Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious merit under Civil Procedure Code Art. 3989 § 1 pt. 4.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court rejected the cassation appeal filed by Z.K. against the District Court's dismissal of J.K.'s inheritance claim. Z.K. argued that the will's invalidity should only be raised by interested parties and that the court erred in declaring it void ex officio. The Court found the appeal lacked the required argumentation to demonstrate 'obvious merit' under Article 3989 § 1(4) of the Civil Procedure Code, as mere repetition of the lower court's reasoning was insufficient.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; The cassation appeal must explicitly demonstrate obvious merit by showing the lower court's decision would inevitably lead to a ruling favorable to the appellant, rather than merely alleging a legal error.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
I CSK 5094/22 POSTANOWIENIE 30 listopada 2023 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Beata Janiszewska na posiedzeniu niejawnym 30 listopada 2023 r. w Warszawiew sprawie z wniosku J.K.z udziałem Z.K., S.R., W.W., P.K. i Prokuratury Rejonowej w Sopocieo stwierdzenie nabycia spadku,na skutek skargi kasacyjnej Z.K.od postanowienia Sądu Okręgowego w Gdańskuz 16 grudnia 2021 r., XVI Ca 296/20, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.(J.T.)
UZASADNIENIE
Uczestniczka Z.K. wniosła skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w Gdańsku, oddalającego apelację skarżącej w sprawie z wniosku J.K. o stwierdzenie nabycia spadku, prowadzonej z udziałem także innych uczestników.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Jako przyczynę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca wskazała oczywistą zasadność skargi. Podniosła przy tym, że w sprawie doszło do naruszenia art. 945 § 2 k.c. i wyraziła opinię, że stwierdzenie nieważności testamentu z jednej z przyczyn wymienionych w art. 945 § 1 k.c. może wystąpić wyłącznie w razie powołania się na taką okoliczność konkretnie przez uczestnika, który ma w tym interes prawny.
Nadto niedopuszczalne jest, zdaniem skarżącej, uznanie testamentu za nieważny z uwagi na sporządzenie go w stanie wyłączającym świadome albo swobodne powzięcie decyzji i wyrażenie woli z urzędu. Stanowisko to nie zostało szerzej rozwinięte ani uzasadnione, a przytoczone tu stwierdzenia obejmują całość wywodów skarżącej zawartych w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na przesłance z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga wykazania niewątpliwej, widocznej prima facie sprzeczności przyjętej przez Sąd drugiej instancji wykładni lub zastosowania prawa z brzmieniem przepisów lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji prawa.
Wnoszący skargę powinien więc zawrzeć w uzasadnieniu wniosku wywód prawny wyjaśniający, w czym wyraża się "oczywista zasadność" skargi i przedstawić odpowiednie argumenty (postanowienie SN z 5 września 2008 r., I CZ 64/08). Do przyjęcia skargi do rozpoznania na podstawie wskazanej przyczyny kasacyjnej nie jest wystarczające samo kwalifikowane naruszenie prawa przez Sąd drugiej instancji. W art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. mowa bowiem o oczywistej zasadności skargi, a nie o trafności zarzutu. Przytoczone przez skarżącego okoliczności powinny zatem jednoznacznie wskazywać na to, że w zasadniczym postępowaniu skarga kasacyjna zostanie rozstrzygnięta na korzyść strony, która ją wniosła (postanowienie SN z 10 maja 2019 r., I CSK 768/18).
Uzasadnienie wniosku uczestniczki wymaganiom tym nie odpowiada i sprowadza się do powtórzenia jedynego zarzutu skargi oraz jego – nieznacznie jedynie skróconego - uzasadnienia. Skarżąca nie przedstawiła argumentacji potrzebnej przy powołaniu się na przyczynę przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., zdolnej do przekonania o "oczywistej" zasadności skargi; za taką argumentację niewątpliwie nie można bowiem uznać samego postawienia tezy o wadliwości oceny prawnej Sądu drugiej instancji. Ponadto racje sformułowane przez uczestniczkę zostały ujęte w taki sposób, że ocena wniosku nie byłaby możliwa bez jednoczesnej analizy podstaw skargi, co na obecnym etapie postępowania jest niedopuszczalne (postanowienie SN z 18 maja 2018 r., IV CSK 612/17).Wobec nieprzedstawienia wywodów mogących świadczyć o wystąpieniu przyczyny określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., jedynie ubocznie, w granicach wyznaczonych ramami obecnego etapu badania skargi, wypada zauważyć, że w postępowaniu o stwierdzenie nabycia spadku sąd z urzędu ustala, kto jest spadkobiercą; nie jest także związany wskazaniem osoby spadkobiercy przez uczestników (art. 670 § 1 oraz art. 677 § 1 k.p.c.).
Pozostaje więc oczywiste, że Sąd bada ważność wszystkich przedłożonych sądowi testamentów, przy czym ocena taka każdorazowo odbywa się z urzędu, a ograniczenia z art. 945 § 2 k.p.c. nie limitują możliwości stosowania przez sąd przepisów prawa materialnego – w tym zwłaszcza w okresie przed upływem wskazanych w tym przepisie terminów.Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy uznał, że z motywów skargi kasacyjnej nie wynika, by zachodziły przyczyny określone w art. 3989 § 1 k.p.c., co uzasadniało odmowę przyjęcia tej skargi do rozpoznania.Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c., orzeczono, jak w sentencji postanowienia. (J.T.) [ał]