Legislator Case Law & Legislation
I CSK 538/18 AI generated

Cassation appeal dismissed for lack of admissibility as it challenged facts rather than law.

Case Number I CSK 538/18
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the cassation appeal against the appellate court's judgment awarding partial damages to the plaintiff. The plaintiff argued that the lower court incorrectly allocated the burden of proof and failed to verify the authenticity of documents presented by the defendant. The court ruled that the appeal was inadmissible because it questioned factual findings and evidence evaluation, which are not grounds for cassation under Polish law.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 39813 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if it challenges factual findings or evidence evaluation, as the Supreme Court is bound by the facts established in the appealed judgment.

Keywords

AI generated
cassation admissibility burden of proof factual findings evidence evaluation agency contract dispute

Cited Legislation

AI generated
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Z tych względów należało na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.
Art. 39813 § 2 k.p.c.
podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące faktów lub oceny dowodów, a Sąd Najwyższy jest związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia (art. 39813 § 2 k.p.c.).
Art. 3987 § 1 k.p.c.
Stronie pozwanej nie zostały zasądzone koszty postępowania kasacyjnego ze względu na spóźnienie się z odpowiedzią na skargę kasacyjną (art. 3987 § 1 k.p.c.).
Art. 3984 § 2 k.p.c.
Być może przyczyną tego jest wątpliwa konstrukcja uzasadnienia wniosku, który powinien zostać wyodrębniony nie tylko formalnie w uzasadnieniu skargi, ale odnieść się do podstaw prawnych możliwości jej przyjęcia, tak jak to wynika z art. 3984 § 2 k.p.c., bez powtarzania argumentów samej skargi.
Art. 233 k.p.c.
Jedynie w zupełnie wyjątkowych sytuacjach widocznego na pierwszy rzut oka, wadliwie przeprowadzonego postępowania dowodowego dopuszczalne jest zakwestionowanie ustaleń faktycznych i wtedy za podstawę skargi, wyjątkowo zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego może służyć art. 233 w związku z art.
Art. 391 § 1 k.p.c.
233 w związku z art. 391 § 1 i art.
Art. 39821 k.p.c.
391 § 1 i art. 39821 k.p.c. Przepis ten nie został jednak powołany w podstawach skargi kasacyjnej w rozpoznawanej sprawie, zresztą słusznie, gdyż z uzasadnienia skargi nie wynika, aby można podważać w tej sprawie stronę dowodową.
art. 764 § 3 k.c
Ze względu na sposób rozliczeń między stronami, powód wystąpił z roszczeniem wyrównawczym na podstawie art. 764 § 3 k.c.
art. 7643 § 1 k.c
Roszczenia te, według Sądu okazały się niezasadne, w tym roszczenie wyrównawcze mające podstawę prawną w art. 7643 § 1 k.c.
art. 471 k.c
oraz inne roszczenia dochodzone na podstawie art. 471 k.c.

Cited Case Law

AI generated
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I CSK 538/18 POSTANOWIENIE Dnia 19 lutego 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wojciech Katner w sprawie z powództwa K. W.‎przeciwko L. sp. z o.o. w W.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 lutego 2019 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powoda ‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 18 września 2017 r., sygn. akt VI ACa […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania 2) odmawia zasądzenia stronie pozwanej od powoda zwrotu ‎ kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zmieniając w wyniku apelacji powoda K. W., wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 4 lutego 2015 r., którym oddalone zostało powództwo o zapłatę przeciwko L. sp. z o.o. w W., Sąd Apelacyjny w […], wyrokiem z dnia 18 września 2017 r. zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 181,98 złotych wraz z odsetkami, oddalił apelację w pozostałym zakresie i rozstrzygnął o kosztach postępowania. Sąd drugiej instancji, poza pewnymi zastrzeżeniami formalnymi do treści uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego, podzielił ustalenia faktyczne i ocenę prawną tego Sądu, przyjmując je za własne.

W sprawie ustalono, że strony łączyła umowa agencyjna, na podstawie której pozwany zlecił powodowi prowadzenie punktu sprzedaży detalicznej prasy, papierosów i innych towarów. Umowa została wypowiedziana przez pozwanego po czterech latach w 2009 r. z powodu rażącego naruszenia warunków umowy przez agenta. Ze względu na sposób rozliczeń między stronami, powód wystąpił z roszczeniem wyrównawczym na podstawie art. 764 § 3 k.c. oraz z innymi roszczeniami wobec pozwanego jako dającego zlecenie. Roszczenia te, według Sądu okazały się niezasadne, w tym roszczenie wyrównawcze mające podstawę prawną w art. 7643 § 1 k.c. oraz inne roszczenia dochodzone na podstawie art. 471 k.c. Zasadne okazało się tylko roszczenie w zakresie odsetek należnych powodowi w zasądzonej kwocie.W skardze kasacyjnej, wskazującej na wartość przedmiotu sporu w kwocie 154 282 złotych, powód zarzucił Sądowi Apelacyjnemu naruszenie zaskarżonym w całości wyrokiem przepisów prawa materialnego i procesowego, tj. art. 245 k.p.c. w związku z art. 6 k.c.; art. 378 § 1 w związku z art. 382 oraz art. 227, art. 217 § 1 i 3 oraz art. 328 § 2 k.p.c. a także art. 7642 § 1 w związku z art. 56 k.c. (oraz § 5 ust. 5 łączącej strony umowy) i art. 65 § 1 i 2 k.c., wreszcie art. 378 § 1 w związku z art. 382 i art. 328 § 2 k.p.c. oraz art. 7642 § 1 k.c. w związku z § 22 ust. 1 lit. f, g i k umowy agencyjnej.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna nie mogła zostać przyjęta do rozpoznania ze względu na niespełnienie przesłanek określonych w art. 3989 § 1 k.p.c.Spośród czterech możliwych podstaw prawnych przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania pełnomocnik powoda, we wniosku, nie wskazując na art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. powołał się na to, że skarga jest oczywiście uzasadniona. W orzecznictwie Sądu Najwyższego, które jest od lat powszechnie znane i utrwalone oraz w poglądach doktryny prawa wywiedzione zostały przesłanki, na których opiera się twierdzenie o oczywistości skargi.

