Legislator Case Law & Legislation
I CSK 546/16 AI generated

Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to separately justify admissibility grounds under Civil Procedure Code.

Case Number I CSK 546/16
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the cassation appeal because the appellant failed to separately and autonomously justify the grounds for admissibility under Article 3989 of the Civil Procedure Code. The appellant conflated the admissibility request with the substantive cassation grounds regarding contract termination and defective work performance. Consequently, the court found no serious legal issue requiring review and upheld the lower court's decision on the merits.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3984 § 2 k.p.c.: The request for admission of a cassation appeal must be substantiated separately from the grounds for the appeal itself, as the admissibility institution serves a distinct purpose with specific qualifying prerequisites.

Keywords

AI generated
cassation appeal admissibility separate justification requirement Civil Procedure Code substantive vs procedural grounds serious legal issue

Cited Legislation

AI generated
art. 3989 § 1 k.p.c.
Spełnieniem tego wymagania nie jest przedstawienie dowolnych argumentów uzasadniających przyjęcie skargi do rozpoznania ani też samo tylko powtórzenie art. 3989 § 1 k.p.c., z pomięciem odpowiedniego wywodu jurydycznego wykazującego istnienie przesłanek przyjęcia skargi do rozpoznania (por.
art. 3984 § 2 k.p.c.
Obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do tych przesłanek (art. 3984 § 2 k.p.c.), gdyż tylko wtedy może być osiągnięty cel wymagań przewidzianych w art.
art. 3983 § 3 k.p.c.
art. 39813 § 2 k.p.c.
3983 § 3 i art. 39813 § 2 k.p.c.).
art. 98 k.p.c.
oraz - co do kosztów postępowania - art. 98, art.
art. 108 § 1 k.p.c.
art. 39821 k.p.c.
art. 391 § 1 k.p.c.
39821 i art. 391 § 1 k.p.c., § 10 ust.
§ 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r.
art. 3989 § 1 k.p.c
Spełnieniem tego wymagania nie jest przedstawienie dowolnych argumentów uzasadniających przyjęcie skargi do rozpoznania ani też samo tylko powtórzenie art. 3989 § 1 k.p.c., z pomięciem odpowiedniego wywodu jurydycznego wykazującego istnienie przesłanek przyjęcia skargi do rozpoznania (por.

Cited Case Law

AI generated
postanowienie Sądu Najwyższego z 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08, nie publ.
postanowienie Sądu Najwyższego z 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08, nie publ.).Skonfrontowanie uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z motywami zaskarżonego wyroku nie pozwala stwierdzić, żeby spełnione zostały przesłanki, na które powołuje się skarżąca.
postanowienie Sądu Najwyższego z 24 stycznia 2011 r., IV CSK 485/10, nie publ.
postanowienie Sądu Najwyższego z 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49
III CSK 104/08
Supreme Court dismisses appeal for failure to cite legal grounds and request annulment with scope under Civil Procedure Code.
IV CSK 485/10
Supreme Court dismisses cassation appeal as no new legal issue exists regarding co-ownership profit claims.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I CSK 546/16 POSTANOWIENIE Dnia 16 lutego 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marta Romańska w sprawie z powództwa D. G.-W.‎przeciwko Gminie P.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 lutego 2017 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powódki ‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 12 maja 2016 r., sygn. akt I ACa […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2) zasądza od powódki na rzecz strony pozwanej kwotę ‎ 3.600 (trzy tysiące sześćset) zł tytułem zwrotu kosztów‎ postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do tych przesłanek (art. 3984 § 2 k.p.c.), gdyż tylko wtedy może być osiągnięty cel wymagań przewidzianych w art. 3984 § 2 k.p.c. Rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika z oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym, o których jest mowa w art. 3989 § 1 k.p.c. Powódka wniosła o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na jej oczywistą zasadność (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) w związku z uznaniem przez Sąd Apelacyjny za skuteczne postanowienia umowy zastrzegającego prawo odstąpienia od niej bez oznaczenia terminu, w jakim to uprawnienie może być wykonane oraz z uwagi na potrzebę wykładni przepisów wywołujących rozbieżność w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.), w związku z potrzebą udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy nieterminowość wykonania dzieła stanowi jego wykonywanie w sposób wadliwy albo sprzeczny z umową w rozumieniu art. 636 § 1 k.c.Obu powyższych podstaw wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powódka nie uzasadniała szerzej i odrębnie od uzasadnienia podstaw kasacyjnych.

