Legislator Case Law & Legislation
I CSK 594/13 AI generated

Cassation appeal dismissed; no legal issue or obvious merit found regarding investor's liability for interest.

Case Number I CSK 594/13
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the State's cassation appeal against a lower court ruling on the investor's joint liability for subcontractor payments. The State argued that judicial interpretation was needed regarding whether actual or potential knowledge of the subcontractor's contract is required for liability, but the Court noted this issue was already clarified by a prior plenary ruling. Furthermore, the State failed to demonstrate that the award of interest was obviously erroneous, as the law does not exclude such liability when the investor bears joint responsibility for the principal debt.

Legislator headnote

AI generated

Art. 398 § 1 k.p.c.; Art. 647 § 5 k.c.: A cassation appeal is admissible only if it raises a significant legal issue or is obviously meritorious; where a prior Supreme Court ruling clarifies the scope of an investor's joint liability for interest, and the lower court's decision is not obviously flawed, the appeal must be rejected.

Keywords

AI generated
cassation appeal admissibility joint and several liability subcontractor contract knowledge interest on unpaid debt Supreme Court plenary ruling

Cited Legislation

AI generated
Art. 398 § 1 k.p.c.
Pogląd zajęty przez Sąd II instancji jest dyskusyjny, natomiast nie jest oczywiście wadliwy.W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.
Art. 647 § 5 k.c.
Zdaniem skarżącego, potrzeba wykładni przepisów prawa dotyczy tego, czy aby przyjąć odpowiedzialność inwestora wobec podwykonawcy wynikającą z art. 6471 § 5 k.c.
art. 3989 § 1 k.p.c
Pogląd zajęty przez Sąd II instancji jest dyskusyjny, natomiast nie jest oczywiście wadliwy.W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.
art. 6471 § 5 k.c
Zdaniem skarżącego, potrzeba wykładni przepisów prawa dotyczy tego, czy aby przyjąć odpowiedzialność inwestora wobec podwykonawcy wynikającą z art. 6471 § 5 k.c.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I CSK 594/13 POSTANOWIENIE Dnia 22 maja 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z powództwa I. […] S.A. w R.‎przeciwko Skarbowi Państwa - Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad w W.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 maja 2014 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej ‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 23 maja 2013 r., sygn. akt I ACa […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza od pozwanego na rzecz powódki 3.600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Skarb Państwa wniósł skargę kasacyjną, w której, do uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania, powołał się na występowanie na tle tej sprawy potrzeby wykładni przepisów prawa oraz, w części, oczywistą zasadność skargi.

Zdaniem skarżącego, potrzeba wykładni przepisów prawa dotyczy tego, czy aby przyjąć odpowiedzialność inwestora wobec podwykonawcy wynikającą z art. 6471 § 5 k.c. niezbędna jest faktyczna wiedza inwestora przynajmniej o istotnych przedmiotowo postanowienia umowy między wykonawcą a podwykonawcą, czy wystarczy możliwość pozyskania tej wiedzy. Skarżący wskazał w skardze kasacyjnej orzeczenia, które w jego ocenie dokumentują rozbieżność w tym zakresie. Jednakże sprawę tę wyjaśnia uchwała składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 29 kwietnia 2008 r., III CZP 6/08 (OSNC 2008, nr 11, poz. 121), z której wynika, że zgoda inwestora na zawarcie umowy między wykonawcą a podwykonawcą może być wyrażona w każdy dopuszczalny prawem sposób.

Na tle tej sprawy sądy meriti przyjęły, że inwestor taką wiedzę miał, skoro reprezentujący go inżynier projektu był w codziennym kontakcie z podwykonawcą i ustalał z nim na bieżąco realizację projektu. Ponadto pracownicy podwykonawcy nosili stroje świadczące, kto jest ich pracodawcą, a zatem było jasne, kto jest wykonawcą tych prac. Wreszcie, nawet z powołanego w skardze kasacyjnej orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika jednoznacznie, że w nowszym orzecznictwie Sąd ten już wyraźnie przyjmował, że do odpowiedzialności solidarnej inwestora wystarczająca jest możliwość zapoznania się przez niego z treścią umowy między wykonawcą i podwykonawcą, a nie faktyczna znajomość treści tej umowy.

Uznając zatem, że problem ten został już wyjaśniony w powołanej uchwale, wątpliwość interpretacyjną przedstawioną w skardze kasacyjnej należy uznać za wyjaśnioną. Nie uzasadnia więc ona przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Oczywista zasadność skargi dotyczy zasądzenia od Skarbu Państwa odsetek za czas, gdy podwykonawca nie wezwał Skarbu Państwa do świadczenia. Nawet w odpowiedzi na skargę kasacyjną powód nie był w stanie sformułować nowych argumentów na rzecz stanowiska zajętego przez Sąd w tej sprawie. W tym zakresie istnieje z pewnością wątpliwość, która mogłaby być uznana za wartą rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy.

Trudno jednak by było uznać stanowisko zajęte przez Sąd II instancji za oczywiście nieprawidłowe. Brzmienie przepisu jednoznacznie nie wyklucza objęciem odpowiedzialności także odsetek od należnego podwykonawcy wynagrodzenia. Skoro bowiem inwestor ponosi w tym zakresie odpowiedzialność solidarną z wykonawcą, to można bronić zapatrywania, że zakres przedmiotowy wykonawcy i inwestora jest taki sam – odpowiedzialność za zapłatę wynagrodzenia oznacza bowiem odpowiedzialność za terminową zapłatę wynagrodzenia, a więc również za wszelkie konsekwencje nieterminowości świadczenia (odsetki).

Pogląd zajęty przez Sąd II instancji jest dyskusyjny, natomiast nie jest oczywiście wadliwy.W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. [aw]