Supreme Court dismisses cassation appeal on correction of print, citing lack of legal interpretation need.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by a company against two individuals regarding a correction of print. The appellant argued that the lower court's decision required legal interpretation due to conflicting judicial views on the court's power to modify the correction's content. The court rejected this, ruling that such issues depend on the specific text and circumstances of the case rather than general legal interpretation.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: The Supreme Court may only accept a cassation appeal if it raises a significant legal issue or requires interpretation of laws causing serious doubts or divergences in case law; mere disagreement on the scope of judicial intervention in a correction's content does not constitute such an issue.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I CSK 594/16 POSTANOWIENIE Dnia 13 marca 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Karol Weitz w sprawie z powództwa […] L. […] spółki z o.o. w Z.przeciwko T. L. i A. K.o sprostowanie,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 marca 2017 r.,na skutek skargi kasacyjnej pozwanych od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 19 maja 2016 r., sygn. akt I ACa […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza na rzecz powoda od pozwanych T. L. i A. K. kwoty po 540 zł (pięćset czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być wobec tego osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania.
Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.W niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 19 maja 2016 r. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na potrzebę wykładni przepisów prawa wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, tj. art. 32 ust. 5 i art. 31a ust. 1 w zw. z art. 33 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r.
Prawo prasowe (Dz.U. Nr 5, poz. 24 ze zm., dalej jako „Prawo prasowe”).Zgodnie z utrwalonym poglądem judykatury, potrzeba wykładni przepisów prawa budzących wątpliwości i wywołujących rozbieżności w orzecznictwie (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) oznacza sytuację, w której w sprawie występuje kwestia o niejasnym charakterze, będąca źródłem istotnych wątpliwości lub różnic zdań w orzecznictwie, mająca znaczenie dla oceny dochodzonego roszczenia (tak Sąd Najwyższy w postanowieniach: z dnia 26 czerwca 2015 r., III CSK 77/15, nie publ. oraz z dnia 20 listopada 2015 r., III CSK 269/15, nie publ.).
Sytuacja taka nie ma jednak miejsca na tle wniesionej skargi kasacyjnej. Skarżący upatrują omawianej przesłanki w pytaniu o możliwość ingerowania przez sąd, przy rozpoznawaniu roszczenia o publikację sprostowania, w treść sprostowania sformułowaną przez powoda. Kwestia ta była już przedmiotem wyjaśnień w orzecznictwie sądów powszechnych i Sądu Najwyższego. Jak wskazano w skardze kasacyjnej, wypowiedzi te zajmują rozbieżne stanowiska co do zakresu dopuszczalnej ingerencji sądu w treść sprostowania. Istnienie tych niejednolitości nie oznacza jednak zarazem, by w sprawie doszło do spełnienia przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Ustalenie granic sądowej modyfikacji treści sprostowania zawsze musi zostać dokonane w odniesieniu do konkretnego tekstu, którego publikacji domaga się powód, na tle całokształtu okoliczności sprawy.
Jedynie w takim wypadku możliwe jest stwierdzenie, w jakim zakresie zmiana treści sprostowania oznaczałaby wyjście poza granice żądania w rozumieniu art. 321 § 1 k.p.c. (por. uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 17 września 2008 r., III CZP 79/08, OSNC 2009, nr 5, poz. 69). W konsekwencji trudno przyjąć, by omawiana rozbieżność wynikała z różnic poglądów co do dopuszczalności ingerowania przez sąd w treść sprostowania, a zatem, by była zależna od problemu z zakresu wykładni prawa, który mógłby zostać wyjaśniony przez Sąd Najwyższy.
Na tym tle niezrozumiałe pozostaje także łączenie przez skarżących omawianej kwestii ze zmianą treści art. 32 ust. 5 Prawa prasowego. Przepis ten wyklucza wprawdzie możliwość dokonywania ingerencji w treść sprostowania, jego adresatem jest jednak redaktor naczelny czasopisma. W wypadku sądu, podstawę analogicznego ograniczenia może stanowić natomiast art. 321 § 1 k.p.c., jak była jednak mowa, stosowanie tego przepisu uzależnione jest od kształtu konkretnego żądania i innych okoliczności sprawy.Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).
O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 oraz art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. awjw