Tymczasem w orzecznictwie Sądu Najwyższego podkreśla się, że chociażby ze względu na odmienny cel instytucji przedsądu i jej odrębne oraz kwalifikowane przesłanki, wskazanie i uzasadnienie okoliczności decydujących o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie może polegać na odwołaniu się do podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia. W prawidłowo sporządzonej skardze kasacyjnej oba powyższe elementy muszą pojawić się oddzielnie i autonomicznie. Spełnieniem tego wymagania nie jest przedstawienie dowolnych argumentów uzasadniających przyjęcie skargi do rozpoznania ani też samo tylko powtórzenie art. 3989 § 1 k.p.c., z pomięciem odpowiedniego wywodu jurydycznego wykazującego istnienie przesłanek przyjęcia skargi do rozpoznania (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08, nie publ.).Skonfrontowanie uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z motywami zaskarżonego wyroku nie pozwala stwierdzić, żeby spełnione zostały przesłanki, na które powołuje się skarżąca. Oczywista zasadność skargi kasacyjnej w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wiąże się z ewidentną i widoczną już na pierwszy rzut oka wadliwością zaskarżonego orzeczenia, której stwierdzenie nie wymaga prowadzenia bardziej złożonych rozumowań (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z 24 stycznia 2011 r., IV CSK 485/10, nie publ. oraz z 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49).

W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie uzasadniono tego rodzaju wadliwości zaskarżonego orzeczenia ani tego rodzaju wadliwości postępowania przeprowadzonego przed Sądem drugiej instancji. Powódka skonstruowała zarzuty w odniesieniu do wydanego w sprawie rozstrzygnięcia z odwołaniem się do prezentowanego przez siebie stanu faktycznego sprawy, a pominęła okoliczności faktyczne ustalone przez Sąd Apelacyjny, które stanowiły podstawę orzeczenia, i którymi Sąd Najwyższy przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej byłby związany (art. 3983 § 3 i art. 39813 § 2 k.p.c.).

Sąd Apelacyjny określił świadczenie, do wykonania którego powódka zobowiązała się w umowie z pozwanym. Dzieło to miała wykonać w całości w ustalonym terminie, gdyż taka umowa wiązała strony, a interesu pozwanego nie zaspokajały złożone mu przez powódkę części dokumentacji projektowej (art. 379 § 2 k.c.). Sąd Apelacyjny wskazał, że pozwana złożyła oświadczenie o odstąpieniu od umowy z powódką z powołaniem się na § 8 ust. 4 umowy łączącej strony, ale nie oznacza to, że Sąd ten przyjął, iż pozwana zrealizowała tym samym umowne prawo odstąpienia od umowy.

Sąd Apelacyjny nie powołał się bowiem wcale na art. 395 k.c. w związku z postanowieniami umowy łączącej strony, jako podstawę uzasadniającą oświadczenie pozwanego o odstąpieniu od umowy, lecz na art. 636 k.c., który określa przesłanki wykonania ustawowego uprawnienia do odstąpienia od umowy. Sąd Apelacyjny stwierdził, że takie właśnie uprawnienie wykonała pozwana, chociaż uzgodnione przez strony przesłanki odstąpienia od umowy odpowiadały przesłankom ustawowym. W tej sytuacji problem prawny sformułowany przez powódkę nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

O wykonywaniu dzieła przez powódkę niezgodnie z umowę świadczyło zaś nie tylko to, że powódka uchybiła uzgodnionym terminom oddania dzieła (co odpowiadałoby samodzielnej przesłance odstąpienia od umowy określonej w art. 635 k.c.), ale że składała pozwanej dokumentację fragmentaryczną i niekompletną.Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 3989 k.p.c. oraz - co do kosztów postępowania - art. 98, art. 108 § 1 w zw. z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c., § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.

U. poz. 1804), Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji. awjw