Legislator Case Law & Legislation
I CSK 590/14 AI generated

Supreme Court dismisses appeal for lack of formal requirements and failure to cite correct civil procedure law articles.

Case Number I CSK 590/14
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court rejected the cassation appeal filed by the applicant against a final order confirming the acquisition of property rights through prescription. The applicant's lawyer failed to properly formulate the grounds for cassation, did not cite the correct articles of the Civil Procedure Code, and confused the legal concepts of possession and ownership. Consequently, the court ruled that the appeal was procedurally defective and inadmissible under the relevant statutory provisions.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3983 § 1, Art. 3984 § 1, Art. 3986 § 3 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if it fails to state the grounds for cassation, does not cite the correct legal provisions, or is not properly formulated according to the requirements of the Civil Procedure Code.

Keywords

AI generated
cassation appeal Civil Procedure Code formal requirements inadmissible appeal prescription of ownership procedural defect lack of grounds

Cited Legislation

AI generated
Art. 172 § 1 and 2 k.c.
Podstawą prawną zasiedzenia był art. 172 § 1 i 2 oraz art.
Art. 336 k.c.
172 § 1 i 2 oraz art. 336 k.c., z uwzględnieniem przepisów ustawy z dnia 10 maja 1990 r.
Art. 3983 § 1 k.p.c.
3989 § 1 k.p.c.), jak zresztą nie wskazał również podstaw samej skargi kasacyjnej przez sformułowanie zarzutów wobec zaskarżanego orzeczenia (art. 3983 § 1, art.
Art. 3984 § 1 k.p.c.
Pełnomocnik wnioskodawczyni nie spełnił żadnej przesłanki wymaganej dla skargi kasacyjnej przez art. 3984 § 1, 2 i 3 k.p.c.
Art. 3986 § 2 and 3 k.p.c.
Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu i powinien był to już uczynić Sąd drugiej instancji po wpłynięciu do niego pisma procesowego pełnomocnika wnioskodawczyni, także po „uzupełnieniu braków” (art. 3986 § 2 k.p.c.).
Art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 336 k.c
172 § 1 i 2 oraz art. 336 k.c., z uwzględnieniem przepisów ustawy z dnia 10 maja 1990 r.
art. 3986 § 2 k.p.c
Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu i powinien był to już uczynić Sąd drugiej instancji po wpłynięciu do niego pisma procesowego pełnomocnika wnioskodawczyni, także po „uzupełnieniu braków” (art. 3986 § 2 k.p.c.).
art. 39315 k.p.c
3931 pkt 1 oraz art. 39315 k.p.c.
art. 3989 § 1 k.p.c

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I CSK 590/14 POSTANOWIENIE Dnia 25 marca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wojciech Katner w sprawie z wniosku S. B.‎przy uczestnictwie Miasta w W., S. B., Z. B., M. J. P., D. Z., A. B. i J. B.‎o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedznie,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 marca 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni ‎od postanowienia Sądu Okręgowego w W.‎z dnia 6 grudnia 2013 r., sygn. akt IV Ca […], odrzuca skargę kasacyjną.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 6 grudnia 2013 r. Sąd Okręgowy w W. oddalił apelację uczestnika postępowania m. w W. od postanowienia Sądu Rejonowego w W. z dnia 7 czerwca 2011 r., którym stwierdzone zostało z dniem 27 maja 2005 r. zasiedzenie własności udziału 2/3 w zabudowanej nieruchomości w W. przez I. i S. małżonków B. na zasadzie wspólności majątkowej małżeńskiej. Podstawą prawną zasiedzenia był art. 172 § 1 i 2 oraz art. 336 k.c., z uwzględnieniem przepisów ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym (…).

Oddalając apelację w tej sprawie Sąd drugiej instancji przyjął ustalenia faktyczne i podzielił ocenę prawną Sądu Rejonowego. W skardze kasacyjnej pełnomocnik wnioskodawczyni S. B., nie powołując żadnej podstawy prawnej ograniczył się do stwierdzenia, że orzeczenie Sądu Rejonowego było błędne przez „przyznanie wnioskodawcom nie całości działki ale udział 2/3 części”, a to „jest sprzeczne z zasadami nabycia nieruchomości przez zasiedzenie i w istotny sposób narusza obowiązujące prawo i dlatego konieczne jest wniesienie „kasacji” w niniejszej sprawie.