Przypomnieć tylko należy, że muszą to być tak rażące uchybienia natury prawnej skarżonego orzeczenia sądu drugiej instancji, iż są widoczne niemalże na pierwszy rzut oka i nie wymagają przeprowadzania ani specjalnych, ani skomplikowanych rozważań prawnych, aby je dostrzec. Postępowanie wszczynane wniesieniem skargi kasacyjnej jest nadzwyczajnym postępowaniem odwoławczym od prawomocnego orzeczenia sądowego i nie może przybrać postaci rozpoznawania sprawy w trzeciej instancji sądowej. Tym bardziej nie może służyć do dokonywania kolejnej oceny dowodów oraz ponownego ustalania już zweryfikowanego przez Sąd drugiej instancji stanu faktycznego.

Zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c. podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące faktów lub oceny dowodów, a Sąd Najwyższy jest związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia (art. 39813 § 2 k.p.c.). Jedynie w zupełnie wyjątkowych sytuacjach widocznego na pierwszy rzut oka, wadliwie przeprowadzonego postępowania dowodowego dopuszczalne jest zakwestionowanie ustaleń faktycznych i wtedy za podstawę skargi, wyjątkowo zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego może służyć art. 233 w związku z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. Przepis ten nie został jednak powołany w podstawach skargi kasacyjnej w rozpoznawanej sprawie, zresztą słusznie, gdyż z uzasadnienia skargi nie wynika, aby można podważać w tej sprawie stronę dowodową.

Skarżący to czyni przez kwestionowanie prawidłowego rozłożenia ciężaru dowodu, w szczególności wskazując na art. 6 k.c. i przepisy postępowania, ale nie jest to przekonujące (zob. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 29 kwietnia 2011 r. I CSK 517/10 oraz z dnia 28 lipca 2017 r. II CSK 699/16). Tylko jako przykład można wskazać na zarzucenie, że nie można oczekiwać, iż powód będzie dowodzić nieprawdziwości dokumentów przedstawionych przez pozwaną (s. 15 skargi), w sytuacji gdy trudno raczej oczekiwać, żeby pozwana przedkładając dowody w postaci dokumentów uważała je za nieprawdziwe (bo by ich wtedy nie przedkładała z niekorzyścią dla siebie, jako dowód w sprawie).

Wbrew opinii skarżącego Sąd Apelacyjny nie dokonał niedozwolonego przerzucenia ciężaru dowodu, a uznał za nieprzekonujące i niepoparte wystarczającym materiałem dowodowym twierdzenia powoda, podważające autentyczność i prawidłowość dokumentów przedstawionych przez stronę pozwaną.W rezultacie zamiast wskazać w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania elementów oczywistości skargi kasacyjnej, powód wdaje się w dyskusję i polemikę z ustaleniami faktycznymi przez deprecjonowanie dowodów. Być może przyczyną tego jest wątpliwa konstrukcja uzasadnienia wniosku, który powinien zostać wyodrębniony nie tylko formalnie w uzasadnieniu skargi, ale odnieść się do podstaw prawnych możliwości jej przyjęcia, tak jak to wynika z art. 3984 § 2 k.p.c., bez powtarzania argumentów samej skargi.

Uzasadnienie Sądu Apelacyjnego jest dokładne i staranne, zbadane zostały problemowe okoliczności w sprawie, przeprowadzone dowody z opinii dwóch biegłych. Sąd Apelacyjny spełnił wymagania prawne sądu drugoinstancyjnego, jako nie tylko kontrolującego zaskarżone apelacją orzeczenie, ale rozpoznając sprawę przez uporządkowanie i uzupełnienie postępowania przed Sądem Okręgowym, podzielając w przekonujący sposób stanowisko tego Sądu co do niezasadności roszczeń powoda i w związku z tym prawidłowego oddalenia tych roszczeń co do zasady, z wyjątkiem niewielkiej kwoty odnoszącej się do odsetek.

Nie można zatem stwierdzić, że zaskarżone orzeczenie co do istoty jest nieprawidłowe, a taką kwalifikację należałoby uznać za pozwalającą na przyjęcie skargi kasacyjnej z uwagi na jej oczywistość. Z tych względów należało na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzec jak w treści postanowienia. Stronie pozwanej nie zostały zasądzone koszty postępowania kasacyjnego ze względu na spóźnienie się z odpowiedzią na skargę kasacyjną (art. 3987 § 1 k.p.c.). jw