Supreme Court dismisses cassation appeal on mental health hospitalization admission under Polish law.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by a patient regarding her admission to a psychiatric hospital. The lower courts ruled that the patient met the legal criteria for involuntary admission based on expert findings of imminent danger to her life. The Supreme Court held that the appeal lacked merit because the lower courts correctly applied the law to the established facts without needing a third-instance review.
Legislator headnote
AI generatedArt. 23 ust. 1 ustawy o ochronie zdrowia psychicznego; Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if the lower court's decision does not involve an obvious violation of law or a clear error in applying statutory provisions to undisputed facts.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt I CSK 6058/22 POSTANOWIENIE Dnia 29 listopada 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marcin Krajewski w sprawie wszczętej z urzędu z udziałem D. T.o stwierdzenie zasadności przyjęcia do szpitala psychiatrycznego,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 listopada 2022 r.,na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki od postanowienia Sądu Okręgowego w Poznaniu z 8 lipca 2022 r., sygn. akt XV Ca 131/22, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z 8 lipca 2022 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu oddalił apelację uczestniczki od postanowienia Sądu Rejonowego Poznań-Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu z 14 października 2021 r. stwierdzającego zasadność przyjęcia uczestniczki do szpitala psychiatrycznego. Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia złożyła uczestniczka, wnosząc o jej przyjęcie do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Oczywistą zasadność skargi uczestniczka wiązała z błędnym zastosowaniem przez sądy przepisów prawa materialnego, tj. art. 23 ustawy o ochronie zdrowia psychicznego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Skarga kasacyjna stanowi nadzwyczajny środek zaskarżenia, którego rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej doniosłości wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi swoje źródło w interesie publicznym, wyrażającym się w szczególności w konieczności zapewnienia jednolitej wykładni i jednolitego stosowania prawa.Skarżąca oparła wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na przesłance wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., tj. oczywistym uzasadnieniu skargi.
Przesłanka ta byłaby spełniona, gdyby zaskarżone orzeczenie zapadło z oczywistym, rażącym naruszeniem przepisów prawa lub podstawowych zasad obowiązujących w praworządnym państwie, widocznym bez konieczności prowadzenia bardziej szczegółowej analizy. Uznanie oczywistej wadliwości orzeczenia wymaga wykazania jego sprzeczności z przepisami prawa niepodlegającymi różnej wykładni i niepozostawiającymi sądowi swobody oceny albo z podstawowymi zasadami orzekania (zob. postanowienia SN: z 20 marca 2019 r., I CSK 475/18; z 11 kwietnia 2018 r., IV CSK 506/17; z 16 kwietnia 2018 r., IV CSK 529/17; z 18 kwietnia 2018 r., II CSK 728/17; z 15 maja 2018 r., II CSK 2/18; z 10 maja 2018 r., I CSK 798/17; z 23 maja 2018 r., I CSK 36/18; z 29 maja 2018 r., I CSK 42/18; z 13 czerwca 2018 r., II CSK 71/18; z 16 kwietnia 2018 r., IV CSK 534/17; z 12 marca 2018 r., III CSK 291/17; z 22 kwietnia 2016 r., V CSK 650/15).Skarżąca nie wykazała oczywistej wadliwości zaskarżonego orzeczenia w powyższym rozumieniu.
Przede wszystkim należy zaznaczyć, że postępowanie kasacyjne nie stanowi trzeciej instancji sądowej. Rolą Sądu Najwyższego nie jest dokonywanie ustaleń faktycznych w sprawie, prowadzenie postępowania dowodowego ani ocena dowodów. Zgodnie z art. 39813 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy jest związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia. Jednym z ustaleń faktycznych w rozpoznawanej sprawie, którym Sąd Najwyższy pozostaje związany, jest zakwalifikowanie uczestniczki przez biegłego specjalistę jako osoby chorej psychicznie w dniu przyjęcia jej do szpitala, z jednoczesny stwierdzeniem, że choroby psychicznej nie można utożsamiać z chorobą przewlekłą, a zachowanie uczestniczki zagrażało bezpośrednio jej życiu.
Tak poczynione ustalenie w zestawieniu z art. 23 ustawy o ochronie zdrowia psychicznego nie pozwala na podzielenie poglądu o oczywistej zasadności skargi. Skoro bowiem skarżąca została w dniu przyjęcia do szpitala uznana za osobę chorą psychicznie, która z powodu tej choroby zagrażała bezpośrednio własnemu życiu, to zaktualizowała się dyspozycja powołanego przepisu pozwalająca na przyjęcie jej do szpitala bez zgody wymaganej w art. 22 ustawy. Sąd, stwierdzając zasadność przyjęcia uczestniczki do szpitala psychiatrycznego, w tak ustalonym stanie faktycznym nie naruszył w sposób oczywisty przepisów prawa materialnego.Z tych przyczyn należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.). l.nał