Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to prove procedural invalidity under Civil Procedure Code. The court rejects arguments regarding the appellate court's conduct. The decision emphasizes that cassation cannot re-evaluate facts or evidence. The ruling upholds the finality of the second-instance judgment. The court finds the appellant's justification insufficient and procedurally flawed.

Sygn. akt I CSK 562/13 POSTANOWIENIE Dnia 8 maja 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wojciech Katner w sprawie z powództwa P. G.‎przeciwko M. S.‎o ochronę dóbr osobistych,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 maja 2014 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powoda‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 6 czerwca 2013 r., sygn. akt I ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 26 listopada 2012 r. Sąd Okręgowy w T. uwzględnił powództwo P. G. i zobowiązał pozwanych M. S. i Z. M. do złożenia oświadczenia o oznaczonej treści, zawierającego przeproszenie powoda za naruszenie jego dóbr osobistych w postaci dobrego imienia, wizerunku i czci. Zasądził ponadto 2000 złotych na cel społeczny, oddalając powództwo w pozostałej części oraz w zakresie zadośćuczynienia. W wyniku apelacji pozwanego M. S., wyrokiem z dnia 6 czerwca 2013 r. Sąd Apelacyjny w […] zmienił wyrok Sądu pierwszej instancji i oddalił powództwo w stosunku do tego pozwanego, zmieniając odpowiednio wobec niego inne punkty wyroku tego Sądu oraz rozstrzygnął o kosztach postępowania.

W uzasadnieniu wskazał, że powód wbrew obowiązkowi z art. 6 k.c. nie udowodnił naruszenia jego dóbr osobistych, a zachowanie pozwanego nie było ponadto bezprawne, mieszcząc się w granicach dopuszczalnej krytyki zarządzania przez firmę powoda wspólnotą mieszkaniową, z której funkcjonowaniem wiąże się rozpoznawana sprawa. W skardze kasacyjnej powód zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 378 § 1 k.p.c. poprzez rozpoznanie sprawy poza granicami apelacji; art. 236 i art. 162 k.p.c. poprzez ustalenie faktów na podstawie dowodów, które nie zostały w sprawie dopuszczone; art. 328 § 2 k.p.c. z podobnych względów jak poprzednie; art. 386 § 4 k.p.c. poprzez jego niezastosowanie i doprowadzenie w konsekwencji do nieważności postępowania apelacyjnego.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i zasądzenie kosztów postępowania.W odpowiedzi na skargę pozwany M. S. wniósł o oddalenie skargi powoda i zasądzenie kosztów postępowania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna nie mogła zostać przyjęta do rozpoznania ze względu na niespełnienie przesłanek z art. 3989 § 1 k.p.c. We wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania pełnomocnik skarżącego powołał się na nieważność postępowania apelacyjnego (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.), wywołaną pozbawieniem strony powodowej możliwości obrony swoich praw.

Uzasadnienie tego wniosku jest trudne do zrozumienia, ze względu na kwestionowanie przez powoda uprawnienia Sądu drugiej instancji do pełnej apelacji, z przeprowadzeniem w wymaganym zakresie postępowania dowodowego, zgodnie z zarzutami i wnioskami apelacji. W okolicznościach sprawy nie zostało wykazane w żadnym stopniu w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie sprawy do rozpoznania, że powód nie miał możliwości przedstawienia swoich racji i dowodów, co miałoby prowadzić do nieważności postępowania (art. 397 § 5 k.p.c.). Tymczasem w postępowaniu przed Sądem drugiej instancji dokonano odmiennych ustaleń stanu faktycznego i odmiennej oceny dowodów, co spowodowało oddalenie powództwa.

Zarzuty skarżącego prowadzą w rzeczywistości do podważenia ustaleń faktycznych na rzecz własnego widzenia stanu faktycznego, co w postępowaniu kasacyjnym jest niedopuszczalne (art. 3983 § 3 i art. 39813 § 2 k.p.c.). Nie jest zrozumiałe powoływanie się pełnomocnika skarżącego na „ubogacenie stanu faktualnego” przez Sąd Apelacyjny w rozpoznawanej sprawie, jak też „zapętlenie” uchybień procesowych (s. 3-4) i w rezultacie nie przewidzenie przez stronę powodową możliwości odmiennej oceny materiału dowodowego przez ten Sąd oraz, że strona powodowa „nie przygotowała się formalnie na taki przebieg postępowania”.

Sposób uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazuje na niewystarczające spełnienie utrwalonych w orzecznictwie i piśmiennictwie wymagań takiego uzasadnienia, o czym mowa w art. 3984 § 2 k.p.c. Mając to na uwadze należało na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzec jak w postanowieniu. Nieprzyznanie pozwanemu od powoda kosztów postępowania kasacyjnego wynika z braku wniosku o nieprzyjmowanie skargi do rozpoznania w odpowiedzi na skargę kasacyjną. [aw]