Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
I CSK 523/13 AI generated

Cassation appeal dismissed as legal issue not new and does not require Supreme Court interpretation.

Case Number I CSK 523/13
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal against the appellate court's judgment regarding personal rights. The appellant argued that Article 24 of the Civil Code requires apologies to match the form and frequency of the original media infringement. The court held that this question was not new, as the Supreme Court had already established consistent precedent on this matter in previous decisions. Consequently, the appeal failed to meet the statutory requirements for public legal interest necessary for cassation review.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3988 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it raises a significant legal issue requiring interpretation or resolves a conflict in case law; if the legal question has already been settled by the Supreme Court in consistent precedents, the appeal is inadmissible.

Keywords

AI generated
cassation appeal admissibility personal rights protection media infringement remedies public legal interest civil code article 24 precedent consistency Supreme Court jurisdiction

Cited Legislation

AI generated
art. 3988 § 1 k.p.c.
art. 3984 § 2 k.p.c.
Podkreślenia wymaga, że Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie rozpoznaje sprawy, a jedynie skargę kasacyjną, będącą szczególnym środkiem zaskarżenia.W art. 3984 § 2 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
Kognicja Sądu Najwyższego na tym etapie postępowania kasacyjnego jest ograniczona i nie obejmuje oceny zasadności samych podstaw skargi kasacyjnej.W sprawie nie występują warunki pozwalające na przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, mimo że skarżący powołał przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
art. 39813 § 1 k.p.c.
Z przedstawionych przyczyn, przy uwzględnieniu, że w sprawie nie zachodzi nieważność postępowania, którą – zgodnie z art. 39813 § 1 k.p.c. – Sąd Najwyższy bierze pod uwagę z urzędu, należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art.
art. 3989 § 2 k.p.c.
– Sąd Najwyższy bierze pod uwagę z urzędu, należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).
art. 24 § 1 k.c.
„czy zgodnie z art. 24 § 1 k.c. usunięcie skutków naruszenia dobra osobistego polegającego na bezprawnej publikacji w środkach masowego przekazu winno następować w tożsamej w stosunku do naruszenia formie, tj.
art. 3988 § 1 k.p.c
art. 3984 § 2 k.p.c
Podkreślenia wymaga, że Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie rozpoznaje sprawy, a jedynie skargę kasacyjną, będącą szczególnym środkiem zaskarżenia.W art. 3984 § 2 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
Kognicja Sądu Najwyższego na tym etapie postępowania kasacyjnego jest ograniczona i nie obejmuje oceny zasadności samych podstaw skargi kasacyjnej.W sprawie nie występują warunki pozwalające na przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, mimo że skarżący powołał przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
art. 24 § 1 k.c
„czy zgodnie z art. 24 § 1 k.c.

Cited Case Law

AI generated
I CSK 345/07
Supreme Court dismisses appeal against defamation judgment, upholding newspaper's liability for intentional personal rights violation.
I CSK 159/05
Supreme Court partially allows cassation appeal reducing damages for personality rights violation in Polish media case.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I CSK 523/13 POSTANOWIENIE Dnia 25 kwietnia 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Kozłowska w sprawie z powództwa K. I.‎przeciwko D. […] Spółce z o.o. Spółce komandytowej z siedzibą w W. i A. Z.‎o ochronę dóbr osobistych,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 kwietnia 2014 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powoda ‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 22 kwietnia 2013 r., sygn. akt I ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna może zostać przyjęta do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3988 § 1 k.p.c.). Wymienione kwalifikowane przesłanki wskazują, że przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest usprawiedliwione jedynie wtedy, gdy realizuje ona swą funkcję publicznoprawną, pozostawiając interes prywatny strony na drugim planie.

Podkreślenia wymaga, że Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie rozpoznaje sprawy, a jedynie skargę kasacyjną, będącą szczególnym środkiem zaskarżenia.W art. 3984 § 2 k.p.c. przewidziano wymaganie przytoczenia i odrębnego uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, który umożliwiać ma ocenę, czy w danym przypadku spełnione są przesłanki realizujące funkcję publicznoprawną. Kognicja Sądu Najwyższego na tym etapie postępowania kasacyjnego jest ograniczona i nie obejmuje oceny zasadności samych podstaw skargi kasacyjnej.W sprawie nie występują warunki pozwalające na przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, mimo że skarżący powołał przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Sformułowane przez skarżącego zagadnienie prawne sprowadza się do odpowiedzi na pytanie:

„czy zgodnie z art. 24 § 1 k.c. usunięcie skutków naruszenia dobra osobistego polegającego na bezprawnej publikacji w środkach masowego przekazu winno następować w tożsamej w stosunku do naruszenia formie, tj. zarówno odpowiadającej sposobowi dokonanego naruszenia, jak również odpowiadającej ilości dokonanych naruszeń dobra osobistego podmiotu?”. Powyższe zagadnienie nie stanowi jednak wystarczającej podstawy dla przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania zważywszy, że |nie jest to zagadnienie nowe, którego rozstrzygnięcie stanowiłoby istotny wkład w rozwój prawa.

Zagadnieniem tym czy też analogicznym Sąd Najwyższy zajmował się już wielokrotnie wypowiadając niesprzeczne w tej materii poglądy. M.in. w wyroku z dnia 8 lutego 2008 r. (I CSK 345/07, M. Prawniczy 2008, nr 5, s. 229), Sąd Najwyższy wskazał, że osobie której dobra osobiste naruszono przysługuje prawo do uzyskania przeprosin w takiej formule w jakiej doszło do naruszenia. Z kolei, z wyroku Sądu Najwyższego z dnia 11 kwietnia 2006 r. (I CSK 159/05, nie publ.) wynika, że skoro odbiorcami oświadczenia zawierającego przeprosiny są przeciętni telewidzowie, to jednorazowe wyemitowanie stosownego oświadczenia nie wystarczy, gdy reklama zawierająca treści naruszające dobra osobiste powodów była wielokrotnie wyemitowana w kilku stacjach telewizyjnych; nie oznacza to jednak, że ilość emisji oświadczenia zawierającego przeprosiny musi dokładnie odpowiadać ilości emisji reklamy, a zatem każdorazowo decydują okoliczności sprawy.

Z przedstawionych przyczyn, przy uwzględnieniu, że w sprawie nie zachodzi nieważność postępowania, którą – zgodnie z art. 39813 § 1 k.p.c. – Sąd Najwyższy bierze pod uwagę z urzędu, należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). [aw]