify the exact part of the judgment to be set aside. The court rejected the appeal due to formal defects in the request. The court ruled that the appeal was inadmissible because it did not meet statutory construction requirements. The court held that the appellant failed to specify which part of the judgment was being challenged. The court dismissed the appeal and awarded costs to the respondent. The court emphasized the strict formal requirements for cassation appeals. The court found the appeal defective under the Code of Civil Procedure. The court ruled that the appeal was rejected due to lack of specificity. The court decided the appeal was inadmissible for formal reasons. The court awarded costs to the respondent for the appeal proceedings.
I CSK 1817/24
Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to prove obvious procedural violation affecting legal outcome.
I CSK 497/20
Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious legal error under Civil Procedure Code. The court rejects the claim that lower court rulings were clearly wrong. The decision emphasizes the high threshold for cassation admissibility. The plaintiff failed to prove obvious procedural violations. The court ruled against the plaintiff on personal rights protection. The appeal was dismissed due to insufficient justification for review.
I CSK 429/20
Supreme Court dismisses cassation appeal on personal rights claim, rejecting procedural invalidity and substantive breach arguments.
I ACa 1442/23
Appeal dismissed; lower court failed to justify partial cost exemption in personal rights case.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

I CSK 6169/22 POSTANOWIENIE 14 grudnia 2023 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Roman Trzaskowski na posiedzeniu niejawnym 14 grudnia 2023 r. w Warszawie‎w sprawie z powództwa Fundacji […] w W.‎przeciwko A.G.‎o ochronę dóbr osobistych,‎na skutek skargi kasacyjnej Fundacji […] w W.‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi‎z 13 maja 2022 r., I AGa 329/21, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza od powódki na rzecz pozwanej tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) zł z odsetkami wynikającymi z art. 98 §11 k.p.c. za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia orzeczenia zobowiązanemu do dnia zapłaty.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z 13 maja 2022 r. Sąd Apelacyjny w Łodzi oddalił apelację powódki od wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi z 16 września 2021 r. oddalającego jej powództwo o ochronę dóbr osobistych.W skardze kasacyjnej, w uzasadnieniu wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania, powódka wskazała przyczyny kasacyjne określone w art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Z art. 3981 § 1 k.p.c. wynika, że skarga kasacyjna przysługuje co do zasady od prawomocnych orzeczeń sądów drugiej instancji, a więc orzeczeń wieńczących dwuinstancyjne postępowanie sądowe, w którym sądy obu instancji dysponują pełną kognicją w zakresie faktów i dowodów.

Jednakże zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania tylko wtedy, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W zamyśle ustawodawcy skarga kasacyjna stanowi zatem nadzwyczajny środek zaskarżenia, którego rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi swoje źródło w interesie publicznym, w szczególności przez zapewnienie jednolitej wykładni i stosowania prawa.

Wyłączną podstawą oceny pod kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania są wskazane w niej przyczyny kasacyjne wraz z uzasadnieniem (art. 3984 § 2 k.p.c.).Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego, skarżący, który jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazał przyczynę określoną w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., powinien odpowiednio sformułować zagadnienie prawne, wskazać przepisy prawa, na których tle zagadnienie się wyłoniło oraz przedstawić argumentację jurydyczną uzasadniającą możliwość rozbieżnych ocen prawnych oraz świadczącą o istotności tego zagadnienia (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego: z 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, Nr 1, poz. 11; z 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14, niepubl.; z 9 kwietnia 2015 r., V CSK 547/14, niepubl.).

Zagadnienie jest istotne, jeżeli jego rozstrzygnięcie ma znaczenie dla ukierunkowania praktyki sądowej i rozstrzygnięcia sprawy, w której zagadnienie powstało (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z 18 września 2012 r., II CSK 180/12, niepubl. oraz z 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14, niepubl.), wywołuje poważne wątpliwości, a zarazem nie było dotychczas rozstrzygnięte w judykaturze albo dotychczasowe orzecznictwo wymaga zmiany (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z 24 sierpnia 2016 r., II CSK 94/16, niepubl.).Natomiast skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., jeżeli zachodzi niewątpliwa, widoczna na pierwszy rzut oka, tj. bez konieczności głębszej analizy, sprzeczność orzeczenia z przepisami prawa nie podlegającymi różnej wykładni (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z 24 sierpnia 2016 r., II CSK 94/16, niepubl.) i w wyniku takiego naruszenia prawa zapadło w drugiej instancji orzeczenie oczywiście wadliwe.

O przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania nie decyduje samo oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego przez sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z 15 października 2015 r., III CSK 198/15, niepubl.; z 13 kwietnia 2016 r., V CSK 622/15, niepubl.; z 2 czerwca 2016 r., III CSK 113/16, niepubl.; z 27 października 2016 r., III CSK 217/16, niepubl.; z 29 września 2017 r., V CSK 162/17, niepubl.; z 7 marca 2018 r., I CSK 664/17, niepubl.; z 18 kwietnia 2018 r., II CSK 726/17, niepubl.; z 5 października 2018 r., V CSK 168/18, niepubl.).We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powódka stwierdziła, że wyrok w sposób oczywisty narusza przepisy art. 23 k.c., art. 24 k.c. w zw. z art. 43 k.c. oraz art. 6 k.c., a także art. 664 § 1 k.c. Jednocześnie wskazała, że występują oczywiste zagadnienia prawne: 1.

„czy w ramach art. 24 Kodeksu cywilnego dzwonienie do kontrahentów partnera biznesowego lub wypytywanie współpracowników partnera biznesowego - czy partner biznesowy ma problemy finansowe, w tym czy terminowo realizuje zobowiązania i w jakiej części - pomimo świadomości, iż partner biznesowy ma zgromadzone na posiadanych rachunkach bankowych kwoty pieniężne, którymi mógłby z góry, nawet „z dnia na dzień", wypełnić wszelkie zobowiązania pieniężne wynikające z łączących strony zobowiązań (w tym przypadku umowy najmu nieruchomości), z zastrzeżeniem, że partner biznesowy uiszcza wynajmującemu czynsz najmu w pomniejszonej wysokości z przyczyn jasno wskazanych, tj. nieusunięcia zgłoszonych wad w najmowanej nieruchomości, stanowi naruszenie dóbr osobistych tego podmiotu poprzez próbę celowego wpłynięcia na utratę dobrego imienia oraz renomy, mając na względzie iż ten podmiot gospodarczy, będący najemcą, jest przedsiębiorcą; 2.

„czy art. 664 § 1 Kodeksu cywilnego uprawnia najemcę do obniżenia czynszu najmu w umowie zawartej na czas oznaczony z datą pewną na mocy jednostronnego oświadczenia najemcy skierowanego do wynajmującego w przypadku, gdy w najmowanej nieruchomości występują wady, a w jednostronnym oświadczeniu najemca wskazuje występujące lub ujawnione wady, zaś wynajmujący nie usuwa wad we wskazanym w umowie lub oświadczeniu terminie, a wady te nie były znane lub nie istniały na dzień zawarcia pomiędzy stronami umowy najmu, a w razie pozytywnej odpowiedzi na to pytanie - czy wynajmujący wypytując kontrahentów najemcy oraz jego współpracowników o sytuację finansową najemcy pomimo świadomości, co do powodu z jakiego najemca obniża czynsz w obniżonej wysokości, narusza dobra osobiste najemcy, o których mowa w art.. 24 k.c. w zw. z art. 43 k.c., w postaci renomy oraz dobrego imienia”.Stanowisko skarżącej jest wewnętrznie sprzeczne, jeżeli bowiem w sprawie rzeczywiście występuje istotne zagadnienie prawne, od którego wyjaśnienia zależy prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy, to ewentualny błąd orzeczniczy popełniony przez sąd drugiej instancji nie może mieć tym samym charakteru oczywistego i podstawowego (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 19 kwietnia 2016 r., sygn. akt I CSK 477/15, niepubl. i z dnia 19 kwietnia 2018 r., sygn. akt I CSK 707/17, niepubl.).Sformułowane przez skarżącą wątpliwości nie stanowią zagadnień prawnych w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Nie zmierzają bowiem do rozstrzygnięcia abstrakcyjnego zagadnienia prawnego, a oceny konkretnych okoliczności sprawy i zaakceptowania zajętego przez powódkę stanowiska co do trafności rozstrzygnięcia.

