Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to state a legal issue under Art. 3989 § 1 k.p.c.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by J. K. and R. K. against the lower court's rejection of their request to register a personal right in the land register. The appellants argued that registering such a right required the consent of a temporary court supervisor due to bankruptcy proceedings, despite the right being established before bankruptcy. The court rejected this claim because the applicants failed to formulate a specific legal issue or demonstrate significant legal controversy requiring Supreme Court intervention. Consequently, the appeal was not accepted for review, and the appellants were ordered to pay the costs of the cassation proceedings.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is accepted only if a significant legal issue exists, requiring the Supreme Court to interpret laws with serious doubts or resolve divergent case law, which the appellant must clearly formulate and substantiate.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I CSK 524/13 POSTANOWIENIE Dnia 25 kwietnia 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Kozłowska w sprawie z wniosku J. K. i R. K.przy uczestnictwie […] Bank […] S.A. w W., M. S. i P. K.o wpis,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 kwietnia 2014 r.,na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawców od postanowienia Sądu Okręgowego w W.z dnia 23 sierpnia 2012 r., sygn. akt V Ca […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania 2. zasądza od wnioskodawców na rzecz uczestnika […] Bank […] S.A. w W. kwotę 120 (sto dwadzieścia) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2012 r. Sąd Okręgowy w W. oddalił apelację wnioskodawców J. K. i R. K. od postanowienia Sądu Rejonowego w P. z dnia 29 marca 2012 r. uchylającego orzeczenie referendarza sądowego i oddalającego wniosek o dokonanie wpisu w dziale III księgi prawa wieczystej dzierżawy i prawa najmu na rzecz M. S. i P. K..W skardze kasacyjnej od postanowienia Sądu Okręgowego wnioskodawcy zarzucili naruszenie prawa materialnego, to jest art. 76 ust. 3 w związku z art. 77 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003. Prawo upadłościowe i naprawcze oraz art. 63 k.c. We wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania skarżący sformułowali zagadnienia prawne sprowadzające się do odpowiedzi na pytanie:
„Czy złożenie wniosku o dokonanie wpisu prawa osobistego w dziale III księgi wieczystej stanowi obciążenie opisanej w niej nieruchomości, wobec czego dla dokonania tej czynności wymagana jest zgoda tymczasowego nadzorcy sądowego ustanowionego w toku postępowania w przedmiocie ogłoszenia upadłości jednego ze współwłaścicieli tej nieruchomości, pomimo tego, że prawo osobiste, którego dotyczył wniosek o dokonanie wpisu, ustanowione zostało jeszcze przed złożeniem wniosku o ogłoszenie upadłości?”Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Sąd Najwyższy, zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego, jeżeli skarżący powołuje się na przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. powinien wykazać, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, co wymaga przedstawienia tego zagadnienia przez jego odpowiednie sformułowanie, wskazania przepisu prawa, na tle którego powstało, przedstawienia kontrowersji i rozbieżnych ocen prawnych, jakie zagadnienie to wywołuje oraz wykazania, iż mają one tak poważny i uniwersalny charakter, że wymagają zajęcia stanowiska przez Sąd Najwyższy, koniecznego nie tylko do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy i innych podobnych spraw, lecz istotnego także dla rozwoju prawa (porównaj między innymi orzeczenia Sądu Najwyższego: z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11; z dnia 7 czerwca 2005 r.
V CSK 3/05 i z dnia 13 lipca 2007 r. III CSK 180/07 - nie publ.).Skarżący nie sprostali tym wymaganiom, nie wskazali przepisu prawa na tle którego powstało przestawione zagadnienie, nie przedstawili żadnych istotnych i poważnych kontrowersji ani rozbieżnych ocen prawnych powstałych na jego tle wskazanych zagadnień, jak również nie wykazali jego uniwersalnego lub precedensowego charakteru i konieczności zajęcia stanowiska przez Sąd Najwyższy, którego zadaniem nie jest rozstrzyganie każdej wątpliwości prawnej powstałej w sprawach rozpoznawanych przez sądy powszechne, powołane do dokonywania wykładni i stosowania prawa, lecz jedynie wypowiadanie się w kwestiach o rzeczywiście zasadniczym, poważnym i uniwersalnym charakterze, nierozwiązanych dotychczas w doktrynie i orzecznictwie.
Należy zatem uznać, że nie skarżący nie sformułowali w sposób czytelny żadnego zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Podkreślenia wymaga jednocześnie, że uzasadnienie podstaw skargi (art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c.) oraz uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania (art. 3984 § 2 k.p.c.) stanowią odrębne i niezależne elementy skargi, pełniąc w niej odmienną rolę, a zatem powinny być w skardze przedstawione oddzielnie, choć nie można wykluczyć, że podniesione w nich argumenty będą się częściowo powtarzać (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52; z dnia 3 grudnia 2003 r., I CK 421/03, Prok. i Pr. 2004, nr 2, poz. 38).Z przedstawionych przyczyn, przy uwzględnieniu, że w sprawie nie zachodzi nieważność postępowania, którą – zgodnie z art. 39813 § 1 k.p.c. – Sąd Najwyższy bierze pod uwagę z urzędu, należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 520 § 3 w związku z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz na podstawie § 7 pkt 5 oraz § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn.:
Dz. U. z 2013 r., poz. 490). [aw]