Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious merit under Art. 3989 § 1 k.p.c.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal against a final judgment protecting personal rights. The appellant argued that a newspaper publication violated his reputation, but the court found no grounds for extraordinary review. The court ruled that merely questioning the lower court's conclusion without demonstrating obvious merit does not satisfy the strict requirements for cassation under Polish civil procedure law.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it demonstrates obvious merit in the sense of Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., which requires a qualified state of obviousness exceeding ordinary merit, and mere disagreement with the lower court's conclusion is insufficient.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I CSK 614/13 POSTANOWIENIE Dnia 28 maja 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wojciech Katner w sprawie z powództwa Z. Z.przeciwko R. […] Spółce z o.o. w W.o ochronę dóbr osobistych,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 maja 2014 r.,na skutek skargi kasacyjnej powodaod wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 24 kwietnia 2013 r., sygn. akt I ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od powoda na rzecz strony pozwanej kwotę 1380,- (jeden tysiąc trzysta osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2013 r. Sąd Apelacyjny w […] oddalił apelację powoda od wyroku Sądu Okręgowego w W., oddalającego powództwo w sprawie o ochronę dóbr osobistych. Sądy obu instancji nie podzieliły twierdzeń powoda, by publikacja prasowa, która ukazała się w dzienniku wydawanym przez pozwaną, naruszała jego dobre imię i cześć, formułując pod jego adresem niezgodne z prawdą zarzuty. W skardze kasacyjnej powód zarzucił wyrokowi Sądu drugiej instancji naruszenie art. 23 w związku z art. 24 k.c. i art. 47 Konstytucji RP oraz art. 24 k.c. w związku z art. 1, 6, 12 i 41 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r.
Prawo prasowe (Dz.U. Nr 5, poz. 24 ze zm.), wnosząc na tej podstawie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu, ewentualnie o jego uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pozwana wniosła o odmowę przyjęcia jej do rozpoznania, ewentualnie - o jej oddalenie i o zasądzenie kosztów postępowania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:W sprawie nie występują przesłanki, które uzasadniałyby przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Brak w niej zwłaszcza podstawy, na którą powołał się skarżący. Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazał on na jej oczywistą zasadność. Przez przesłankę tę, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego, rozumieć należy sytuację, w której zasadność skargi kasacyjnej ma charakter oczywisty i ewidentny, dający się stwierdzić bez konieczności prowadzenia złożonych rozumowań (tak m.in. Sąd Najwyższy w postanowieniach: z dnia 18 września 2012 r., II CSK 179/12, nie publ., z dnia 4 kwietnia 2013 r., III SK 43/12, nie publ. oraz z dnia 18 lipca 2013 r., III CSK 143/13, nie publ.).
Oczywista zasadność skargi kasacyjnej oznacza więc stan kwalifikowany, idący dalej niż jej zwykła zasadność. Jedynie bowiem w takim wypadku skarga kasacyjna może prawidłowo odegrać swoją publiczną rolę, wykraczającą poza indywidualne interesy samych stron postępowania.Powołując się na wystąpienie w sprawie tej przesłanki skarżący jedynie w ogólny sposób powołał się na dokonanie przez Sąd Apelacyjny błędnych ustaleń co do braku naruszenia jego dóbr osobistych przez pozwaną. Argumentacja ta ogranicza się w istocie rzeczy do przedstawienia alternatywnej konkluzji w tym zakresie, z lakonicznym uzasadnieniem.
W żaden sposób nie pozwala ona natomiast na stwierdzenie, by w sprawie zachodziła oczywista zasadność skargi kasacyjnej w opisanym wyżej rozumieniu - a więc sytuacja o charakterze kwalifikowanym i nadzwyczajnym, która uzasadniałaby weryfikację prawomocnego orzeczenia Sądu drugiej instancji przez Sąd Najwyższy. Taki sposób uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie wystarcza do wykazania istnienia przesłanki oczywistej zasadności skargi w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Biorąc pod uwagę, że odnosi się ona do oczywistości skargi kasacyjnej o charakterze kwalifikowanym, wykracza poza typową sytuację, w której skarga kasacyjna byłaby uzasadniona.
Przesłanka ta odnosi się, innymi słowy, do stanu, w którym zaskarżone orzeczenie zawiera na tyle rażące i niewątpliwe wady, że powinno ono - mimo swojej prawomocności - zostać usunięte z obrotu. W sferze, której dotyczy skarga kasacyjna powoda, sytuacja taka miałaby miejsce w razie rażąco nieprawidłowego zastosowania przez Sąd Apelacyjny przepisów o ochronie dóbr osobistych. Proste zakwestionowanie konkluzji, że dobra te nie zostały naruszone, rozmija się z istotą przesłanki oczywistej zasadności skargi. Mogłoby ono odpowiadać co najwyżej zasadności właściwej zwykłemu środkowi zaskarżenia, nie zaś zasadności kwalifikowanej, wskazującej na potrzebę rozpoznania skargi kasacyjnej jako środka zaskarżenia o charakterze nadzwyczajnym.
W przeciwnym wypadku, postępowanie kasacyjne zostałoby sprowadzone do roli kolejnego stadium instancyjnego - co byłoby sprzeczne zarówno z jego pozycją w systemie prawa, jak i interesem, który powinien zostać zrealizowany za jego pośrednictwem.Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzeczono jak w postanowieniu, o kosztach postępowania rozstrzygając na podstawie art. 98 § 1 i art. 109 § 1 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. i art. 39821 k.p.c.[aw]