Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious legal issue and procedural error in appeal judgment.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by a limited liability company against a second-instance judgment ordering payment of contractual penalties. The appellant argued that the appellate court improperly transformed the claim's subject matter and failed to order expert evidence due to the appellant's poverty. The court rejected these claims, finding no obvious legal issue and noting that the appellate court correctly exercised its full appeal jurisdiction to reassess the legal characterization of the dispute.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if the appellant fails to demonstrate that the appealed judgment violates basic legal principles not subject to different interpretation, or if the legal issue raised does not meet the requirements of novelty, generality, and abstraction.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
I CSK 6001/22 POSTANOWIENIE 7 lutego 2024 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Agnieszka Jurkowska-Chocyk na posiedzeniu niejawnym 7 lutego 2024 r. w Warszawiew sprawie z powództwa Miasta Kaliszaprzeciwko W. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w K. o zapłatę,na skutek skargi kasacyjnej W. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K.od wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodziz 21 kwietnia 2022 r., I AGa 256/21, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 21 kwietnia 2022 r. Sąd Apelacyjny w Łodzi zmienił zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w Łodzi w ten sposób, że utrzymał w całości w mocy wyrok zaoczny Sądu Okręgowego w Łodzi z 6 listopada 2018 r. i orzekł o kosztach postępowania. Powyższe orzeczenie w całości zaskarżył pozwany, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania, ewentualnie o jego uchylenie i wydanie rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania pozwany wskazał, że jest ona oczywiście zasadna, ponieważ sąd drugiej instancji nieprawidłowo rozpoznał zgłoszone zarzuty apelacyjne doprowadzając do przedmiotowego przekształcenia powództwa i ostatecznie wyrokował co do przedmiotu, który nie był objęty żądaniem w pozwie.
Ponadto pozwany sformułował dwa zagadnienie prawne:- czy dopuszczalne jest w oparciu o art. 347 k.p.c. i art. 321 k.p.c., aby sąd apelacyjny wydając orzeczenie reformatoryjne utrzymał w mocy w całości wyrok zaoczny sądu pierwszej instancji w sytuacji, gdy zgłoszony był przez pozwanego skutecznie sprzeciw i zostało przeprowadzone postępowanie dowodowe, zarówno przez sąd pierwszej jak i drugiej instancji, które wykazało błędną podstawę prawną i faktyczną żądania określonego przez powoda w powództwie, a następnie zostało odrębnie zinterpretowane prawnie przez sąd drugiej instancji i uznane za zasadne, chociaż przekształcone przedmiotowo przez sąd roszczenie nie było objęte powództwem,- czy w sytuacji gdy po skutecznym złożeniu przez pozwanego sprzeciwu od wyroku zaocznego i zawnioskowaniu w nim przeprowadzenia dowodu z opinii biegłych z dziedziny budownictwa, który został przez sąd pierwszej instancji uwzględniony, a następnie na podstawie art. 1304 § 5 k.p.c. pominięty z uwagi na nieuiszczenie przez pozwanego zaliczki na poczet kosztów (z powodu ubóstwa pozwanego), nie zachodziła potrzeba dopuszczenia dowodu z urzędu, o której mowa w art. 232 zdanie 2 k.p.c., w sytuacji gdy sprawa dotyczy sporu związanego z realizacją skomplikowanej inwestycji i występujących podczas realizacji różnych okoliczności faktycznych powodujących niemożność wykonania przedmiotu umowy, ewentualnie konieczność wykonania dodatkowych robót i czynności, a także zaistnienie przesłanek usprawiedliwiających odstąpienie przez stronę od umowy.Strona powodowa w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o odmowę przyjęcia jej do rozpoznania.
Wniosek o zwrot kosztów postępowania odnosił się wyłącznie do żądania oddalenia skargi w razie jej ewentualnego przyjęcia do rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).
Skarga kasacyjna stanowi nadzwyczajny środek zaskarżenia, którego rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej doniosłości wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi swoje źródło w interesie publicznym, wyrażającym się w szczególności w konieczności zapewnienia jednolitej wykładni i jednolitego stosowania prawa.Skarżący oparł wniosek przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na przesłankach wskazanych w art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Sądu Najwyższego o oczywistej zasadności skargi może być mowa wówczas, gdy zaskarżone orzeczenie zapadło z oczywistym, rażącym naruszeniem przepisów lub podstawowych prawa możliwym do dostrzeżenia bez konieczności prowadzenia szczegółowej analizy sprawy.
Skarżący wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na tej przesłance ma obowiązek wykazać, że skarżone orzeczenie jest sprzeczne z podstawowymi zasadami lub przepisami prawa niepodlegającymi różnej wykładni i niepozostawiającymi sądowi swobody oceny (zob. m.in. post. SN: z 20 marca 2019 r., I CSK 475/18; z 11 kwietnia 2018 r., IV CSK 506/17; z 16 kwietnia 2018 r., IV CSK 529/17). W niniejszej sprawie skarżący nie zdołał wykazać oczywistej zasadności skargi kasacyjnej w powyższym rozumieniu. Przede wszystkim należy wyjaśnić, że wbrew twierdzeniom skargi w sprawie nie doszło do zmiany przez sąd strony przedmiotowej roszczenia.
Powód dochodził w sprawie zapłaty z tytułu kar umownych i o takim roszczeniu orzekł sąd drugiej instancji, uznając że powodowi nie jest należna zapłata kary umownej za opóźnienie w wykonaniu robót, ale za odstąpienie przez pozwanego od umowy z winy wykonawcy. Pozwany zdaje się nie dostrzegać, że jednocześnie Sąd Apelacyjny przyjął, iż dokonane przez powoda potrącenie wzajemnych roszczeń stron było nieskuteczne. Tymczasem właśnie z tego względu sąd uwzględnił roszczenie o zapłatę kary umownej wyjaśniając przy tym, że pozwany może dochodzić od powoda zapłaty przysługującego mu wynagrodzenia oraz zwrotu gwarancji.Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie pozwala także na uznanie, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, którym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie nowe, nierozwiązane dotychczas w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może przyczynić się do rozwoju prawa.
Zagadnienie prawne powinno być sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się w stanie faktycznym sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń (zob. postanowienie SN z 7 czerwca 2001 r., III CZP 33/01), a jednocześnie być przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, aby umożliwić Sądowi Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, niesprowadzającej się do samej subsumpcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu (zob. postanowienia SN: z 15 października 2002 r., III CZP 66/02; z 22 października 2002 r., III CZP 64/02; z 5 grudnia 2008 r., III CZP 119/08).Zagadnienia sformułowane przez skarżącego nie spełniają powyższych wymagań.
Przede wszystkim zauważyć należy, że skarżący ograniczył się do przedstawienia samych zagadnień prawnych bez wyczerpującego ich uzasadnienia. Pozwany nie stara się w ogóle wykazać pewnej uniwersalności poruszanych problemów, nie prowadzi rozważań prawnych na temat możliwych rozstrzygnięć poruszanych kwestii. Rozważania skargi w części stanowiącej uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania stanowią przede wszystkim polemikę z oceną sprawy przyjętą przez sąd drugiej instancji. Niezrozumiałe pozostają przy tym wątpliwości skarżącego co do możliwości wydania przez sąd drugiej instancji orzeczenia reformatoryjnego.
Oczywistym jest bowiem, że w modelu apelacji pełnej sąd apelacyjny ma możliwość dokonania odmiennej oceny prawnej sprawy, nawet jeśli w pełni podziela ustalenia faktyczny poczynione przez sąd pierwszej instancji. Z tych przyczyn należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).[SOP] [ał]