CPC appeal dismissed for failing to meet legal issue requirements under Art. 3989 § 1. The court rejected the appeal due to lack of abstract legal significance. The appeal was dismissed because the legal issue raised did not meet the requirements of Art. 3989 § 1 of the Civil Procedure Code. The court held that the appellant failed to demonstrate the abstract legal significance required for admissibility. The decision emphasizes that mere disagreement with lower court interpretation is insufficient for a legal issue. The court ruled that the specific contract interpretation did not raise a general legal question. The appeal was dismissed because the legal issue lacked the necessary abstract character. The court found the appellant's arguments did not meet the statutory requirements for admissibility. The decision clarifies the strict criteria for admitting cassation appeals under Polish law.

Sygn. akt I CSK 538/22 POSTANOWIENIE Dnia 28 stycznia 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Paweł Grzegorczyk w sprawie z powództwa G. [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Z.‎przeciwko P. [...] S. A. w W., Biuru Usług Finansowo - Księgowych D. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji w Z.‎o zapłatę,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 stycznia 2022 r.,‎skargi kasacyjnej strony powodowej ‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w [...]‎z dnia 1 lipca 2020 r., sygn. akt I AGa [...], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza od powódki na rzecz pozwanej – P. [...] S.A. w W. kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset 00/100) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten odpowiada charakterowi skargi kasacyjnej, będącej nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, o dominującym publicznoprawnym charakterze, przysługującym od orzeczeń wydanych po przeprowadzeniu dwuinstancyjnego postępowania sądowego, w którym sąd pierwszej i drugiej instancji dysponuje pełną kognicją w zakresie faktów i dowodów.

W powiązaniu z art. 3984 § 2 k.p.c. oznacza to, że w skardze kasacyjnej nieodzowne jest powołanie i uzasadnienie okoliczności o charakterze publicznoprawnym, które stanowią wyłączną podstawę oceny pod kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (przyczyn kasacyjnych). Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca G. [...] Sp. z o.o. w Z. powołała się na istotne zagadnienie prawne dotyczące zakresu powinności biegłego rewidenta dokonującego badania sprawozdania finansowego w świetle art. 65 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (jedn. tekst:

Dz. U. z 2021 r., poz. 217 - obecnie uchylony) oraz art. 49 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2009 r. o biegłych rewidentach (jedn. tekst: Dz. U. z 2016 r., poz. 1000 – obecnie uchylona) – w aspekcie prawidłowości zaewidencjonowania przychodu na tle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, powołanie się w skardze kasacyjnej na istotne zagadnienie prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) wymaga sformułowania problemu prawnego i uzasadnienia, że ma on znaczenie dla rozwoju prawa lub precedensowy charakter.

Problem ten powinien odnosić się do konkretnych, powołanych we wniosku przepisów prawa, zostać ujęty w sposób abstrakcyjny, tak, aby jego rozstrzygnięcie mogło uzyskać ogólniejsze znaczenie, a zarazem wiązać się z rozpoznawaną sprawą. Konieczne jest przy tym wskazanie argumentów, które prowadzą do jego rozbieżnych ocen i możliwych wariantów interpretacyjnych (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151, z dnia 13 lipca 2007 r.

III CSK 180/07, niepubl., z dnia 10 kwietnia 2014 r., IV CSK 623/13, niepubl., z dnia 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14, niepubl., z dnia 9 kwietnia 2015 r., V CSK 547/14, niepubl.).Wątpliwość sformułowana we wniosku nie odpowiadała tym wymaganiom. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynikało, że osią sporu była interpretacja postanowień umowy o badanie sprawozdania finansowego zawartej między skarżącą a pozwaną Biurem Usług Finansowo-Księgowych „D.” Sp. z o.o. w dniu 28 lutego 2012 r. Sąd Apelacyjny podzielił stanowisko Sądu Okręgowego, według którego biegły rewident nie był na podstawie tej umowy zobowiązany do oceny sprawozdania finansowego skarżącej w aspekcie podatkowym.

Sąd Apelacyjny zwrócił uwagę, że w umowie zaznaczono, iż badanie sprawozdania, ze względu na metodę wyrywkową, nie ma charakteru kontroli podatkowej. Kwestię tę zaakcentowano również w raporcie biegłego rewidenta, wskazując, że rozliczenie, wobec wyrywkowej metody badania, nie ma charakteru audytu podatkowego. Sąd Apelacyjny zauważył ponadto, że umowa nie odsyłała do przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, koncentrując się na dochowaniu standardów wynikających z ustawy o rachunkowości. W motywach wniosku skarżąca zakwestionowała to stanowisko, przedstawiając argumenty na rzecz preferowanej przez siebie rekonstrukcji obowiązków biegłego rewidenta i uznając stanowisko Sądów meriti za contra legem.

Okoliczność, że w ocenie skarżącego przyjęta przez Sądy meriti interpretacja postanowień umowy, w powiązaniu z konkretnymi przepisami ustawy, jest błędna, nie przesądza jednak o istnieniu istotnego zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 3981 § 1 pkt 1 k.p.c. Wykazanie, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne nie polega bowiem na przedstawieniu własnego stanowiska, odmiennego od wyrażonego w zaskarżonym skargą kasacyjną orzeczeniu i ujęciu go w formę pytania w celu weryfikacji jego prawidłowości przez Sąd Najwyższy.

Skarżąca nie wyjaśniła w szczególności, w czym wyraża się „istotny” charakter przedstawionego problemu z perspektywy publicznoprawnych celów skargi kasacyjnej, nie wskazała jego alternatywnych wariantów interpretacyjnych, ograniczając się do preferowanej przez siebie wykładni; z wniosku nie wynikało ponadto, aby powołana wątpliwość miała charakter abstrakcyjny, skoro na krytykowane przez skarżącą stanowisko miała wpływ analiza postanowień konkretnej umowy, które – w ocenie orzekających Sądów – nie zobowiązywały do kontroli podatkowych aspektów działalności skarżącej.

Ogólnikowe twierdzenie, że kwestionowane przez skarżącą rozumowanie Sądu Apelacyjnego ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy i na „praktykę orzeczniczą”, nie mogło być uznane w tej mierze za wystarczające. Należało tym samym odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 i art. 98 w związku z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.