Przedstawione pytania i wspierająca je argumentacja nie odnosi się do żadnego problemu związanego z interpretacją przepisów prawa, lecz wyłącznie do zastosowania przepisów prawa w konkretnych okolicznościach faktycznych. Skarżąca nie wykazała również, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Zgodnie z jednolitym stanowiskiem Sądu Najwyższego, wymaganie określone w art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c. nie jest tożsame z określonym w art. 3984 § 2 k.p.c., co oznacza, że skarżący powinien odrębnie przytoczyć podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie i odrębnie uzasadnić wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, nawet jeżeli argumentacja prawna może się w pewnym zakresie pokrywać (por. postanowienia Sądu Najwyższego z 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001, Nr 10, poz. 156; z 5 czerwca 2001 r.

IV CZ 45/01, OSNC 2001, Nr 10, poz. 157; z 10 stycznia 2003 r. VCZ 189/02, niepubl.; z 13 lipca 2007 r. III CSK 180/07, niepubl.; z 5 kwietnia 2017 r., II CSK 688/16, niepubl.; z 11 kwietnia 2018 r., V CSK 547/17, niepubl.; z 26 kwietnia 2018 r., IV CSK 567/17, niepubl.). Uzasadnienie oczywistej zasadności skargi nie może więc poprzestawać na odwołaniu do naruszeń prawa wskazanych w podstawach kasacyjnych. Uzasadnienia przyczyn kasacyjnych, kwalifikujących przyjęcie skargi do rozpoznania, Sąd Najwyższy nie może doszukiwać się w uzasadnieniu podstaw, niezależnie od tego, że chodzi w tym wypadku o zupełnie odmienne metody argumentowania (por. postanowienia Sądu Najwyższego z 15 grudnia 2006 r., III CZ 93/06; niepubl., z 18 kwietnia 2012 r., I CSK 520/11, niepubl. oraz z 31 stycznia 2020 r., II CSK 432/19, niepubl.).Szczątkowa argumentacja przedstawiona na uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z jednej strony zdaje się opierać na twierdzeniu, że pozwana wypytując współpracowników stron oraz kontrahentów powódki, czy mają problemy finansowe z powódką, informowała ich, że to ona ma problemy finansowe z powódką, z drugiej zaś – na tezie, że podnosiła w tych rozmowach, iż to powódka ma problemy finansowe i jest niewypłacalna.

Jednakże poczynione w sprawie i wiążące Sąd Najwyższy (por. art. 39813 § 2 k.p.c.) ustalenia faktyczne nie stanowią podstawy dla stwierdzenia, że pozwana rozpowszechniała wśród współpracowników powódki oraz jej kontrahentów nieprawdziwe informacje o problemach finansowych powódki oraz jej niewypłacalności. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie uzasadnia też wniosku, że o oczywistym naruszeniu wskazanych przez skarżącą przepisów świadczy dokonana w nim ocena, iż działania pozwanej miały na celu ustalenie kondycji finansowej powódki, w związku z nieregulowaniem przez nią należności z tytułu najmu, nie zaś rozpowszechnianie informacji o jego niewypłacalności.

Z motywów zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd Apelacyjny ustalił treść rozmów pozwanej, a także kontekst sytuacyjny, w jakim zostały przeprowadzone, rozumienie zapytań pozwanej i ich odbiór przez adresatów tych zapytań, a także badał to, czy zapytania skarżącej stały się lub mogły stać się podstawą negatywnych ocen powódki. We wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania skarżąca nie przedstawiła argumentów wykazujących oczywistą zasadność twierdzeń podważających powyższe oceny i świadczących o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej w rozumieniu przyjętym w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Apelacyjny orzekł, jak w sentencji. [ał] (K.L.)