Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious merit under Art. 3989 § 1(4) k.p.c.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland refused to admit the cassation appeal to review for lack of obvious merit under Article 3989 § 1(4) of the Code of Civil Procedure. The appellant argued that the lower court incorrectly found a debt existed despite a document suggesting mutual release of claims, citing Article 508 of the Civil Code. The court rejected this because the appellant failed to demonstrate that the lower court's interpretation was obviously erroneous or that the appeal would inevitably succeed.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; A cassation appeal based on obvious merit requires a clear argument showing the lower court's interpretation was obviously wrong and the appeal would inevitably succeed.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt I CSK 525/22 POSTANOWIENIE Dnia 31 sierpnia 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Janiszewska w sprawie z powództwa E. F.przeciwko T.B.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 31 sierpnia 2022 r.,na skutek skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 7 października 2020 r., sygn. akt V ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Pozwany T. B. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w […], oddalającego apelację skarżącego w sprawie o zapłatę z powództwa E. F.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Jako przyczynę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał oczywistą zasadność skargi. Argumentacja pozwanego była związana z reprezentowanym przez niego stanowiskiem, że Sąd drugiej instancji błędnie przyjął, iż dochodzone przez powódkę roszczenie istniało (nie wygasło), podczas gdy strony sporządziły dokument, z którego treści wynikało, że ich wszelkie wzajemne zobowiązania ulegają wzajemnemu zniesieniu.
Zdaniem skarżącego należało zatem uznać, że doszło do zwolnienia przez powódkę (wierzycielkę) pozwanego (dłużnika) z długu i przyjęcia tego zwolnienia ze skutkami określonymi w art. 508 k.c. Podniesiono przy tym, że Sąd Apelacyjny niedostatecznie wyjaśnił przyczyny niezastosowania art. 508 k.c.Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na przesłance z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga wykazania niewątpliwej, widocznej prima facie sprzeczności przyjętej przez Sąd drugiej instancji wykładni lub zastosowania prawa z brzmieniem przepisów lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji prawa.
Wnoszący skargę powinien więc zawrzeć w uzasadnieniu wniosku wywód prawny wyjaśniający, w czym wyraża się "oczywista zasadność" skargi i przedstawić odpowiednie argumenty (postanowienie Sądu Najwyższego z 5 września 2008 r., I CZ 64/08). Do przyjęcia skargi do rozpoznania na podstawie wskazanej przyczyny kasacyjnej nie jest wystarczające samo kwalifikowane naruszenie prawa przez Sąd drugiej instancji. W art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. mowa bowiem o oczywistej zasadności skargi, a nie o trafności zarzutu. Przytoczone przez skarżącego okoliczności powinny zatem jednoznacznie wskazywać na to, że w zasadniczym postępowaniu skarga kasacyjna zostanie rozstrzygnięta na korzyść strony, która ją wniosła (postanowienie Sądu Najwyższego z 10 maja 2019 r., I CSK 768/18).Wywody zawarte w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie prowadzą do konkluzji o oczywistej zasadności skargi w rozumieniu wynikającym z wykładni art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Wbrew stanowisku skarżącego Sąd Apelacyjny wyjaśnił, dlaczego nie przydał spornemu dokumentowi takiego znaczenia, jakie wywodził z niego pozwany.
Rzecz w tym, że w ocenie Sądu oświadczenie o wzajemnym zniesieniu roszczeń między stronami dotyczyło ściśle określonych wierzytelności, związanych z planowanym przez strony, lecz odwołanym, weselem (s. 14 uzasadnienia). Oceniając znaczenie tego dokumentu, Sąd drugiej instancji, z przyczyn wyjaśnionych w motywach zaskarżonego orzeczenia, przyjął, że wspomniany dokument nie tylko nie obejmował oświadczenia o wygaśnięciu roszczenia powódki o zwrot pożyczki czy depozytu nieprawidłowego, lecz przeciwnie – z uwagi na zawarte w nim sformułowanie o procentach z zysku z rachunku maklerskiego potwierdzał istnienie zobowiązania w dacie sporządzenia tego dokumentu.
Skarżący w podstawach skargi kasacyjnej nie zakwestionował przyjętego przez Sąd Apelacyjny kierunku wykładni oświadczeń woli stron, w tym braku powiązania tego oświadczenia z umową pożyczki (depozytu nieprawidłowego), a zatem wywody dotyczące pominięcia przez Sąd rzekomego zwolnienia pozwanego z długu przez powódkę nie mogły świadczyć o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej. W kontekście przyjętego przez Sąd drugiej instancji sposobu rozumienia tego dokumentu jasne jest bowiem, że w odniesieniu do wierzytelności dochodzonej w sprawie Sąd ten w ogóle nie rozważał zastosowania art. 508 k.c. O oczywistej zasadności skargi kasacyjnej nie może również świadczyć przypisanie pozwanemu ciężaru dowodu faktu wykonania zobowiązania wobec powódki, czyli zwrotu należnej jej kwoty.
To stanowisko w kwestii skutków zastosowania art. 6 k.c. koresponduje bowiem z opisanym wyżej zapatrywaniem Sądu o powstaniu zobowiązania (wykazanym przez powódkę) i o braku podstaw do uznania, by o wygaśnięciu zobowiązania miała świadczyć treść wskazanego wyżej dokumentu, dotyczącego wyłącznie rozliczeń związanych z organizacją – niedoszłego do skutku – ślubu stron. Tymczasem całość wywodów uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania związana jest z – niepodzielonym przez Sąd drugiej instancji – założeniem, że sporny dokument dotyczył wzajemnego zniesienia wszystkich wzajemnych roszczeń stron, w tym kwoty dochodzonej w niniejszej sprawie.
Jak uprzednio wskazano, ocena dokonana przez Sąd Apelacyjny nie została jednak w ogóle zakwestionowana, a zatem argumentacja skarżącego, jako nieosadzona w realiach sprawy, a limine nie mogła świadczyć o oczywistej zasadności skargi. Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy uznał, że z motywów skargi kasacyjnej nie wynika, by zachodziły przyczyny określone w art. 3989 § 1 k.p.c., co uzasadniało odmowę przyjęcia tej skargi do rozpoznania.Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c., orzeczono, jak w sentencji postanowienia. [as]