Supreme Court dismisses appeal for lack of legal issue, ruling burden of proof lies with claimant.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal, ordering the appellant to pay the costs. The appellant argued that the lower court erred by failing to apply the good faith requirement under the Civil Code, claiming the defendant should have known about the property rights. The court held that the appellant failed to demonstrate any serious legal question or violation of statutory provisions, as the burden of proving unauthorized use and bad faith rested with the claimant.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; The Supreme Court will not accept a cassation appeal unless a significant legal issue exists or the lower court's decision is obviously incorrect.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt I CSK 567/13 POSTANOWIENIE Dnia 8 maja 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z powództwa K. L.przeciwko P. […] S.A. w W., Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych w W. i Bankowi […] S.A. w W.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 maja 2014 r.,na skutek skargi kasacyjnej powodaod wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 23 listopada 2012 r., sygn. akt VI ACa […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od powoda na rzecz pozwanej P. […] S.A. w W. 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie powód wniósł skargę kasacyjną, w której dla uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania powołał się wyłącznie na jej oczywistą zasadność, która ma wynikać z naruszenia przez Sąd II instancji art. 7 i 6 k.c. W ocenie skarżącego to pozwany powinien udowodnić, że działał z należytą starannością, a mimo to nie mógł wiedzieć, że korzysta z nieruchomości będącej cudzą własnością, tym bardziej, że wiedza o własności budynku wynika z ksiąg wieczystych, co do których przyjmuje się powszechną znajomość ich treści.
Skarga stanowi jednak w istocie polemikę z zakwestionowanym rozstrzygnięciem Sądu II instancji. Jest bowiem jasne, że to dochodzący zapłaty za bezumowne korzystanie z nieruchomości musi wykazać fakt korzystania z nieruchomości oraz złą wiarę korzystającego. Samo powołanie się na wielkość podmiotu korzystającego i dysponowanie przez niego działem prawnym nie świadczy o tym, że znał on stan prawny nieruchomości. Nie budował on budynku ani nie nabywał nieruchomości, a jedynie korzystał z części budynku – nie można więc wymagać, aby sprawdzał i kwestionował prawo tego, kto budynkiem administrował, do tego budynku.
Nie przesądzając zatem, czy pozwany był w dobrej, czy złej wierze, zgodzić się trzeba z Sądem II instancji, że to powód musiał podważyć domniemanie dobrej wiary pozwanego i to mu się nie udało – przynajmniej w takim stopniu, że zakwestionowane rozstrzygnięcie nie jest oczywiście nieprawidłowe. Nie ma przy tym znaczenia, że pozostali pozwani świadczyli żądane wynagrodzenie.W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. [aw]