W odniesieniu do postanowienia Sądu drugiej instancji pełnomocnik nie sformułował żadnych wniosków, poza oczekiwaniem orzeczenia Sądu Najwyższego na podstawie art. 39315 (chyba zamiast art. 39815 § 1) k.p.c. W piśmie z dnia 21 marca 2014 r., mającym uzupełnić braki skargi kasacyjnej podał jedynie, że „koniecznym jest sprostowanie postanowienia Sądu Rejonowego i orzeczenie, że całość działki nabył przez zasiedzenie I. B. i jego małżonka S. w całości”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu i powinien był to już uczynić Sąd drugiej instancji po wpłynięciu do niego pisma procesowego pełnomocnika wnioskodawczyni, także po „uzupełnieniu braków” (art. 3986 § 2 k.p.c.). Wyjątkowo zdarza się otrzymać przez Sąd Najwyższy pism procesowych, mających w dodatku stanowić o wniesieniu wyjątkowego środka zaskarżenia, jakim jest skarga kasacyjna, tak niedbale i wadliwie od strony prawnej sporządzonych. Pełnomocnik wnioskodawczyni nie spełnił żadnej przesłanki wymaganej dla skargi kasacyjnej przez art. 3984 § 1, 2 i 3 k.p.c. Z brzmienia samego tytułu pisma procesowego wszczynającego postępowanie kasacyjne (nie ma ono daty) i z dalszych stwierdzeń oraz powołania art. 392 § 1, art. 3931 pkt 1 oraz art. 39315 k.p.c. wynika, że profesjonalny pełnomocnik wnioskodawczyni nie zauważył, iż od szeregu już lat nie ma w sprawach cywilnych kasacji, tylko jest skarga kasacyjna, a przepisy k.p.c. jej dotyczące zostały znowelizowane.

Niezależnie nawet od tego nie zauważył, że skarga ta przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji, a nie od orzeczenia pierwszo- instancyjnego, wobec którego sformułował skargę i wadliwość tego właśnie orzeczenia uznał za konieczną przyczynę wniesienia „kasacji”. Poza kilkoma zdaniami, w których przyznał rację uzasadnieniu postanowienia Sądu Okręgowego, postanowienie to było dla pełnomocnika skarżącej raczej obojętne, czemu dał wyraz w pkt 4 bardzo krótkiego uzasadnienia, pisząc: „Kasacja w zasadzie dotyczy tylko rozstrzygnięcia czy słusznym jest postanowienie Sądu Rejonowego…” itd.

Patrząc z punktu widzenia interesów reprezentowanej wnioskodawczyni, która przez prawomocne postanowienie Sądu Okręgowego ma już stwierdzone zasiedzenie 2/3 własności nieruchomości, zaniechał wskazać, że wnosząc „kasację” winien podać, czy chodzi mu ‎o podważenie orzeczenia w całości, czy też w części. Na koniec należy dodać, że pełnomocnik skarżącej w ogóle nie doszedł do tych przepisów k.p.c., które wymagają sformułowania wniosku wraz z uzasadnieniem wystąpienia podstaw do przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 1 k.p.c.), jak zresztą nie wskazał również podstaw samej skargi kasacyjnej przez sformułowanie zarzutów wobec zaskarżanego orzeczenia (art. 3983 § 1, art. 3984 § 1pkt 2 k.p.c.); chyba że za takowy zarzut zamierzał uznać zdanie w piśmie uzupełniającym wniosek:

„obowiązujące prawo materialne w postępowaniu o zasiedzenie ustala, że tylko wyłączny właściciel nieruchomości może domagać się zasiedzenia”, co jest oczywiście całkowitym pomieszaniem posiadania z własnością, do której dopiero prowadzi zasiedzenie (art. 172 k.c.). Wskazane błędy dyskwalifikują skargę, jako pismo procesowe i z tych względów na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c. podlega ona odrzuceniu. [l.n]