Supreme Court dismissed appeal for failure to cite new cassation grounds under Civil Procedure Code.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court rejected the appellant's cassation appeal because it failed to meet statutory requirements for filing a new ground. Although the appellant argued that the lower court misapplied contract law regarding penalty clauses, the court noted the appeal merely repeated the appellate court's reasoning without addressing the specific cassation grounds raised. Consequently, the decision was invalid under the Civil Procedure Code, leading to the dismissal of the appeal.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c.; Art. 3986 § 2, 3 k.p.c. in conjunction with Art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.: A cassation appeal must independently state and justify new grounds; arguments merely repeating the appellate court's reasoning do not fulfill this mandatory requirement.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I CSK 520/11
POSTANOWIENIE
Dnia 18 kwietnia 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Katarzyna Tyczka-Rote
w sprawie z powództwa E. S.A.
przeciwko D. Holding Budowy Dróg Spółce z o.o.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 kwietnia 2012 r.,
na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej
od wyroku Sądu Apelacyjnego
z dnia 26 maja 2011 r.,
odrzuca skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Powodowy E.S.A. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego z
dnia 26 maja 2011 r., oddalającego jego apelację od wyroku Sądu Okręgowego z
dnia 26 maja 2011 r. Sąd Okręgowy oddalił powództwo o zapłatę kary umownej za
zwłokę w przekazaniu placu budowy przez pozwany D. Holding Budowy Dróg spółkę
z o.o. uznając, że obydwie strony umowy o roboty budowlane nienależycie
wykonywały swoje obowiązki, wobec czego obydwie ponoszą winę za niewykonanie
zobowiązania. Sąd Apelacyjny natomiast uznał, że kara umowna, której dochodzi
powód (za zwłokę w przekazaniu placu budowy) nie miała zastosowania w sytuacji,
kiedy w ogóle nie doszło do przekazania placu budowy, w takiej sytuacji mógł
on dochodzić jedynie kary za odstąpienie od umowy z winy pozwanego.
W skardze kasacyjnej powód podniósł zarzut naruszenia art. 483 § 1 k.c.
w zw. z art. 233 § 1 k.c. poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że zastrzeżona kara
umowna może być stosowana w przypadku przekazania terenu z opóźnieniem,
natomiast jej stosowanie jest wyłączone w sytuacji nie przekazania terenu.
W uzasadnieniu skarżący powtórzył treść uzasadnienia apelacji, nie nawiązując
w ogóle do zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjne lecz polemizując z motywami
rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji, który oparł swoje rozstrzygnięcie na innej
zupełnie konstrukcji prawnej.
W art. 3984 § 1 k.p.c. ustawodawca określił wymagania konstrukcyjne
stawiane skardze kasacyjnej. Jednym z nich jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i
ich uzasadnienie (punkt 2 powołanego przepisu). To wyodrębnienie oznacza,
że podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie stanowią osobny, kreatywny i konieczny
elementem skargi kasacyjnej (porównaj m.in. postanowienie Sądu Najwyższego
z dnia 15 grudnia 2006 r., III CZ 93/06, Lex nr 610093). Uzasadnienie, które odnosi
się zarzutów apelacyjnych, a nie do podstaw skargi kasacyjnej nie stanowi
wykonania obowiązku przewidzianego w art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c.
W konsekwencji skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 3986 § 2 i 3
k.p.c. w zw. z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.
jw