Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to prove legal issue or obvious merit under Civil Procedure Code.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland dismissed the appellant's cassation appeal against a tax authority decision, ruling that the procedural requirements for admissibility were not met. The appellant failed to demonstrate an important legal issue or a need for judicial interpretation of the Civil Code, nor did they prove the appeal was obviously meritorious. Consequently, the court refused to accept the appeal for consideration and ordered the appellant to bear the costs.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3984 § 2 k.p.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if the appellant proves the existence of an important legal issue, a need for interpretation of laws, or obvious merit, which requires specific argumentation beyond merely restating the grounds of the appeal.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I CSK 51/14 POSTANOWIENIE Dnia 16 października 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Kwaśniewski w sprawie z powództwa Skarbu Państwa - Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. przeciwko J. K. o uznanie czynności prawnej za bezskuteczną i zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 października 2014 r.,na skutek skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 29 sierpnia 2013 r., sygn. akt I ACa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 3600 zł (trzy tysiące sześćset złotych) tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Określone w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. - zważywszy zwłaszcza, że zaskarżone orzeczenie cechuje się prawomocnością - może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania.
Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.We wniesionej przez pozwanego skardze kasacyjnej zawarty na s. 3-8 wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania wraz z uzasadnieniem oparty został na przesłankach wskazanych w art. 3989 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c. Sformułowane w ujęciu strony skarżącej zagadnienie nie odpowiada wymaganiu przewidzianemu w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Sprowadza się ono do sformułowania pięciu rozbudowanych pytań zmierzających do uzyskania wykładni przepisów prawnych uprzednio objętych zarzutami naruszenia w ramach podstaw kasacyjnych.
Nie dowodzi to wykazania wystąpienia istotnego zagadnienia prawnego, ponieważ odrębnych przesłanek z art. 3989 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.c. nie należy ze sobą utożsamiać. Również przesłanka, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. nie została wykazana. Skarżący nie wskazał bowiem przyczyny, dla której zachodzi potrzeba dokonania wykładni powołanych przepisów k.c., ani też nie wyjaśnił, na czym polega ewentualna rozbieżność w orzecznictwie sądów co do ich wykładni, co wyklucza wystąpienie przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Ponieważ skarżący twierdzi, że jego skarga jest także oczywiście uzasadniona, powinien przedstawić argumentację prawną, wyjaśniającą w czym ta oczywistość się wyraża oraz uzasadnić to twierdzenie, przy uwzględnieniu, że „oczywistość" skargi to jej zasadność ewidentna, niewątpliwa, możliwa do stwierdzenia bez głębszej analizy (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 75).
Skarga kasacyjna pozwanego nie przedstawia tak rozumianego uzasadnienia „oczywistości” skargi, odwołując się do uzasadnienia zarzutów z podstaw kasacyjnych. Na tle jej uzasadnienia na s. 5 - 8 jest wyraźnie widoczne, że postawienie zarzutów - a tym bardziej „oczywistości” zarzuconych uchybień, mających prowadzić do oceny o „oczywistej” zasadności skargi opartej na takich zarzutach, sprowadza się do odwoływania do przytoczonych podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, z zaakcentowaniem przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów.
Skarżący nie przekonał zatem o spełnieniu także i wymienionej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. przesłanki. Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. oraz na podstawie § 6 pkt 7 w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.
U. 2013, poz. 461), a także na podstawie art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa (Dz.U. 2013 r., poz. 1150).