Supreme Court dismisses appeal on VAT partial payment issue as it lacks public legal significance. The court rejects the claim that partial payment constitutes invalid acknowledgment. The ruling emphasizes that the appeal question was irrelevant to the binding facts. The decision upholds the lower court's finding on statute of limitations. The court notes the appeal arguments aimed to undermine established findings. The ruling clarifies that appeals must address public legal issues. The court finds the specific VAT payment question unconnected to the case. The decision confirms the lower court's assessment of the debt timeline. The appeal is rejected due to lack of necessary legal significance.

Sygn. akt I CSK 575/18 POSTANOWIENIE Dnia 26 kwietnia 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Paweł Grzegorczyk w sprawie z powództwa K. C.‎przeciwko E. D., M. D. i R. D.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej‎w dniu 26 kwietnia 2019 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej pozwanych od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 12 kwietnia 2018 r., sygn. akt I ACa […], ‎odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten odpowiada charakterowi skargi kasacyjnej, jako nadzwyczajnego środka zaskarżenia, o dominującym publicznoprawnym charakterze, przysługującego od orzeczeń wydanych po przeprowadzeniu dwuinstancyjnego postępowania sądowego, w którym sąd pierwszej i drugiej instancji dysponuje pełną kognicją w zakresie faktów i dowodów.

W powiązaniu z art. 3984 § 2 k.p.c. oznacza to, że w skardze kasacyjnej nieodzowne jest powołanie i uzasadnienie okoliczności o charakterze publicznoprawnym, które stanowią wyłączną podstawę oceny pod kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania pozwani E. D., M. D. i R. D. wskazali na istotne zagadnienie prawne sprowadzające się do „(…) wyjaśnienia, czy częściowa wpłata przez dłużnika na poczet faktury VAT powoduje zmianę daty wymagalności (…) czy też powinna być rozpatrywana w kontekście przerwania terminu przedawnienia jako uznanie niewłaściwe (…)”.

Ponadto, zdaniem pozwanych, w sprawie należy rozważyć, jakie warunki musi spełniać częściowa wpłata na poczet zobowiązania udokumentowanego fakturą, by stanowiła uznanie niewłaściwe. Powołanie się w skardze kasacyjnej na istotne zagadnienie prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) wymaga sformułowania problemu prawnego i uzasadnienia, że ma on znaczenie dla rozwoju prawa lub precedensowy charakter. Problem ten powinien odnosić się do konkretnych, powołanych we wniosku przepisów prawa, zostać ujęty w sposób abstrakcyjny, tak, aby jego rozstrzygnięcie mogło uzyskać ogólniejsze znaczenie, a zarazem wiązać się z rozpoznawaną sprawą.

Konieczne jest przy tym wskazanie argumentów, które prowadzą do jego rozbieżnych ocen i możliwych wariantów interpretacyjnych (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151, z dnia 13 lipca 2007 r. III CSK 180/07, niepubl.; z dnia 10 kwietnia 2014 r., IV CSK 623/13, niepubl., z dnia 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14, niepubl., z dnia 9 kwietnia 2015 r., V CSK 547/14, niepubl.).Sformułowany w skardze problem nie czynił zadość wskazanym wymaganiom, ponieważ odrywał się od ustaleń i motywów prawnych zaskarżonego wyroku.

Sąd Apelacyjny nie przyjął, że częściowa zapłata dokonana przez J. D. na poczet faktury nr […] doprowadziła do przerwy biegu terminu przedawnienia i nie odwołał się do koncepcji uznania niewłaściwego. Sąd Apelacyjny nie uznał tym bardziej, że częściowa zapłata skutkowała przesunięciem terminu wymagalności pozostałej części roszczenia. Przyjął natomiast, że powód i J. D. uzgodnili, iż faktura nr […] zostanie zapłacona w określonym w niej terminie tylko częściowo, to jest z pominięciem kwoty 84 277, 57 zł stanowiącej połowę sumy zabezpieczenia zapłaconej uprzednio przez J.

D. zamawiającemu, zgodnie z ustalonymi między nimi zasadami współpracy przy realizowaniu zamówień udzielanych w drodze przetargu. Zapłata reszty sumy określonej w fakturze miała według ustaleń Sądu Apelacyjnego nastąpić po zwrocie kaucji, co miało miejsce w dniu 21 maja 2010 r. W konsekwencji dopiero od tej daty można było mówić o wymagalności roszczenia o zapłatę tej kwoty i rozpoczęciu biegu przedawnienia. W kontekście tych ustaleń podniesiony przez skarżących problem był bezprzedmiotowy z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy.

Niezależnie od tego, Sąd Najwyższy zauważa, że argumenty zawarte we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania służyły nie tyle prezentacji możliwych wariantów rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego, lecz zmierzały do podważenia wiążących Sąd Najwyższy ustaleń (art. 39813 § 2 k.p.c.) i ocen dokonanych przez Sąd Apelacyjny w zakresie terminu wymagalności roszczenia o zapłatę niezapłaconej kwoty należnej na podstawie faktury nr […]. Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji. aj