Supreme Court dismisses appeal for non-acceptance due to failure to meet admissibility requirements for legal questions.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland refused to accept the appellant's cassation appeal for examination, ordering the appellant to pay the respondent's costs. The appellant argued that the lower court incorrectly dismissed their appeal regarding the application of specific civil procedure rules in non-procedural conveyance servitude cases. The court determined that the legal questions raised failed to meet statutory requirements for admissibility, as they were not properly distinguished from the appeal's substantive justification and lacked the necessary depth of argumentation.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 13 § 2 k.p.c.: A legal question must be new and unresolved, formulated generally based on factual findings, and distinguished from the appeal's substantive justification to be admissible for Supreme Court consideration.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt I CSK 6059/22 POSTANOWIENIE Dnia 18 stycznia 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marcin Łochowski w sprawie z wniosku E. O.z udziałem P. spółki akcyjnej w K.o ustanowienie służebności przesyłu,na posiedzeniu niejawnym 18 stycznia 2023 r. w Izbie Cywilnej w Warszawie,na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcyod postanowienia Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawiez 7 czerwca 2022 r., sygn. akt IV Ca 476/22, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od E. O. na rzecz P. spółki akcyjnej w K. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wnioskodawca E. O. wniósł skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z 7 czerwca 2022 r., zaskarżając to postanowienie w części, tj. co do pkt 1., którym Sąd oddalił apelację wnioskodawcy, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżący wskazał na wystąpienie istotnych zagadnień prawnych (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), tj.:
1) o dopuszczalności odpowiedniego zastosowania art. 192 pkt 3 k.p.c. na podstawie art. 13 § 2 k.p.c. w postępowaniu nieprocesowym o ustanowienie służebności przesyłu;
2) o zgodności z prawem umownego uregulowania pomiędzy zbywcą a nabywcą nieruchomości, że to temu pierwszemu przypadnie wynagrodzenie za ustanowienie służebności przesyłu zasądzone w wyniku stosownego postępowania nieprocesowego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik wnosił o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, względnie o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie nowe, nierozwiązane dotychczas w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może przyczynić się do rozwoju prawa. Zagadnienie prawne powinno, przede wszystkim, być sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się w stanie faktycznym sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń (postanowienie Sądu Najwyższego z 7 czerwca 2001 r., III CZP 33/01), a jednocześnie być przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, aby umożliwić Sądowi Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, niesprowadzającej się do samej subsumpcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z 15 października 2002 r., III CZP 66/02; z 22 października 2002 r., III CZP 64/02; z 5 grudnia 2008 r., III CZP 119/08).
Nieodzowne jest ponadto wykazanie związku między oczekiwaną od Sądu Najwyższego wypowiedzią a wynikiem postępowania kasacyjnego (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego: z 15 października 2002 r., II CZ 102/02; z 29 lipca 2015 r., I CSK 980/14; z 19 czerwca 2018 r., IV CSK 56/18). Sąd Najwyższy przypomina, że konstrukcja takiego zagadnienia powinna odpowiadać wymogom zagadnienia prawnego, o którym mowa w art. 390 § 1 k.p.c. (postanowienie Sądu Najwyższego z 9 maja 2006 r., V CSK 75/06). W konsekwencji dopuszczalne jest przedstawianie zagadnień (pytań) prawnych wyłącznie „do rozstrzygnięcia”, a nie „do uzupełnienia”.
Pytanie takie, zaczyna się zawsze od partykuły pytajnej „czy”. Oznacza to, że rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego, dokonuje się przez wybór towarzyszącej mu odpowiedzi (postanowienie Sądu Najwyższego z 13 kwietnia 2000 r., III CZP 2/00). Sformułowane przez skarżącego zagadnienia nie odpowiadają tym wymogom. Co więcej, wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania wraz z uzasadnieniem jest odrębną konstrukcyjnie i funkcjonalnie częścią skargi kasacyjnej i nie jest rzeczą Sądu Najwyższego poszukiwanie w innych częściach skargi argumentów na uzasadnienie podniesionych w nim twierdzeń.
Rolą Sądu Najwyższego nie jest bowiem domyślanie się lub poszukiwanie okoliczności, które uzasadniałyby przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienie podlegają analizie na etapie przedsądu, natomiast przytoczone podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie oceniane są dopiero po przyjęciu skargi do rozpoznania, w trakcie jej merytorycznego rozpoznawania. Oba te elementy muszą być przez skarżącego wyodrębnione, oddzielnie przedstawione i uzasadnione, a dla spełnienia wymogu z art. 3984 § 2 k.p.c. nie wystarczy odwołanie się do podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, ponieważ mimo że argumenty mogą być podobne, to Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania, nie analizuje zaś podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 14 maja 2020 r., I CSK 380/19).
W złożonej skardze kasacyjnej uzasadnienie wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania jest, wbrew tym założeniom, połączone z uzasadnieniem podstaw skargi. Ponadto, skarżący nie przedstawił pogłębionego wywodu dotyczącego przytoczonych zagadnień prawnych. Nie wskazał na rozbieżności w doktrynie lub orzecznictwie, nie przedstawił możliwych rozbieżnych interpretacji prawnych, ani racji jurydycznych stojących za każdą z nich. Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ogranicza się na tej płaszczyźnie jedynie do sformułowania zagadnień i przytoczenia czterech orzeczeń Sądu Najwyższego dotyczących stosowania art. 192 pkt 3 k.p.c. w postępowaniu nieprocesowym.
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania a zgodnie z art. 520 § 2 k.p.c. oraz § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 5 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 265) obciążył skarżącego kosztami postępowania kasacyjnego.