Criminal civil procedure appeal dismissed for lack of obvious legal error or statutory interpretation need.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal against a civil judgment regarding damages and rent. The appellant argued that the lower court incorrectly assessed the impact of the defendant's behavior on the plaintiff's mental state and failed to autonomously examine criminal offense signs. The court rejected these claims, ruling that the appeal did not demonstrate an obvious legal error or a genuine need for statutory interpretation.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 pkt 2, 4 k.p.c.; A cassation appeal is obviously justified only if it reveals an obvious contradiction with non-interpretation-able laws causing a clearly flawed judgment, or if it presents a serious, real need for statutory interpretation that is not evident from existing case law.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
I CSK 5513/22 POSTANOWIENIE 25 stycznia 2024 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Adam Doliwa na posiedzeniu niejawnym 25 stycznia 2024 r. w Warszawiew sprawie z powództwa M. P.przeciwko X.Y. - Komornikowi Sądowemu przy Sądzie Rejonowym dla Łodzi-Widzewa w Łodzio zadośćuczynienie, odszkodowanie i rentę,na skutek skargi kasacyjnej M. P.od wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi I Wydział Cywilnyz 24 stycznia 2022 r., I ACa 322/21, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od powódki na rzecz pozwanego kwotę 2 700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia niniejszego postanowienia powódce do dnia zapłaty.
UZASADNIENIE
Powódka M. P. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 24 stycznia 2022 r., wydanego w sprawie przeciwko X.Y.– Komornikowi Sądowemu przy Sądzie Rejonowym dla Łodzi-Widzewa w Łodzi o zadośćuczynienie, odszkodowanie i rentę.Powódka oparła wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania na przesłankach wymienionych w art. 3989 § 1 pkt 2 i 4 k.p.c., jednak umotywowała go tylko w zakresie oczywistej zasadności, wskazując, że wynika ona z niezasadnego przyjęcia przez Sąd II instancji, że nie można stwierdzić wpływu zachowania skarżącego na kondycję psychiczną powódki, a także z zaniechania spełnienia wymagania autonomicznego badania znamion przestępstwa w postępowaniu cywilnym i bezzasadne oparcie się na ustaleniach wynikających z wyroku wydanego w sprawie karnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., jeżeli zachodzi niewątpliwa, widoczna na pierwszy rzut oka, tj. bez konieczności głębszej analizy, sprzeczność orzeczenia z przepisami prawa nie podlegającymi różnej wykładni i w wyniku takiego naruszenia prawa zapadło w drugiej instancji orzeczenie oczywiście wadliwe. O przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania nie decyduje samo oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego przez sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia.
Skarżący zaś powinien uzasadnić tę przesłankę, wskazując jedynie na argumenty mieszczące się w zakresie kognicji Sądu Najwyższego. Nie może więc powoływać się na wadliwość ustaleń faktycznych, ani opierać na innych faktach niż stanowiące podstawę rozstrzygnięcia (zob. np. postanowienia SN z 7 grudnia 2023 r., I CSK 5630/22; z 8 listopada 2023 r., I CSK 3494/23; z 20 października 2023 r., I CSK 1631/23 oraz z 25 września 2023 r., I CSK 903/23).Skarżąca podjęła polemikę ze sposobem dokonywania oceny dowodów i ustalania stanu faktycznego sprawy przez sądy meriti, co jest niedopuszczalne na mocy art. 39813 § 2 k.p.c. Ponadto nie podała żadnych argumentów uzasadniających występowania w sprawie potrzeby wykładni przepisów prawa, a nawet nie wskazała, wykładnię których przepisów – w jej ocenie – powinien przeprowadzić Sąd Najwyższy.Powołanie się na przyczynę kasacyjną przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga natomiast wykazania przez stronę skarżącą, że chodzi o wykładnię wyraźnie wskazanego przepisu prawa, którego treść i znaczenie nie zostały dostatecznie wyjaśnione w dotychczasowym orzecznictwie, lub że istnieje potrzeba zmiany ich dotychczasowej wykładni, podania, w drodze stosownego jurydycznego wywodu, na czym owe wątpliwości polegają, a także że mają one poważny oraz rzeczywisty charakter i ich rozstrzygnięcie wiąże się z rozpatrywaną sprawą i jest istotne z punktu widzenia wyniku postępowania oraz publicznoprawnych funkcji skargi kasacyjnej.
Jeżeli podstawą wniosku w tym zakresie jest twierdzenie o występujących w orzecznictwie sądowym rozbieżnościach wynikających z dokonywania przez sądy różnej wykładni przepisu, konieczne jest wskazanie rozbieżnych orzeczeń, dokonanie ich analizy i wykazanie, że rozbieżność wynika z różnej wykładni wskazanego przepisu (zob. postanowienia SN z 20 grudnia 2023 r., I CSK 6296/22; z 6 grudnia 2023 r., I CSK 620/23; z 25 października 2023 r., I CSK 2968/23 oraz z 19 września 2023 r., I CSK 4824/22). Ponieważ przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 2 i art. 3989 § 1 pkt 4 odpowiadają dwóm rozbieżnym potrzebom kasacyjnym – pierwsza odnosi się do skomplikowanego, nierozstrzygniętego jeszcze problemu prawnego, druga zaś ma na celu usunięcie z obrotu orzeczeń wydanych na skutek rażącego naruszenia jednolicie rozumianego przepisu prawa - to nie można twierdzić, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, a jednocześnie wskazywać na istnienie potrzeby wykładni przepisów - wymagającej z natury rzeczy pogłębionych rozważań (zob. np. postanowienia SN z 6 grudnia 2023 r., III USK 417/22 oraz z 24 sierpnia 2023 r., I CSK 1812/23).Z tych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania, o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął zaś na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 i § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie.[SOP][ał]