Supreme Court dismisses cassation appeal on publication of correction, citing lack of new legal issue and obvious merit.

Sygn. akt I CSK 540/17 POSTANOWIENIE Dnia 25 stycznia 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Dończyk w sprawie z powództwa G. M.‎przeciwko A. M.‎o opublikowanie sprostowania,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 stycznia 2018 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej pozwanego ‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 13 marca 2017 r., sygn. akt VI ACa […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 540 (pięćset ‎ czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania ‎ przed Sądem Najwyższym.

UZASADNIENIE

Określone w art. 3984 § 2 wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które - zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. - będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania.

Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 13 marca 2017 r. pozwany A. M. oparł wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na przesłankach określonych w art. 3989 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c. Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie Sądu Najwyższego poglądem, za istotne zagadnienie prawne w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. uznaje się zagadnienie nowe i dotychczas niewyjaśnione.

Zagadnienie to musi mieć charakter istotny i być zagadnieniem ściśle jurydycznym, tj. dającym się przedstawić w sposób syntetyczny i oderwany od kontrowersji dotyczących ustaleń faktycznych lub oceny dowodów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 grudnia 2008 r., III CSK 285/08, ICBSN 2009, nr 4, s. 48). Chodzi przy tym o zagadnienie o charakterze abstrakcyjnym, którego wyjaśnienie przyczyni się do rozwoju jurysprudencji, a jego rozstrzygnięcie będzie miało znaczenie nie tylko dla oceny konkretnej, jednostkowej sprawy, ale także dla innych podobnych spraw.

Z tej przyczyny przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej z powołaniem się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) wymaga wykazania przez skarżącego, że w sprawie występuje zagadnienie nowe, nierozwiązane dotychczas w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może przyczynić się do rozwoju prawa. Stwierdzić należy, że powyższych wymagań skarżący nie spełnił. Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w części odnoszącej się do przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. nie zawiera sformułowanego istotnego zagadnienia prawnego.

Skarżący ogranicza się jedynie do wyartykułowania własnej oceny prawnej stanu faktycznego sprawy bez syntetycznego wyróżnienia dostrzeganego zagadnienia prawnego. Dla przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej z powołaniem się na art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. konieczne jest wyeksponowanie zagadnienia prawnego, przytoczenie uzasadnienia istoty dostrzeganego zagadnienia problemowego oraz wyjaśnienie, jaki wpływ wyróżnione zagadnienie ma dla rozwoju prawa i działalności orzeczniczej sądów. Na skarżącym spoczywa więc obowiązek nie tylko ujęcia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania, ale również uzasadnienie dostrzeganych przesłanek przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3984 § 2 k.p.c.).

Nie ma również podstaw do uznania, że na tle sprawy występuje potrzeba wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości i wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądowym. Wyróżniony przez skarżącego problem wykładni art. 32 ust. 5 prawa prasowego był już przedmiotem wypowiedzi Sądu Najwyższego stanowiących jednolitą linię orzeczniczą (por. uchwała z dnia 17 września 2008 r., III CZP 79/08, OSNC 2009, nr 5, poz. 69 oraz wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 8 lutego 2008 r., I CSK 375/07, nie publ., z dnia 3 września 2009 r., I CSK 58/09, OSNC-ZD 2010, nr 2, poz. 59 i z dnia 12 stycznia 2017 r., I CSK 61/16, nie publ.).Odwołując się do treści wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania stwierdzić należy, że nie zostały przez skarżącego przedstawione wystarczające motywy pozwalające na uznanie, iż skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Wyróżniona w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania zachodzi wtedy, gdy zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej wynika prima facie, bez głębszej analizy prawnej. Dotyczy to więc jedynie uchybień przepisom prawa materialnego albo procesowego, zarzucanym sądowi drugiej instancji w skardze kasacyjnej, o charakterze elementarnym polegających w szczególności na oparciu rozstrzygnięcia na wykładni przepisu oczywiście sprzecznej z jednolitą i ugruntowaną jego wykładnią przyjmowaną w orzecznictwie i nauce prawa, na zastosowaniu przepisu, który już nie obowiązywał względnie na oczywiście błędnym zastosowaniu określonego przepisu w ustalonym stanie faktycznym.

Tych elementów nie można przypisać przedstawionemu przez skarżącego uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej, w którym skarżący wiąże oczywistą zasadność skargi z zarzutem nadużycia przez powodowa instytucji sprostowania w zakresie jego rzeczowości oraz konieczności odnoszenia się do faktów zawartych w materiale procesowym. Nie można przyjąć, aby ocena prawa Sądu drugiej instancji tego aspektu sprawa była oczywiście błędna, a skarga kasacyjna oczywiście uzasadniona (por. argumenty wskazane w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 12 stycznia 2017 r., I CSK 61/16, nie publ. oraz powołanych przez Sąd Apelacyjny wyrokach Sądu Najwyższego z dnia 29 czerwca 2007 r., I CSK 81/07, nie publ. i z dnia 4 listopada 2016 r., I CSK 733/15).W sprawie nie zachodzi również nieważność postępowania, którą Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę - w granicach zaskarżenia - z urzędu (art. 39813 § 1 k.p.c.).

Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego, na wniosek zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną, orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99, 391 § 1 i 39821 k.p.c. oraz przepisów § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 8 ust. 1 pkt 2, § 15 ust. 1 i 2 oraz § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.). awjw